Oι Ερυθρές ήταν πόλη των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας στην χερσόνησο της Ερυθραίας. Σύμφωνα με τον Παυσανία χτίστηκε αρχικά από Κρήτες με αρχηγό τον Έρυθρο, γιο του Ραδάμανθυ ( που κατά την μυθολογία ήταν ήρωας της Κρήτης , ένας από τους γιούς του Δία και της Ευρώπης, αδελφός του Μίνωα και του Σαρπηδώνα ). Οι Κρήτες εκδιώχθηκαν στην συνέχεια από τους Ίωνες που μετανάστευσαν στην περιοχή τον 11ο αιώνα π.Χ. περίοδο του πρώτου Ελληνικού αποικισμού. Σύμφωνα με τον Στράβωνα αρχηγός των Ιώνων ήταν ο Κνώπος, νόθος γιος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόρδου. Ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων.
Πάνω στα ερείπια των Ερυθρών χτίστηκε το χωριό Λυθρί που το όνομά του είναι παραφθορά του αρχαίου. Ερυθραί Ερυθρί Ρυθρί Λυθρί. Οι τούρκοι σήμερα το αποκαλούν Ιλντιρί, παραφθορά του Λυθρί μιά και δεν υπάρχει στη γλώσσα τους το θ

Μετά τον 12ο αιώνα οι έλληνες της Μ. Ασίας άρχισαν να αραιώνουν λόγω των μαζικών εξισλαμισμών. Τον 18 ο – 19 ο αιώνα ενισχύθηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί με μεταναστεύσεις από τον ελλαδικό χώρο. Στην περιοχή του Λυθριού εγκαταστάθηκαν Κρητικοί, Χιώτες και άλλοι. Πολλά ονόματα Λυθριανών είναι Κρητικά και άλλα δείχνουν καταγωγή από την Εύβοια. Η προφορά τους θύμιζε τα Χιώτικα αλλά και ο μπάλος που ήταν ο κύριος χορός του χωριού δείχνει και νησιώτικες καταβολές .

Το 1914 έχουμε εγκατάσταση Μουσουλμάνων στα παράλια ανάμεσά τους και των Τουρκοκρητικών. Αυτοί οι πληθυσμοί υποκινούνταν από την Τουρκική κυβέρνηση κατά των ελλήνων. Η επικείμενη είσοδος της Τουρκίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ήταν πρόσχημα για να εκδιώξει τους Έλληνες τον Μάιο του 1914 με την καθοδήγηση των συμμάχων τους Γερμανών ώστε να εκκενωθεί η περιοχή απέναντι από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για στρατιωτικούς λόγους. Άρχισε μια ανθελληνική εκστρατεία του τύπου, καταπίεση και εξαναγκασμός των Ελλήνων για δήθεν «εκούσια» μετανάστευση, λεηλασίες, δολοφονίες. Μετατοπίσεις πληθυσμών έγιναν και από τις ακτές στο εσωτερικό της Μ. Ασίας. Μια μορφή καταπίεσης ήταν τα Αμελέ ταμπουρού(τάγματα εργασίας) για άνδρες άνω των 45 ετών όπου πολλοί πέθαναν από πείνα, κακουχίες, αρρώστιες. Είχαμε κύμα φυγής προς την Ελλάδα(πρώτος διωγμός). Τότε ο παππούς Ιωάννης γιός του ιερέα του Λυθριού Κωσταντίνου Στριμπούλη εξαδέλφου του Ανδρέα Συγγρού και η γιαγιά Ουρανία με τα παιδιά τους κατέφυγαν στον Πειραιά στα Μανιάτικα. Στο διωγμό γεννήθηκε η μητέρα μου Αγγελική. Κάποιες αδελφές της γιαγιάς πήγαν τότε στην Κρήτη και αδέλφια του παππού στο Κιάτο Κορινθίας.

Τα 1919 γίνεται η απόβαση του Ελληνικού στρατού και επιστρέφουν οι εκτοπισμένοι. Η οικογένεια μας επιστρέφει το 1920 στο Λυθρί που το βρίσκει ρημαγμένο(σπίτια χωρίς πόρτες και ταβάνια, κτήματα που είχαν ρημάξει) και ξεκινά τη ζωή από την αρχή. Οι Λυθριανοί στρατεύτηκαν και υπηρέτησαν μέχρι την κατάρρευση του μετώπου στον ελληνικό στρατό. Ανάμεσα τους και οι θείοι Αντώνης Στριμπούλης και Αντώνης Νικάκης. Το 1922 με την κατάρρευση του μετώπου η οικογένεια περνά απέναντι στην Χίο και μετά περιπέτειες καταλήγει στην επαρχία Σητείας. Φυγή με φόντο τις φλόγες του πολέμου την τραγωδία του ξεριζωμού και ένα μυθιστορηματικό φλογερό ειδύλλιο ανάμεσα στην μεγαλύτερη αδελφή της οικογένειας και ένα κρητικό βαθμοφόρο της ελληνικής χωροφυλακής. Άλλοι χάθηκαν άλλοι σκόρπισαν σαν τα πουλιά και κατέληξαν αλλού. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων του Λυθριού ήρθαν στην Αττική και δημιούργησαν μαζί με άλλους πρόσφυγες από την χερσόνησο της Ερυθραίας την Νέα Ερυθραία. Εδώ τα τελευταία χρόνια ξαναέχτισαν τον ναό της Αγίας Ματρώνας.

Αυτό το μπλόγκ είναι ένας φόρος τιμής στους Προγόνους που έζησαν στις Ερυθρές στη συνέχεια Λυθρί και τα κόκαλά τους είναι σκορπισμένα σε αυτήν την ιερή γη και στη μνήμη αυτών που έζησαν την τραγωδία του ξεριζωμού όπως η γλυκεία μου μάνα




Erythrai was built on the west side of the peninsula of Erythraea near the westernmost point of Asia Minor.
According to Pausanias, the city was originally built by Cretans, led by Erythros son of Radamanthys (who according to mythology, was a hero of Crete, one of the sons of Zeus and Europa, brother of Minos and Sarpidon). In the years ahead
in the 11th century BC, during the period of the first Greek colonization immigrated Ionians established here . According to Strabo leader of the Ionians was Knopos, illegitimate son of the legendary king of Athens Kordos

The city was one of the twelve cities of Ionia, who participated in the Common of Ionians
Upon the ruins of Erythrai was built the village of Lithri whose name is a corruption of the ancient

After the 12th century, the Greeks of Asia Minor began to thin due to massive islamization. In 18th - 19th century the Greek populations were strengthened with migrations from other parts of Greek peninsula and islands.

In 1914 were installed in the shores of Asia Minor muslims from Balkans. These people were motivated by the Turkish government against the Greeks. The imminent entry of Turkey in the First World War was a pretext to expel the Greeks in May 1914 under the guidance of the allies of Turks the Germans in order to evacuate the area near the eastern Aegean islands for military purposes. An anti-Greek campaign started in the turkish press, they increased the oppression and they forced the Greeks supposedly “voluntary” to migrate in a orgy of looting and murders. Shifts in population were from the coast to the interior of Asia Minor. One form of oppression was Amele Taburu (work orders) for men over 45 years where many died of hunger, suffering, sickness. It was in those “work orders” where hundred of thousand Greeks and 1,5 million Armenians were lost. We hade a wave of flight to Greece (first persecution). Then my grandfather and grandmother with their children fled to Piraeus . During the persecution was born my mother. Some sisters of grandmother then went to Crete and brothers of grandfather to Kiato Corinth.

In 1919 we have the landing of the Greek army for the liberation of Asia Minor and with it returned the displaced. Our family came back in Lithri during 1920 finding it ravaged (houses without doors and ceilings, ravaged farms, looted churches) and starts their life again. Men of Lithri as of other parts of Asia Minor joined and served until the collapse of the front in the Greek army. Between them two uncles. In 1922 after many errors in Greek strategy and because of the betrayal of our former allies the Anglo-Franks who abandoned us when Kemal gave them what they wanted (Petrols in Mosule etc.) , the front was collapsed .

Avoiding the persecutions greek populations run to the near islands in order to be saved and from there ware landed on the main Greece. With them my family passed first through the island of Chios and finally ended after many adventures in Crete in the province of Sitia. An adventure having as a background the flames of war, the tragedy of uprooting and a fiery fictional romance between the older sister of the family and a Cretan rank of Greek gendarmerie. Others were lost others scattered like birds and led elsewhere. A large number of Lithrians were landed in Attica and established with other refugees from the peninsula of Erythraea, in an area near Athens giving to the new settlement the name New Erythrea. There resently they built the church of St. Matrona.

In Lithri called Ildiri after 1922 were established Balkanians ancestors of Christians convertors to Islam. The churches were demolished under an organized plan by turkish government to destroy the Greek presence, and now are remaining only some ruins.

This blog is a tribute to my Ancestors who lived in Erythrai- Lithri whose bones are now scattered in this holy land, and in memory of those who suffered the tragedy of uprooting as my sweet mother.



Ερυθρές –Λυθρί
Μετάφραση από το άρθρο: In Search of Roots: The Lost Hellenic Communities of Tsesme Province, της Κατερίνας Τσούνη στην εφημερίδα της ομογένειας της Αμερικής Greek News 19 Ιανουαρίου 2009 :
Ήταν γνωστό σαν Λυθρί στους βυζαντινούς χρόνους και ήταν ένα μικρό χωριό. Έχει βυζαντινά και ελληνικά ερείπια. Η ελληνική ιστορία του χωριού φαίνεται να έχει τελειώσει τον 13ο αιώνα, όταν η επισκοπή των Ερυθρών μεταφέρθηκε στον Τσεσμέ. Από τον 17ο αιώνα, το χωριό επανιδρύθηκε. Στα 1900, υπήρχαν 1535 άτομα. Το 1921, ένα χρόνο πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, οι κάτοικοι του χωριού αριθμούσαν 1800 άτομα. Η εθνοτική σύνθεση ήταν Έλληνας Ερυθραίοι μετανάστες από τη Χίο και την Κρήτη. Ο ναός τους του Αγίου Χαραλάμπου είναι υψηλά σε ένα λόφο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο των Ερυθρών. Η εκκλησία της Αγίας Ματρώνας του 17ου αιώνα είναι σε μια κοντινή κορυφή. Κατά τον Στεφανίδη «Λειτουργούσαν στην πόλη ένα σχολείο αρρένων των 60 μαθητών και ένα σχολείο θηλέων σαράντα μαθητών ». Η κοινότητα των εμπόρων του Λυθριού έστειλε τους καλύτερους μαθητές τους στο εξωτερικό για τις προηγμένες σπουδές στη Μασσαλία και στην Πράγα . Οι χωρικοί ήταν πλούσιοι και είχαν τα μέσα για να στείλουν τη νεολαία τους στο εξωτερικό για σπουδές.
Είχαν πολλά ξωκλήσια στα χωράφια, όπου καλλιεργούνται βαμβάκι, το σιτάρι και καπνό, λουλούδια, αμυγδαλιές και ελιές, αμπέλια είχαν επίσης κεραμικά και αλιευτικές επιχειρήσεις . Οι απόγονοί τους είναι στη Χίο, τις Οινούσσες και τη Νέα Ερυθραία Αττικής. Το σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι οι νησιώτες του Αιγαίου είχαν μια συνεχή κίνηση κατοίκησης και εμπορίου με τη Μικρά Ασία. Έχτισαν εκεί παροικίες και έζησαν για λόγους εργασίας. Επέστρεψαν στα νησιά τους, όταν το έργο περατώνεται.
Οι θερινές εξοχικές κατοικίες των κατοίκων της Κάτω Παναγίας ήταν στις Ερυθρές, το σημερινό Ildir

Ένας σημαντικός χώρος στο αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης είναι αφιερωμένος στην αρχαία πόλη Ερυθρές. Ευρήματα από πρόσφατες ανασκαφές περιλαμβάνουν κεραμική, μικρές προσφορές σε χαλκό και ελεφαντόδοντο από το 670 - 545 π.Χ. Τα αγάλματα από ελεφαντόδοντο είναι Κρητικού και Ροδιακού στυλ. Ένα γλυπτό κόρης βρέθηκε. Είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα ενός μεγάλου μαρμάρινου γλυπτού από τους αρχαίους χρόνους. Ο Παυσανίας είπε ότι οι Ερυθρές χτίστηκαν από Κρητικούς και κατοικήθηκαν από Λύκιους, Κάρες και Παμφύλιους. Η πόλη καταστράφηκε από τους Πέρσες, μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Διοικήθηκε από τον 9ο αιώνα π.Χ. από την Αθήνα. Γκράφιτι σε μια κούπα είναι από τον 6ο αιώνα π.Χ. και δείχνουν ότι οι προσφορές ανήκαν στο Ναό της Αθηνάς Πολιάδος . Οι μικρές μπρούντζινες φιγούρες λιονταριών είναι από το πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.. Μοιάζουν με το μεγάλο άγαλμα του λιονταριού από το Bayindir που βρίσκεται στο Μουσείο της Σμύρνης. Τα μικρά ευρήματα είναι τα πρώτα Ιωνικά δείγματα τύπου λιονταριού, που χρησίμευσαν ως μοντέλα για τους Ετρούσκους καλλιτέχνες (πρώιμους Ιταλούς). Τα τεχνουργήματα είναι από μια τομή στην κορυφή της Ακρόπολης των Ερυθρών .

Ο Ηρόδοτος αναφέρει στην Ιστορία του, ότι "ο Ναός της Αθηνάς Πολιάδος στις Ερυθρές ήταν γνωστος στον αρχαίο κόσμο για τις περίφημες ιέρειες γνωστές σαν η Σίβυλλα." Σύμφωνα με την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, ήταν γυναίκες με την δωρεά των προφητικών δυνάμεων εκ μέρους του θεού Απόλλωνα. Η Ερυθραία Σίβυλλα ζωγραφίστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο από το 1508 - 12 σε μια τοιχογραφία από το παρεκκλήσι Καπέλα Σιξτίνα στο Βατικανό. Η πιο διάσημες Σίβυλλες ήταν αυτές των Ερυθρών και της Κύμης …….. κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας. Η Ερυθραία Σίβυλλα πούλησε τα Σιβυλλικά βιβλία στον Ταρκίνιο τον τελευταίο βασιλιά της Ρώμης, τα οποία στεγάστηκαν στο ναό του Δία στο λόφο του Καπιτωλίου στην Ρώμη.

Erythrae –Lithri
From the article : “The lost Hellenic Communities of Tsesme province” by Catherine Tsounis in the Greek-American weekly newspaper Greek-News. January 19, 2009:

It was known as Lithri in Byzantine times and was a small village. It has Byzantine and Greek ruins. The Greek history of the village appeared finished in the 13th century, when the diocese of Erythrae was transferred to Tseme. From the 17th century, the village was reestablished. In the 1900ʼs, there were 1535 persons. In 1921, one year before the Asia Minor catastrophe, the villagers numbered 1800 persons. The ethnic composition was Greek Erythraean, immigrants from Chios and Crete. Their church of Saint Haralambos is high on a hill next to the archaeological site of Erythrae. The 17th century church of Agia Matrona is on a nearby peak. “A boyʼs school of 60 students and girlʼs school of forty students operated in the town,” said Stefanides. The merchant community of Lithri sent their best students overseas for advanced studies in Marseilles and Prague. The villagers were wealthy and had the means to send their youth overseas for study. They had many country chapels in the farm fields, where they cultivated cotton, wheat and tobacco, flowers, almond and olive trees, grape vineyards, ceramics and fishing industries. Their descendants are in Chios, Oinousses and Nea Erythrae in Attica. The point that must be stressed is that the Aegean islanders had a constant movement of habitation and trade with Asia Minor. They built colonies and lived there for work purposes. They returned to their islands when their work terminated.
In Erythrea were the summer home residences of people of the village Kato Panagia todays Tsiflik

A significant space is dedicated from the ancient city of Erythrae in the Izmir archaeological Museum. Findings from recent excavations include pottery, small offerings in bronze and ivory from 670-545 B.C. The ivory statues are of Cretan and Rhodian style. A Korean sculpture was found. It is one of the first examples of a large marble sculpture from Ancient times. Pausanias said Erythrae was built by Cretans and inhabited by Lycians, Carians and Pamphylians. The city was destroyed by the Persians after the mid 6th century B.C. It was ruled from 9th century B.C. by Athens. Graffiti on a bowl is from 6th century B.C. indicate the offerings belonged to the Temple of Athena Polis. The small lion figurines in bronze are from the first half of 6th century B.C. They resemble the large Lion statue from Bayindir that is in the Stoneworks Museum of Izmir. The small findings are the earliest Ionian examples of a lion type, that served as models for Etruscan artists (early Italians). The artifacts are from a trench on top of the Erythrae Acropolis.

Herodotus states in his History that “the Temple of Athena Polias at Erythrae was famous in the ancient world for their famous priestesses known as the Sibyl.” According to Greek and Roman mythology, they were women bestowed with prophetic powers by the God Apollo. The Erythaean Sibyl was painted by Michaelangelo from 1508-12 in a fresco from the Sistine chapel, Vatican. The famous Sibyls were the Erythraean and the Cumaean Sibyl who presided over the Apollonian oracle at Cumae, a Greek colony located near Naples, Italy. The Erythraean Sibyl sold the Sibylline books to Tarquin, the last King of Rome, that were housed in the Temple of Jupiter on Capitoline Hill in Rome.





Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Η ημέρα της γυναίκας και η γιαγιά Ουρανία. Women's Day and grandmother Urania

Στις 8 του Μάρτη εορτάζεται η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Τέτοια μέρα θα ήθελα να τιμήσω την μνήμη μιας γυναίκας που στάθηκε όρθια και πάλεψε σαν ήρωας για να φέρει τα παιδιά της από τις φλόγες του πολέμου από την Ιωνία που καιγόταν από τις ορδές του Κεμάλ και του συρφετού του , από το μικρό Λυθρί τις αρχαίες Ερυθρές, και να τα οδηγήσει σαν τον Μωυσή μέσα από μια άλλη Ερυθρά θάλασσα στην ελεύθερη Ελλάδα. Την γιαγιά Ουρανία Νικάκη-Στριμπούλη το γένος Σέγγου με καταγωγή από τα Αλάτσατα. Μια γυναίκα που έγινε κιβωτός που μέσα στην αγκαλιά της έφερε σώα και αβλαβή τα παιδιά της από τον κατακλυσμό της μικρασιατικής καταστροφής.

Ήταν αρχόντισσα στον τόπο της. Όπως έλεγε η μητέρα μου : Ο δήμαρχος που τον λέγανε Κωσταντίνο Ανδρεαδάκη εκτιμούσε πολύ τη μάνα μου. Αφού ήρθε μια πρώτη εξαδέρφη του πατέρα μου και της είπε ότι αυτός λέει τα καλλίτερα λόγια για σένα όπως: «Χαρά στο Λυθρί αν είχε πολλές Ουρανίες και αν ήτανε όλες οι Λυθριανές σαν εσένα». Έχοντας χάσει τον άντρα της (ίσως έπεσε σε παγίδα των τούρκων) στάθηκε σαν βράχος για να περάσουν απέναντι.Ήταν η μάνα και ο πατέρας των παιδιών της. Είχαν σπίτια, ελιές, αμπέλια. Τα τσουβάλια με τη σταφίδα μια και όταν ξέσπασε η τραγωδία ήταν αρχές Σεπτέμβρη , ήταν στοιβαγμένα και περίμεναν τον έμπορο και ύστερα όλα χάθηκαν.
 Όπως έλεγε η μητέρα μου :
Είσαι στο σπίτι και κοντά έρχονται οι τούρκοι και πρέπει να πάρεις ότι προλάβεις και να φύγεις. Κάθεσαι στη μέση στο σπίτι και σκέφτεσαι τί να πάρεις εκτός από τα παιδιά σου. Από τα λιγοστά πράγματα που μπόρεσε να φέρει ήταν μια ραπτομηχανή σίνγκερ για να ράβει, ένα καζάνι για να ζεματίζει τις ψείρες γιατί παντού ο στρατός ήταν γεμάτος ψείρες, τις εικόνες για να μην τις μαγαρίσουν οι τούρκοι και ότι κοσμήματα μείνανε για να ξεκινήσει με αυτά τη νέα ζωή. Όπως όλο το χωριό βγήκανε στο έρημο νησάκι Γούνι καταφύγιο από παλιά των Λυθριανών και των άλλων κατοίκων της περιοχής.
Έμειναν κάμποσες μέρες και μετά με καραβάκια μεταφερθήκανε στη Χίο όπως οι χιλιάδες άλλοι. Μείνανε σε ένα από τα αρχοντικά του κάμπου και μετά περάσανε στον Πειραιά. Η μεγάλη κόρη της έφυγε για την Κρήτη και την ακολούθησε από πίσω. Φτάσανε στα Χανιά όπου βγήκε η μια αδερφή της που είχε ξαναπάει εκεί κατά τον πρώτο διωγμό. Της είπε να κατεβεί αλλά αυτή ήθελε να πάει στην άλλη άκρη να βρει το μεγάλο παιδί της. Στο Ηράκλειο βγήκαν οι άλλες της αδερφές και ο αδερφός της. Τράβηξαν άλλη για την Βάθεια και άλλη για τον Καρδουλιανό στο Καστέλλι . Της είπαν να κατέβει αλλά αυτή ήθελε με τα άλλα τρία παιδιά της να βρει την κόρη της και τράβηξε ανατολικά.

Κατέβηκαν στη Χερσόνησο στην ακτή δίπλα σε ένα εκκλησάκι. Τότε το χωριό ήταν πάνω ψηλά στην πλαγιά. Από εκεί ένα κάρο τους πήρε και τους πήγε στη Νεάπολη. Μείνανε εκεί λίγο και μετά συνέχισαν για τον Άγιο Νικόλαο. Έμειναν με άλλους πρόσφυγες στην παραλία και μετά από μέρες με ένα θαλασσοπνίχτη έφτασαν στην Σητεία. Από εκεί με γαϊδουράκια στην άλλη άκρη στο Παλαίκαστρο. Εκεί έμειναν δυο χρόνια και η μεγάλη κόρη παντρεύτηκε. Κάποια στιγμή βρήκε ανταλλάξιμη περιουσία στο χωριό Βαβέλους και εγκαταστάθηκε εκεί με τα άλλα τρία παιδιά της. Με την ραπτομηχανή έραβε και κατάφερε να αναστήσει τα παιδιά της. Οι ταλαιπωρίες τα βάσανα η τραγωδία του ξεριζωμού της άφησαν πολλά προβλήματα και κλόνισαν την υγεία της. Λύγισε όταν πια μπόρεσαν τα παιδιά της να μεγαλώσουν κάπως. Πέθανε νεότατη μετά από τόσες κακουχίες όμως ήταν αγαπητή από τους πάντες και έχαιρε μεγάλου σεβασμού παντού όπου και αν πήγε. Ας είναι αιωνία η μνήμη της.


On March 8 the world celebrated Women's Day. In such a day I would like to honor the memory of a woman- Grandmother Urania- who stood erect and fought like a hero to bring here her children escaping from the flames of war, from the holy land of Ionia in Asia Minor burned by hordes of Kemal, from the small town of Lithri the ancient Erytrai (Red) and to lead them like a new Moses through another Red Sea the Aegean sea to free Greece. A woman who became as an Ark and brought her children safe and sound from the flood that of Asia Minor’s disaster .
She was a lady in her town. As my mother used to say: The mayor of Lithri Konstantinos Andreadakis appreciated very much my mother. He said to a relative : "Joy to Lythri if there were many like Urania , if all Lythrian women were like her" Having lost her husband (perhaps he was fallen into the trap of the Turks) she stood like a rock. She was mother and father too. They had at Lithri houses, olives, vineyards. The bags of raisins in that September of tragedy - were stacked and waiting for the dealer. Then everything was destroyed.As my mother used to say:
Imagine that you are at home and the Turks arrive in a few hours and you must think what you can take from all your property after your children. Something that you can keep in your hands or on your shoulder, and go for ever. You sit in the midst of the house like crasy. Some of the few things that she brought were a Singer sewing machine in order to sew, a caldron to scald lice because everywhere was full of lice, the holy icons in order not to be soiled by the invading Turks and some jewelry left over to help in the new life. As the whole village, they were landed on the deserted islet Gouni a refuge from the old times of Lithrians and of the residents of the villages of the area. They stayed several days there and then boats took them and they were landed on the island of Chios with thousand of other refugees. There they stayed in one of the mansions of the valley and then passed to Piraeus. The great daughter left for Crete and they followed her. They arrived in Chania where one of her sister who had been here during the first persecution of 1914, stayed. She told her to come down but she wanted to go to the other side of the island to find her daughter. At Heraklion the other sisters and her brother were landed.They went to the villages where during the first persecution found a shelter. They told her to come down but she wanted to go to the east of the island to find her daughter. After they took a boat and they were landed to Hersonissos on the coast next to a small chapel. This period (1922) the village was high on the slope. From there they took a cart and went to Neapolis. They stayed there a while and then continued to Agios Nikolaos. They stayed with other refugees on the beach and some days later they took a boat and arrived in Sitia. From there on donkeys went to the other side of the province to Palaikastro. There they stayed for two years and in this town remained her older daughter after getting married. Later she found fungible property in the village of Vaveli and she was settled there with her three children. With her sewing machine was sewing and somehow managed to raise her children. The sufferings, the torments of the tragedy of being uprooted left many problems and sapped her health. She died very young after so many hardships but was loved by everyone and enjoyed great respect. Let be her memory eternal.

Ο δρόμος της προσφυγιάς o δρόμος προς το άγνωστο. The course into the unknown


Η άλλη μηχανή σίνγερ που είχε φέρει η κόρη της.The other singer sewing machine brought by her daughter


Εδώ κάποιες φανταστικές συνθέσεις μου για τις οποίες χρησιμοποίησα φιγούρες από πίνακα του Γάλλου ακαδημαϊκού ζωγράφου William-Adolphe Bouguereau και μερικές νέες και παλιές φωτογραφίες.Here some of my fictional compositions using figures from a painting of the French academic painter William-Adolphe Bouguereau and some new and old photos.

Στην Χίο. In Chios



Στο πλοίο για το άγνωστο. On the boat going to the unknown


Στη Σητεία. In Sitia



Μνημείο για την Μικρασιάτισσα Μάνα. Memorial for the unknown mother from Asia minor

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου