Oι Ερυθρές ήταν πόλη των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας στην χερσόνησο της Ερυθραίας. Σύμφωνα με τον Παυσανία χτίστηκε αρχικά από Κρήτες με αρχηγό τον Έρυθρο, γιο του Ραδάμανθυ ( που κατά την μυθολογία ήταν ήρωας της Κρήτης , ένας από τους γιούς του Δία και της Ευρώπης, αδελφός του Μίνωα και του Σαρπηδώνα ). Οι Κρήτες εκδιώχθηκαν στην συνέχεια από τους Ίωνες που μετανάστευσαν στην περιοχή τον 11ο αιώνα π.Χ. περίοδο του πρώτου Ελληνικού αποικισμού. Σύμφωνα με τον Στράβωνα αρχηγός των Ιώνων ήταν ο Κνώπος, νόθος γιος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόρδου. Ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων.
Πάνω στα ερείπια των Ερυθρών χτίστηκε το χωριό Λυθρί που το όνομά του είναι παραφθορά του αρχαίου. Ερυθραί Ερυθρί Ρυθρί Λυθρί. Οι τούρκοι σήμερα το αποκαλούν Ιλντιρί, παραφθορά του Λυθρί μιά και δεν υπάρχει στη γλώσσα τους το θ

Μετά τον 12ο αιώνα οι έλληνες της Μ. Ασίας άρχισαν να αραιώνουν λόγω των μαζικών εξισλαμισμών. Τον 18 ο – 19 ο αιώνα ενισχύθηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί με μεταναστεύσεις από τον ελλαδικό χώρο. Στην περιοχή του Λυθριού εγκαταστάθηκαν Κρητικοί, Χιώτες και άλλοι. Πολλά ονόματα Λυθριανών είναι Κρητικά και άλλα δείχνουν καταγωγή από την Εύβοια. Η προφορά τους θύμιζε τα Χιώτικα αλλά και ο μπάλος που ήταν ο κύριος χορός του χωριού δείχνει και νησιώτικες καταβολές .

Το 1914 έχουμε εγκατάσταση Μουσουλμάνων στα παράλια ανάμεσά τους και των Τουρκοκρητικών. Αυτοί οι πληθυσμοί υποκινούνταν από την Τουρκική κυβέρνηση κατά των ελλήνων. Η επικείμενη είσοδος της Τουρκίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ήταν πρόσχημα για να εκδιώξει τους Έλληνες τον Μάιο του 1914 με την καθοδήγηση των συμμάχων τους Γερμανών ώστε να εκκενωθεί η περιοχή απέναντι από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για στρατιωτικούς λόγους. Άρχισε μια ανθελληνική εκστρατεία του τύπου, καταπίεση και εξαναγκασμός των Ελλήνων για δήθεν «εκούσια» μετανάστευση, λεηλασίες, δολοφονίες. Μετατοπίσεις πληθυσμών έγιναν και από τις ακτές στο εσωτερικό της Μ. Ασίας. Μια μορφή καταπίεσης ήταν τα Αμελέ ταμπουρού(τάγματα εργασίας) για άνδρες άνω των 45 ετών όπου πολλοί πέθαναν από πείνα, κακουχίες, αρρώστιες. Είχαμε κύμα φυγής προς την Ελλάδα(πρώτος διωγμός). Τότε ο παππούς Ιωάννης γιός του ιερέα του Λυθριού Κωσταντίνου Στριμπούλη εξαδέλφου του Ανδρέα Συγγρού και η γιαγιά Ουρανία με τα παιδιά τους κατέφυγαν στον Πειραιά στα Μανιάτικα. Στο διωγμό γεννήθηκε η μητέρα μου Αγγελική. Κάποιες αδελφές της γιαγιάς πήγαν τότε στην Κρήτη και αδέλφια του παππού στο Κιάτο Κορινθίας.

Τα 1919 γίνεται η απόβαση του Ελληνικού στρατού και επιστρέφουν οι εκτοπισμένοι. Η οικογένεια μας επιστρέφει το 1920 στο Λυθρί που το βρίσκει ρημαγμένο(σπίτια χωρίς πόρτες και ταβάνια, κτήματα που είχαν ρημάξει) και ξεκινά τη ζωή από την αρχή. Οι Λυθριανοί στρατεύτηκαν και υπηρέτησαν μέχρι την κατάρρευση του μετώπου στον ελληνικό στρατό. Ανάμεσα τους και οι θείοι Αντώνης Στριμπούλης και Αντώνης Νικάκης. Το 1922 με την κατάρρευση του μετώπου η οικογένεια περνά απέναντι στην Χίο και μετά περιπέτειες καταλήγει στην επαρχία Σητείας. Φυγή με φόντο τις φλόγες του πολέμου την τραγωδία του ξεριζωμού και ένα μυθιστορηματικό φλογερό ειδύλλιο ανάμεσα στην μεγαλύτερη αδελφή της οικογένειας και ένα κρητικό βαθμοφόρο της ελληνικής χωροφυλακής. Άλλοι χάθηκαν άλλοι σκόρπισαν σαν τα πουλιά και κατέληξαν αλλού. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων του Λυθριού ήρθαν στην Αττική και δημιούργησαν μαζί με άλλους πρόσφυγες από την χερσόνησο της Ερυθραίας την Νέα Ερυθραία. Εδώ τα τελευταία χρόνια ξαναέχτισαν τον ναό της Αγίας Ματρώνας.

Αυτό το μπλόγκ είναι ένας φόρος τιμής στους Προγόνους που έζησαν στις Ερυθρές στη συνέχεια Λυθρί και τα κόκαλά τους είναι σκορπισμένα σε αυτήν την ιερή γη και στη μνήμη αυτών που έζησαν την τραγωδία του ξεριζωμού όπως η γλυκεία μου μάνα




Erythrai was built on the west side of the peninsula of Erythraea near the westernmost point of Asia Minor.
According to Pausanias, the city was originally built by Cretans, led by Erythros son of Radamanthys (who according to mythology, was a hero of Crete, one of the sons of Zeus and Europa, brother of Minos and Sarpidon). In the years ahead
in the 11th century BC, during the period of the first Greek colonization immigrated Ionians established here . According to Strabo leader of the Ionians was Knopos, illegitimate son of the legendary king of Athens Kordos

The city was one of the twelve cities of Ionia, who participated in the Common of Ionians
Upon the ruins of Erythrai was built the village of Lithri whose name is a corruption of the ancient

After the 12th century, the Greeks of Asia Minor began to thin due to massive islamization. In 18th - 19th century the Greek populations were strengthened with migrations from other parts of Greek peninsula and islands.

In 1914 were installed in the shores of Asia Minor muslims from Balkans. These people were motivated by the Turkish government against the Greeks. The imminent entry of Turkey in the First World War was a pretext to expel the Greeks in May 1914 under the guidance of the allies of Turks the Germans in order to evacuate the area near the eastern Aegean islands for military purposes. An anti-Greek campaign started in the turkish press, they increased the oppression and they forced the Greeks supposedly “voluntary” to migrate in a orgy of looting and murders. Shifts in population were from the coast to the interior of Asia Minor. One form of oppression was Amele Taburu (work orders) for men over 45 years where many died of hunger, suffering, sickness. It was in those “work orders” where hundred of thousand Greeks and 1,5 million Armenians were lost. We hade a wave of flight to Greece (first persecution). Then my grandfather and grandmother with their children fled to Piraeus . During the persecution was born my mother. Some sisters of grandmother then went to Crete and brothers of grandfather to Kiato Corinth.

In 1919 we have the landing of the Greek army for the liberation of Asia Minor and with it returned the displaced. Our family came back in Lithri during 1920 finding it ravaged (houses without doors and ceilings, ravaged farms, looted churches) and starts their life again. Men of Lithri as of other parts of Asia Minor joined and served until the collapse of the front in the Greek army. Between them two uncles. In 1922 after many errors in Greek strategy and because of the betrayal of our former allies the Anglo-Franks who abandoned us when Kemal gave them what they wanted (Petrols in Mosule etc.) , the front was collapsed .

Avoiding the persecutions greek populations run to the near islands in order to be saved and from there ware landed on the main Greece. With them my family passed first through the island of Chios and finally ended after many adventures in Crete in the province of Sitia. An adventure having as a background the flames of war, the tragedy of uprooting and a fiery fictional romance between the older sister of the family and a Cretan rank of Greek gendarmerie. Others were lost others scattered like birds and led elsewhere. A large number of Lithrians were landed in Attica and established with other refugees from the peninsula of Erythraea, in an area near Athens giving to the new settlement the name New Erythrea. There resently they built the church of St. Matrona.

In Lithri called Ildiri after 1922 were established Balkanians ancestors of Christians convertors to Islam. The churches were demolished under an organized plan by turkish government to destroy the Greek presence, and now are remaining only some ruins.

This blog is a tribute to my Ancestors who lived in Erythrai- Lithri whose bones are now scattered in this holy land, and in memory of those who suffered the tragedy of uprooting as my sweet mother.



Ερυθρές –Λυθρί
Μετάφραση από το άρθρο: In Search of Roots: The Lost Hellenic Communities of Tsesme Province, της Κατερίνας Τσούνη στην εφημερίδα της ομογένειας της Αμερικής Greek News 19 Ιανουαρίου 2009 :
Ήταν γνωστό σαν Λυθρί στους βυζαντινούς χρόνους και ήταν ένα μικρό χωριό. Έχει βυζαντινά και ελληνικά ερείπια. Η ελληνική ιστορία του χωριού φαίνεται να έχει τελειώσει τον 13ο αιώνα, όταν η επισκοπή των Ερυθρών μεταφέρθηκε στον Τσεσμέ. Από τον 17ο αιώνα, το χωριό επανιδρύθηκε. Στα 1900, υπήρχαν 1535 άτομα. Το 1921, ένα χρόνο πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, οι κάτοικοι του χωριού αριθμούσαν 1800 άτομα. Η εθνοτική σύνθεση ήταν Έλληνας Ερυθραίοι μετανάστες από τη Χίο και την Κρήτη. Ο ναός τους του Αγίου Χαραλάμπου είναι υψηλά σε ένα λόφο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο των Ερυθρών. Η εκκλησία της Αγίας Ματρώνας του 17ου αιώνα είναι σε μια κοντινή κορυφή. Κατά τον Στεφανίδη «Λειτουργούσαν στην πόλη ένα σχολείο αρρένων των 60 μαθητών και ένα σχολείο θηλέων σαράντα μαθητών ». Η κοινότητα των εμπόρων του Λυθριού έστειλε τους καλύτερους μαθητές τους στο εξωτερικό για τις προηγμένες σπουδές στη Μασσαλία και στην Πράγα . Οι χωρικοί ήταν πλούσιοι και είχαν τα μέσα για να στείλουν τη νεολαία τους στο εξωτερικό για σπουδές.
Είχαν πολλά ξωκλήσια στα χωράφια, όπου καλλιεργούνται βαμβάκι, το σιτάρι και καπνό, λουλούδια, αμυγδαλιές και ελιές, αμπέλια είχαν επίσης κεραμικά και αλιευτικές επιχειρήσεις . Οι απόγονοί τους είναι στη Χίο, τις Οινούσσες και τη Νέα Ερυθραία Αττικής. Το σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι οι νησιώτες του Αιγαίου είχαν μια συνεχή κίνηση κατοίκησης και εμπορίου με τη Μικρά Ασία. Έχτισαν εκεί παροικίες και έζησαν για λόγους εργασίας. Επέστρεψαν στα νησιά τους, όταν το έργο περατώνεται.
Οι θερινές εξοχικές κατοικίες των κατοίκων της Κάτω Παναγίας ήταν στις Ερυθρές, το σημερινό Ildir

Ένας σημαντικός χώρος στο αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης είναι αφιερωμένος στην αρχαία πόλη Ερυθρές. Ευρήματα από πρόσφατες ανασκαφές περιλαμβάνουν κεραμική, μικρές προσφορές σε χαλκό και ελεφαντόδοντο από το 670 - 545 π.Χ. Τα αγάλματα από ελεφαντόδοντο είναι Κρητικού και Ροδιακού στυλ. Ένα γλυπτό κόρης βρέθηκε. Είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα ενός μεγάλου μαρμάρινου γλυπτού από τους αρχαίους χρόνους. Ο Παυσανίας είπε ότι οι Ερυθρές χτίστηκαν από Κρητικούς και κατοικήθηκαν από Λύκιους, Κάρες και Παμφύλιους. Η πόλη καταστράφηκε από τους Πέρσες, μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Διοικήθηκε από τον 9ο αιώνα π.Χ. από την Αθήνα. Γκράφιτι σε μια κούπα είναι από τον 6ο αιώνα π.Χ. και δείχνουν ότι οι προσφορές ανήκαν στο Ναό της Αθηνάς Πολιάδος . Οι μικρές μπρούντζινες φιγούρες λιονταριών είναι από το πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.. Μοιάζουν με το μεγάλο άγαλμα του λιονταριού από το Bayindir που βρίσκεται στο Μουσείο της Σμύρνης. Τα μικρά ευρήματα είναι τα πρώτα Ιωνικά δείγματα τύπου λιονταριού, που χρησίμευσαν ως μοντέλα για τους Ετρούσκους καλλιτέχνες (πρώιμους Ιταλούς). Τα τεχνουργήματα είναι από μια τομή στην κορυφή της Ακρόπολης των Ερυθρών .

Ο Ηρόδοτος αναφέρει στην Ιστορία του, ότι "ο Ναός της Αθηνάς Πολιάδος στις Ερυθρές ήταν γνωστος στον αρχαίο κόσμο για τις περίφημες ιέρειες γνωστές σαν η Σίβυλλα." Σύμφωνα με την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, ήταν γυναίκες με την δωρεά των προφητικών δυνάμεων εκ μέρους του θεού Απόλλωνα. Η Ερυθραία Σίβυλλα ζωγραφίστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο από το 1508 - 12 σε μια τοιχογραφία από το παρεκκλήσι Καπέλα Σιξτίνα στο Βατικανό. Η πιο διάσημες Σίβυλλες ήταν αυτές των Ερυθρών και της Κύμης …….. κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας. Η Ερυθραία Σίβυλλα πούλησε τα Σιβυλλικά βιβλία στον Ταρκίνιο τον τελευταίο βασιλιά της Ρώμης, τα οποία στεγάστηκαν στο ναό του Δία στο λόφο του Καπιτωλίου στην Ρώμη.

Erythrae –Lithri
From the article : “The lost Hellenic Communities of Tsesme province” by Catherine Tsounis in the Greek-American weekly newspaper Greek-News. January 19, 2009:

It was known as Lithri in Byzantine times and was a small village. It has Byzantine and Greek ruins. The Greek history of the village appeared finished in the 13th century, when the diocese of Erythrae was transferred to Tseme. From the 17th century, the village was reestablished. In the 1900ʼs, there were 1535 persons. In 1921, one year before the Asia Minor catastrophe, the villagers numbered 1800 persons. The ethnic composition was Greek Erythraean, immigrants from Chios and Crete. Their church of Saint Haralambos is high on a hill next to the archaeological site of Erythrae. The 17th century church of Agia Matrona is on a nearby peak. “A boyʼs school of 60 students and girlʼs school of forty students operated in the town,” said Stefanides. The merchant community of Lithri sent their best students overseas for advanced studies in Marseilles and Prague. The villagers were wealthy and had the means to send their youth overseas for study. They had many country chapels in the farm fields, where they cultivated cotton, wheat and tobacco, flowers, almond and olive trees, grape vineyards, ceramics and fishing industries. Their descendants are in Chios, Oinousses and Nea Erythrae in Attica. The point that must be stressed is that the Aegean islanders had a constant movement of habitation and trade with Asia Minor. They built colonies and lived there for work purposes. They returned to their islands when their work terminated.
In Erythrea were the summer home residences of people of the village Kato Panagia todays Tsiflik

A significant space is dedicated from the ancient city of Erythrae in the Izmir archaeological Museum. Findings from recent excavations include pottery, small offerings in bronze and ivory from 670-545 B.C. The ivory statues are of Cretan and Rhodian style. A Korean sculpture was found. It is one of the first examples of a large marble sculpture from Ancient times. Pausanias said Erythrae was built by Cretans and inhabited by Lycians, Carians and Pamphylians. The city was destroyed by the Persians after the mid 6th century B.C. It was ruled from 9th century B.C. by Athens. Graffiti on a bowl is from 6th century B.C. indicate the offerings belonged to the Temple of Athena Polis. The small lion figurines in bronze are from the first half of 6th century B.C. They resemble the large Lion statue from Bayindir that is in the Stoneworks Museum of Izmir. The small findings are the earliest Ionian examples of a lion type, that served as models for Etruscan artists (early Italians). The artifacts are from a trench on top of the Erythrae Acropolis.

Herodotus states in his History that “the Temple of Athena Polias at Erythrae was famous in the ancient world for their famous priestesses known as the Sibyl.” According to Greek and Roman mythology, they were women bestowed with prophetic powers by the God Apollo. The Erythaean Sibyl was painted by Michaelangelo from 1508-12 in a fresco from the Sistine chapel, Vatican. The famous Sibyls were the Erythraean and the Cumaean Sibyl who presided over the Apollonian oracle at Cumae, a Greek colony located near Naples, Italy. The Erythraean Sibyl sold the Sibylline books to Tarquin, the last King of Rome, that were housed in the Temple of Jupiter on Capitoline Hill in Rome.





Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Η βρύση του Λυθριού τα νερά της και η επιγραφή της.The fountain of Lithri. It’s waters and inscription.


Στην κεντρική πλατεία του Λυθριού σήμερα Ildiri βρίσκεται « Του Πουλακιού η βρύση». Όπως αναφέρει ο Θοδωρής Κοντάρας(1) η βρύση ήταν έργο του Λυθριανού Γιάγκου Πουλάκη εξ’ ου και το όνομά της.
Εδώ σε αυτή την πλατεία όταν γύρισαν γύρω στο 20 οι Λυθριανοί που είχαν διωχτεί κατά τον πρώτο διωγμό(1914),είχε στηθεί γραφείο όπου περνούσαν για να απογραφούν

Από μιά επιγραφή στη βρύση μαθαίνουμε ότι ιδρύθηκε το 1880:


ΠΡΟΝΕΙΑ ΣΑΔΙΚ ΠΑΣΑ ΕΦΕΝΔΗ
ΔAΠANH ΚΟΙN EPΥΘPΩN
EPΥΘPATH 1 MAPTIOΥ
1880

Ποιος να ήταν αυτός ο Σαδίκ πασά Εφέντης; Ίσως κάποιος τούρκος γαιοκτήμονας. Τι σημαίνει προνεία (μερίμνη ); Αφού η βρύση έγινε με δαπάνες της κοινότητας των ρωμιών προφανώς αυτός μερίμνησε για την λήψη της σχετικής άδειας.

Έλεγαν ότι το νερό της βρύσης τρέχει από το βράχο της Αγίας Ματρώνας χιλιάδες χρόνια(1).

Κάπως διαφορετικά τα άκουγα από τη μητέρα μου και τη θεία μου Μαρία που έλεγαν πως τα νερά του Λυθριού πήγαζαν από το κτήμα του παππού τους του Παπά Κωνσταντίνου Στριμπούλη και ότι αυτός είχε τα κλειδιά των νερών του χωριού (εννοούσαν πως τα νερά πήγαζαν από το κτήμα του μέσα):

Από τις παιδικές μνήμες της μητέρας μου Αγγελικής το γένος Στριμπούλη:

«Το σπίτι του παππού μας του παπά Κωνσταντίνου Στριμπούλη ήταν σε ένα τσιφλίκι και είχε μια πηγή μέσα που το νερό κατέβαινε από ένα καλάμι και έτρεχε νύχτα μέρα. Είχε συκιές που έκαναν μεγάλα πρώιμα σύκα τις αμπουρκούνες.
Ήτανε χαμηλά στον κόλπο που ερχόταν από τον Τσεσμέ. Εκεί βρήκαν αρχαία. Το σπίτι είχε μεγάλη αυλόπορτα σιδερόπορτα. Έμπαινες μέσα είχε ένα πηγάδι και μια καρυδιά που έκανε σκιά, και το σπίτι. Από κει είχανε σκάψει από δω κι από κει βάθος ένα μπόι και παραπάνω και περνούσες μέσα και πιο μέσα ήταν η πηγή που λένε ότι περνούσε από το πηγάδι αυτό που ήτανε στο σπίτι μπροστά.
Είχε φλέβα και από κει υπήρχε νερό που κατέβαινε στη μεσοχωριά σε μια πλατεία που είχε στη μέση μια βρύση με κλειδιά ( εννοούσε στου Πουλακιού τη βρύση ). Το σπίτι μας ήταν πιο ψηλά από την πλατεία. Όταν έμπαινες από την αυλόπορτα μέσα είχε χαλάσματα και πήγαινε μέσα. Εκεί βρήκανε αρχαία. Είπανε ότι βρήκανε ένα χρυσό δίσκο και είχε τη Βασίλισσα ».

Κατά τον Γεωργιάδη(2) το 1881 ένα χρόνο μετά την εποχή που έγινε η βρύση οι ρωμιοί κάτοικοι του Λυθριού έφταναν τους 900 και στα 1888 όπως μας πληροφορεί ο Πουλάκης(3) το 50 χρόνων Λυθρί είχε 1.000 κατοίκους. Δηλαδή μας λέει πως το νέο Λυθρί ιδρύθηκε το 1838. Όμως ο περιηγητής Richard Chandler που περιηγήθηκε τη Μικρά Ασία τα έτη 1764-5(Travels in Asia Minor ) επισκέφτηκε και το νεώτερο Λυθρί (Ritre όπως το ονομάζει) όπου τον πληροφόρησαν για την ύπαρξη των λουτρών της Λίτζας(τα νεότερα Λίντσια σήμερα Ilica). Αυτό δείχνει ότι το νεότερο Λυθρί υπήρχε από πολύ παλιά και όταν ο Πουλάκης λέει το 1888 για το 50 χρόνων Λυθρί ασφαλώς εννοεί ότι το 1838 απλώς ο μέχρι τότε μικρός οικισμός άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία για να μετατραπεί αργότερα στην μεγάλη κωμόπολη που κατά τον Χατζήμπεη (4) το 1913 έφτασε τις 4.000 κατοίκους.

1. Μ. Κορομηλά και Θ. Κοντάρα: Ερυθραία.
2. Georgeades Demetrius: Smyrne et l’Asie mineure au point de vue économique et commercial. Paris 1885
3.Πουλάκης Αντώνιος: Στατιστική Κρήνης και Ανέων. Ελληνικός Φιλολογικός Σύλλογος Κωνσταντινουπόλεως. 1888
4.Στ. Χατζήμπεη: Η Κρήνη και η περιοχή της Β. Μικρασιατικά Χρονικά ΙΒ (1965)
Στοιχεία από το έργο του Μ. Ιντζέ : Ανατολικά της Χίου δυτικά της Σμύρνης

In the central square of Lithri today Ildiri is “Poulakis fountain” named by the Lithrian who worked for its construction. Here in this square when the exiled during 1914 Lithriani returned home(aout 1920) with the greek army, was a census bureau and the people were passing in order to be recorded.

An inscription on the fountain informs us that it was constructed during the year 1880:

Welfare Organization Sadik Pasa Efendi
Expenses by the Community of Erythrians
In Erythra on 1 March
1880

Who was Pasha Sadik Effendi? Obviously a Turkish landowner. What does mean proneia (Welfare Organization)? Once the community of Greeks paid for the cost of construction of the fountain, he evidently arranged for receiving the licenses from the ottoman authorities.

They said that the fountain’s water runs from the rock of St. Matrona (the now ruined church on the Acropolis hill) for thousands years

But according my mother and my Aunt: The waters of Lithri were stemming from the estate of their grandfather Priest Constantine Strimboulis who was keeping the keys of the waters of the village(they meant that the water sprang from his estate)

From childhood memories of my mother:

"The house of our grandfather was in a garden and in this garden was also a source of water running day and night. In the garden were trees producing a kind of big early figs “abourkounes”. There antiquities were found. The farm had a large iron gate. As you enter you meet a well and a walnut which shads the house. From there they had dug here and there a trench deep and high and you ought to pass from there to go to the inner space where was the source which as they said was passing through the well
There was a vein and from there the water was ended to the middle of the village in a square where there was a fountain with keys. Our house was in a higher level than the square. Entering it’s gate you ought to pass through ruins in order to go inside . There antiquities were found. They said that there they found a golden disk with the depiction of the Queen."

According to Georgiades in 1881 a year after the time the spring was founded the population (Greek) of Lithri was 900 inhabitants and during 1888 as we are informed by Poulakis the 50 years old Lithri had 1.000 inhabitants. According to this the new town of Lithri was reborne during 1838. But the traveler Richard Chandler who toured Asia Minor in the years 1764-5 (Travels in Asia Minor) and visited the newest Lithri (is referred as Ritre) says that there they informed him about the existence of Litza baths (New Lintsia today Ilica). This suggests that this period (1875-6) new Lithri was inhabited so when Poulakis says in 1888 about a 50 years old Lithri certainly means that 1838 begun it’s development that converted a small settlement into the great town of 1913 with 4.000 inhabitants.

Η φωτογραφία της κρήνης είναι από ένα παλιό μου προσκύνημα στα άγια χώματα του Λυθριού. H φωτογραφία της επιγραφής είναι παρμένη από το βιβλίο: "Ερυθραία" των Κορομηλά-Κοντάρα.
The photo of the fountain is taken during a pilgrimage a made years ago to the holy motherland of Lithri.The photo of the inscription of the fountain is taken from the book "Erytraia" by Koromila -Kontaras

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου