Oι Ερυθρές ήταν πόλη των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας στην χερσόνησο της Ερυθραίας. Σύμφωνα με τον Παυσανία χτίστηκε αρχικά από Κρήτες με αρχηγό τον Έρυθρο, γιο του Ραδάμανθυ ( που κατά την μυθολογία ήταν ήρωας της Κρήτης , ένας από τους γιούς του Δία και της Ευρώπης, αδελφός του Μίνωα και του Σαρπηδώνα ). Οι Κρήτες εκδιώχθηκαν στην συνέχεια από τους Ίωνες που μετανάστευσαν στην περιοχή τον 11ο αιώνα π.Χ. περίοδο του πρώτου Ελληνικού αποικισμού. Σύμφωνα με τον Στράβωνα αρχηγός των Ιώνων ήταν ο Κνώπος, νόθος γιος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόρδου. Ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων.
Πάνω στα ερείπια των Ερυθρών χτίστηκε το χωριό Λυθρί που το όνομά του είναι παραφθορά του αρχαίου. Ερυθραί Ερυθρί Ρυθρί Λυθρί. Οι τούρκοι σήμερα το αποκαλούν Ιλντιρί, παραφθορά του Λυθρί μιά και δεν υπάρχει στη γλώσσα τους το θ

Μετά τον 12ο αιώνα οι έλληνες της Μ. Ασίας άρχισαν να αραιώνουν λόγω των μαζικών εξισλαμισμών. Τον 18 ο – 19 ο αιώνα ενισχύθηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί με μεταναστεύσεις από τον ελλαδικό χώρο. Στην περιοχή του Λυθριού εγκαταστάθηκαν Κρητικοί, Χιώτες και άλλοι. Πολλά ονόματα Λυθριανών είναι Κρητικά και άλλα δείχνουν καταγωγή από την Εύβοια. Η προφορά τους θύμιζε τα Χιώτικα αλλά και ο μπάλος που ήταν ο κύριος χορός του χωριού δείχνει και νησιώτικες καταβολές .

Το 1914 έχουμε εγκατάσταση Μουσουλμάνων στα παράλια ανάμεσά τους και των Τουρκοκρητικών. Αυτοί οι πληθυσμοί υποκινούνταν από την Τουρκική κυβέρνηση κατά των ελλήνων. Η επικείμενη είσοδος της Τουρκίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ήταν πρόσχημα για να εκδιώξει τους Έλληνες τον Μάιο του 1914 με την καθοδήγηση των συμμάχων τους Γερμανών ώστε να εκκενωθεί η περιοχή απέναντι από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για στρατιωτικούς λόγους. Άρχισε μια ανθελληνική εκστρατεία του τύπου, καταπίεση και εξαναγκασμός των Ελλήνων για δήθεν «εκούσια» μετανάστευση, λεηλασίες, δολοφονίες. Μετατοπίσεις πληθυσμών έγιναν και από τις ακτές στο εσωτερικό της Μ. Ασίας. Μια μορφή καταπίεσης ήταν τα Αμελέ ταμπουρού(τάγματα εργασίας) για άνδρες άνω των 45 ετών όπου πολλοί πέθαναν από πείνα, κακουχίες, αρρώστιες. Είχαμε κύμα φυγής προς την Ελλάδα(πρώτος διωγμός). Τότε ο παππούς Ιωάννης γιός του ιερέα του Λυθριού Κωσταντίνου Στριμπούλη εξαδέλφου του Ανδρέα Συγγρού και η γιαγιά Ουρανία με τα παιδιά τους κατέφυγαν στον Πειραιά στα Μανιάτικα. Στο διωγμό γεννήθηκε η μητέρα μου Αγγελική. Κάποιες αδελφές της γιαγιάς πήγαν τότε στην Κρήτη και αδέλφια του παππού στο Κιάτο Κορινθίας.

Τα 1919 γίνεται η απόβαση του Ελληνικού στρατού και επιστρέφουν οι εκτοπισμένοι. Η οικογένεια μας επιστρέφει το 1920 στο Λυθρί που το βρίσκει ρημαγμένο(σπίτια χωρίς πόρτες και ταβάνια, κτήματα που είχαν ρημάξει) και ξεκινά τη ζωή από την αρχή. Οι Λυθριανοί στρατεύτηκαν και υπηρέτησαν μέχρι την κατάρρευση του μετώπου στον ελληνικό στρατό. Ανάμεσα τους και οι θείοι Αντώνης Στριμπούλης και Αντώνης Νικάκης. Το 1922 με την κατάρρευση του μετώπου η οικογένεια περνά απέναντι στην Χίο και μετά περιπέτειες καταλήγει στην επαρχία Σητείας. Φυγή με φόντο τις φλόγες του πολέμου την τραγωδία του ξεριζωμού και ένα μυθιστορηματικό φλογερό ειδύλλιο ανάμεσα στην μεγαλύτερη αδελφή της οικογένειας και ένα κρητικό βαθμοφόρο της ελληνικής χωροφυλακής. Άλλοι χάθηκαν άλλοι σκόρπισαν σαν τα πουλιά και κατέληξαν αλλού. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων του Λυθριού ήρθαν στην Αττική και δημιούργησαν μαζί με άλλους πρόσφυγες από την χερσόνησο της Ερυθραίας την Νέα Ερυθραία. Εδώ τα τελευταία χρόνια ξαναέχτισαν τον ναό της Αγίας Ματρώνας.

Αυτό το μπλόγκ είναι ένας φόρος τιμής στους Προγόνους που έζησαν στις Ερυθρές στη συνέχεια Λυθρί και τα κόκαλά τους είναι σκορπισμένα σε αυτήν την ιερή γη και στη μνήμη αυτών που έζησαν την τραγωδία του ξεριζωμού όπως η γλυκεία μου μάνα




Erythrai was built on the west side of the peninsula of Erythraea near the westernmost point of Asia Minor.
According to Pausanias, the city was originally built by Cretans, led by Erythros son of Radamanthys (who according to mythology, was a hero of Crete, one of the sons of Zeus and Europa, brother of Minos and Sarpidon). In the years ahead
in the 11th century BC, during the period of the first Greek colonization immigrated Ionians established here . According to Strabo leader of the Ionians was Knopos, illegitimate son of the legendary king of Athens Kordos

The city was one of the twelve cities of Ionia, who participated in the Common of Ionians
Upon the ruins of Erythrai was built the village of Lithri whose name is a corruption of the ancient

After the 12th century, the Greeks of Asia Minor began to thin due to massive islamization. In 18th - 19th century the Greek populations were strengthened with migrations from other parts of Greek peninsula and islands.

In 1914 were installed in the shores of Asia Minor muslims from Balkans. These people were motivated by the Turkish government against the Greeks. The imminent entry of Turkey in the First World War was a pretext to expel the Greeks in May 1914 under the guidance of the allies of Turks the Germans in order to evacuate the area near the eastern Aegean islands for military purposes. An anti-Greek campaign started in the turkish press, they increased the oppression and they forced the Greeks supposedly “voluntary” to migrate in a orgy of looting and murders. Shifts in population were from the coast to the interior of Asia Minor. One form of oppression was Amele Taburu (work orders) for men over 45 years where many died of hunger, suffering, sickness. It was in those “work orders” where hundred of thousand Greeks and 1,5 million Armenians were lost. We hade a wave of flight to Greece (first persecution). Then my grandfather and grandmother with their children fled to Piraeus . During the persecution was born my mother. Some sisters of grandmother then went to Crete and brothers of grandfather to Kiato Corinth.

In 1919 we have the landing of the Greek army for the liberation of Asia Minor and with it returned the displaced. Our family came back in Lithri during 1920 finding it ravaged (houses without doors and ceilings, ravaged farms, looted churches) and starts their life again. Men of Lithri as of other parts of Asia Minor joined and served until the collapse of the front in the Greek army. Between them two uncles. In 1922 after many errors in Greek strategy and because of the betrayal of our former allies the Anglo-Franks who abandoned us when Kemal gave them what they wanted (Petrols in Mosule etc.) , the front was collapsed .

Avoiding the persecutions greek populations run to the near islands in order to be saved and from there ware landed on the main Greece. With them my family passed first through the island of Chios and finally ended after many adventures in Crete in the province of Sitia. An adventure having as a background the flames of war, the tragedy of uprooting and a fiery fictional romance between the older sister of the family and a Cretan rank of Greek gendarmerie. Others were lost others scattered like birds and led elsewhere. A large number of Lithrians were landed in Attica and established with other refugees from the peninsula of Erythraea, in an area near Athens giving to the new settlement the name New Erythrea. There resently they built the church of St. Matrona.

In Lithri called Ildiri after 1922 were established Balkanians ancestors of Christians convertors to Islam. The churches were demolished under an organized plan by turkish government to destroy the Greek presence, and now are remaining only some ruins.

This blog is a tribute to my Ancestors who lived in Erythrai- Lithri whose bones are now scattered in this holy land, and in memory of those who suffered the tragedy of uprooting as my sweet mother.



Ερυθρές –Λυθρί
Μετάφραση από το άρθρο: In Search of Roots: The Lost Hellenic Communities of Tsesme Province, της Κατερίνας Τσούνη στην εφημερίδα της ομογένειας της Αμερικής Greek News 19 Ιανουαρίου 2009 :
Ήταν γνωστό σαν Λυθρί στους βυζαντινούς χρόνους και ήταν ένα μικρό χωριό. Έχει βυζαντινά και ελληνικά ερείπια. Η ελληνική ιστορία του χωριού φαίνεται να έχει τελειώσει τον 13ο αιώνα, όταν η επισκοπή των Ερυθρών μεταφέρθηκε στον Τσεσμέ. Από τον 17ο αιώνα, το χωριό επανιδρύθηκε. Στα 1900, υπήρχαν 1535 άτομα. Το 1921, ένα χρόνο πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, οι κάτοικοι του χωριού αριθμούσαν 1800 άτομα. Η εθνοτική σύνθεση ήταν Έλληνας Ερυθραίοι μετανάστες από τη Χίο και την Κρήτη. Ο ναός τους του Αγίου Χαραλάμπου είναι υψηλά σε ένα λόφο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο των Ερυθρών. Η εκκλησία της Αγίας Ματρώνας του 17ου αιώνα είναι σε μια κοντινή κορυφή. Κατά τον Στεφανίδη «Λειτουργούσαν στην πόλη ένα σχολείο αρρένων των 60 μαθητών και ένα σχολείο θηλέων σαράντα μαθητών ». Η κοινότητα των εμπόρων του Λυθριού έστειλε τους καλύτερους μαθητές τους στο εξωτερικό για τις προηγμένες σπουδές στη Μασσαλία και στην Πράγα . Οι χωρικοί ήταν πλούσιοι και είχαν τα μέσα για να στείλουν τη νεολαία τους στο εξωτερικό για σπουδές.
Είχαν πολλά ξωκλήσια στα χωράφια, όπου καλλιεργούνται βαμβάκι, το σιτάρι και καπνό, λουλούδια, αμυγδαλιές και ελιές, αμπέλια είχαν επίσης κεραμικά και αλιευτικές επιχειρήσεις . Οι απόγονοί τους είναι στη Χίο, τις Οινούσσες και τη Νέα Ερυθραία Αττικής. Το σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι οι νησιώτες του Αιγαίου είχαν μια συνεχή κίνηση κατοίκησης και εμπορίου με τη Μικρά Ασία. Έχτισαν εκεί παροικίες και έζησαν για λόγους εργασίας. Επέστρεψαν στα νησιά τους, όταν το έργο περατώνεται.
Οι θερινές εξοχικές κατοικίες των κατοίκων της Κάτω Παναγίας ήταν στις Ερυθρές, το σημερινό Ildir

Ένας σημαντικός χώρος στο αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης είναι αφιερωμένος στην αρχαία πόλη Ερυθρές. Ευρήματα από πρόσφατες ανασκαφές περιλαμβάνουν κεραμική, μικρές προσφορές σε χαλκό και ελεφαντόδοντο από το 670 - 545 π.Χ. Τα αγάλματα από ελεφαντόδοντο είναι Κρητικού και Ροδιακού στυλ. Ένα γλυπτό κόρης βρέθηκε. Είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα ενός μεγάλου μαρμάρινου γλυπτού από τους αρχαίους χρόνους. Ο Παυσανίας είπε ότι οι Ερυθρές χτίστηκαν από Κρητικούς και κατοικήθηκαν από Λύκιους, Κάρες και Παμφύλιους. Η πόλη καταστράφηκε από τους Πέρσες, μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Διοικήθηκε από τον 9ο αιώνα π.Χ. από την Αθήνα. Γκράφιτι σε μια κούπα είναι από τον 6ο αιώνα π.Χ. και δείχνουν ότι οι προσφορές ανήκαν στο Ναό της Αθηνάς Πολιάδος . Οι μικρές μπρούντζινες φιγούρες λιονταριών είναι από το πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.. Μοιάζουν με το μεγάλο άγαλμα του λιονταριού από το Bayindir που βρίσκεται στο Μουσείο της Σμύρνης. Τα μικρά ευρήματα είναι τα πρώτα Ιωνικά δείγματα τύπου λιονταριού, που χρησίμευσαν ως μοντέλα για τους Ετρούσκους καλλιτέχνες (πρώιμους Ιταλούς). Τα τεχνουργήματα είναι από μια τομή στην κορυφή της Ακρόπολης των Ερυθρών .

Ο Ηρόδοτος αναφέρει στην Ιστορία του, ότι "ο Ναός της Αθηνάς Πολιάδος στις Ερυθρές ήταν γνωστος στον αρχαίο κόσμο για τις περίφημες ιέρειες γνωστές σαν η Σίβυλλα." Σύμφωνα με την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, ήταν γυναίκες με την δωρεά των προφητικών δυνάμεων εκ μέρους του θεού Απόλλωνα. Η Ερυθραία Σίβυλλα ζωγραφίστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο από το 1508 - 12 σε μια τοιχογραφία από το παρεκκλήσι Καπέλα Σιξτίνα στο Βατικανό. Η πιο διάσημες Σίβυλλες ήταν αυτές των Ερυθρών και της Κύμης …….. κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας. Η Ερυθραία Σίβυλλα πούλησε τα Σιβυλλικά βιβλία στον Ταρκίνιο τον τελευταίο βασιλιά της Ρώμης, τα οποία στεγάστηκαν στο ναό του Δία στο λόφο του Καπιτωλίου στην Ρώμη.

Erythrae –Lithri
From the article : “The lost Hellenic Communities of Tsesme province” by Catherine Tsounis in the Greek-American weekly newspaper Greek-News. January 19, 2009:

It was known as Lithri in Byzantine times and was a small village. It has Byzantine and Greek ruins. The Greek history of the village appeared finished in the 13th century, when the diocese of Erythrae was transferred to Tseme. From the 17th century, the village was reestablished. In the 1900ʼs, there were 1535 persons. In 1921, one year before the Asia Minor catastrophe, the villagers numbered 1800 persons. The ethnic composition was Greek Erythraean, immigrants from Chios and Crete. Their church of Saint Haralambos is high on a hill next to the archaeological site of Erythrae. The 17th century church of Agia Matrona is on a nearby peak. “A boyʼs school of 60 students and girlʼs school of forty students operated in the town,” said Stefanides. The merchant community of Lithri sent their best students overseas for advanced studies in Marseilles and Prague. The villagers were wealthy and had the means to send their youth overseas for study. They had many country chapels in the farm fields, where they cultivated cotton, wheat and tobacco, flowers, almond and olive trees, grape vineyards, ceramics and fishing industries. Their descendants are in Chios, Oinousses and Nea Erythrae in Attica. The point that must be stressed is that the Aegean islanders had a constant movement of habitation and trade with Asia Minor. They built colonies and lived there for work purposes. They returned to their islands when their work terminated.
In Erythrea were the summer home residences of people of the village Kato Panagia todays Tsiflik

A significant space is dedicated from the ancient city of Erythrae in the Izmir archaeological Museum. Findings from recent excavations include pottery, small offerings in bronze and ivory from 670-545 B.C. The ivory statues are of Cretan and Rhodian style. A Korean sculpture was found. It is one of the first examples of a large marble sculpture from Ancient times. Pausanias said Erythrae was built by Cretans and inhabited by Lycians, Carians and Pamphylians. The city was destroyed by the Persians after the mid 6th century B.C. It was ruled from 9th century B.C. by Athens. Graffiti on a bowl is from 6th century B.C. indicate the offerings belonged to the Temple of Athena Polis. The small lion figurines in bronze are from the first half of 6th century B.C. They resemble the large Lion statue from Bayindir that is in the Stoneworks Museum of Izmir. The small findings are the earliest Ionian examples of a lion type, that served as models for Etruscan artists (early Italians). The artifacts are from a trench on top of the Erythrae Acropolis.

Herodotus states in his History that “the Temple of Athena Polias at Erythrae was famous in the ancient world for their famous priestesses known as the Sibyl.” According to Greek and Roman mythology, they were women bestowed with prophetic powers by the God Apollo. The Erythaean Sibyl was painted by Michaelangelo from 1508-12 in a fresco from the Sistine chapel, Vatican. The famous Sibyls were the Erythraean and the Cumaean Sibyl who presided over the Apollonian oracle at Cumae, a Greek colony located near Naples, Italy. The Erythraean Sibyl sold the Sibylline books to Tarquin, the last King of Rome, that were housed in the Temple of Jupiter on Capitoline Hill in Rome.





Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Οι «Ίπποι» ή «Ίπποι του Ηρακλή». Τέσσερις μικρές νησίδες των Ερυθρών και το αίνιγμά τους. Hippoi or Hippoi(horses) of Heracles. Four islets of Erythrai and their mystery

Μέσα στον κόλπο και μπροστά στο λιμάνι των Ερυθρών (Λυθριού) υπάρχουν τέσσερις νησίδες. Γύρω στο 1962 η διάσημη ταξιδεύτρια Freya Stark που βρέθηκε στις Ερυθρές έγραψε:
Αράξαμε πίσω από ένα από τα ερημονήσια που κάποτε τα έλεγαν Ίππους και που έμοιαζαν με κοπάδι σκαντζόχοιρων, με τις ράχες του πάνω από το νερό. Ανάψαμε φωτιά και ψήσαμε φαγητό, κι ύστερα κολυμπήσαμε στη ζεστή θάλασσα αγναντεύοντας-όπως θα είχαν κάνει πολλές φορές οι πειρατές- τη μικρή πόλη που κείτονταν ανυποψίαστη στο λόφο της.

Οι νησίδες Ίπποι στην αρχαιότητα ονομαζόταν και «Ίπποι του Ηρακλή» (Μ. Ιντζέ : Ανατολικά της Χίου δυτικά της Σμύρνης σ. 56). Στην Ερυθραία λατρευόταν ο Τύριος Ηρακλής το ιερό του οποίου δεν έχει εντοπιστεί ακόμη.Όπως λέει ο Παυσανίας (Αχαϊκά 5.5): Γοητευτικό θα ήταν και το Ηράκλειο των Ερυθρών… Ο θεός απεικονίζεται σε νομίσματα της πόλης. Δεν είναι λοιπόν παράξενο να σχετίζονται με αυτόν τα νησάκια των Ερυθρών. Τι ήταν όμως τα άλογα του ημιθέου Ηρακλή ;

Δυο αρχαίοι μύθοι τον σχετίζουν με άλογα:
Ο ένας αφορά τα ανθρωποφάγα άλογα του βασιλιά της Θράκης Διομήδη που η σύλληψη τους αποτέλεσε τον όγδοο άθλο του Ηρακλή. Αυτά τα ζώα ο Ηρακλής τα παρέδωσε στον Ευρυσθέα, ο οποίος τα ελευθέρωσε, αφού πρώτα τα αφιέρωσε στην Ήρα. Τα άλογα ανέβηκαν στον Όλυμπο και κατασπαράχθηκαν από άγρια θηρία. Λογικό είναι να συμπεράνουμε ότι αν και τα μυθικά άλογα του Διομήδη ήταν τέσσερα σαν τα νησάκια των Ερυθρών δεν διαφαίνεται κάποια πιθανή σχέση.

Ο Ηρακλής όμως συνδέεται και με άλλα άλογα. Σύμφωνα με την μυθολογία ο Γανυμήδης ένα όμορφο παλληκάρι που είχε σαγηνεύσει θνητούς και αθάνατους, ανήκε στο βασιλικό γένος της Τροίας. Διάφορες παραλλαγές τον θέλουν ως τον μικρότερο από τους γιούς του βασιλιά Τρώα ή κατά άλλες παραλλαγές γιό του βασιλιά Λαομέδοντα. Ο Δίας που δεν έμεινε ασυγκίνητος μπροστά στην ομορφιά του τον άρπαξε και τον έφερε στο παλάτι του στον Όλυμπο που υπηρέτησε σαν οινοχόος. Για να παρηγορήσει τον πατέρα του νεαρού, ο Δίας του προσέφερε θεϊκά άλογα, που δεν είχαν ταίρι τους πάνω στη γη, μαζί με τη διαβεβαίωση ότι ο γιος του έχει γίνει αθάνατος. Οι Τρωάδες ίπποι, δώδεκα άλογα που έδωσε ο Δίας στον Λαομέδοντα θεωρούνται απόγονοι των αθάνατων τεσσάρων Θεών- ανέμων που λέγεται ότι τραβούσαν το άρμα του Δία με μορφή αλόγων. Ήταν άλογα που μπορούσαν να τρέξουν πάνω από τα κύματα και των κυματισμό των σταχιών.

Ο Ηρακλής επιστρέφοντας από τον 9ο άθλο του, που ήταν να φέρει την πολύτιμη ζώνη της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης, πέρασε από την Τροία. Εκεί βρήκε την Ησιόνη κόρη του βασιλιά Λαομέδοντα δεμένη σε ένα βράχο προορισμένη να κατασπαραχθεί από ένα τέρας. Υποσχέθηκε στο Λαομέδοντα να ελευθερώσει την κόρη του με αντάλλαγμα τα άλογα, τα οποία του είχε δωρίσει ο Δίας. Ο Ηρακλής σκότωσε το τέρας και απελευθέρωσε την Ησιόνη όμως ο Λαομέδοντας αθέτησε την υπόσχεση του. Ο Ηρακλής τον απείλησε και αποχώρησε. Σε λίγο καιρό επέστρεψε και ξεκίνησε μία πολιορκία της πόλης, η οποία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Η εκστρατεία του Ηρακλή εναντίον της Τροίας μνημονεύεται και στην Ιλιάδα. Προφανώς λοιπόν ο Ηρακλής απέκτησε τα θεϊκά άλογα.

 Ήταν τελικά δώδεκα ή τέσσερα όπως και τα νησάκια των Ερυθρών; Υπήρχε τοπικός μύθος για την σχέση αυτών των ίππων με τα νησιά; Ήταν οι νησίδες τόπος εκτροφής ιερών αλόγων που θεωρούνταν απόγονοι των θεϊκών αλόγων του Ηρακλή όπως αυτά του Αινεία και του Αγχίση που όπως λέει ο Όμηρος η απόκτησή τους θεωρούνταν από τους Αχαιούς ότι θα τους έδινε μεγάλη δόξα; «Εκείν’ αν πάρωμε, θα είν’ η δόξα μας μεγάλη»
Υπήρχε μύθος για κάποια μεταμόρφωσή τους σε νησίδες; Στους αρχαίους μύθους βλέπουμε πολλές μεταμορφώσεις ανθρώπων σε νησιά. Επίσης στην περιοχή υπήρχε ο θρύλος για τον Γίγαντα Μίμαντα που ο Δίας τον πλάκωσε μ’ ένα βουνό και από τότε είναι θαμμένος κάτω από το όρος Μίμαντας που βρίσκεται στη χερσόνησο της Ερυθραίας.

 Μήπως η διάταξη των τεσσάρων νησιών που βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο θύμιζε τα τέσσερα άλογα των τέθριππων; Τέσσερα άλογα τραβούσαν το άρμα του Δία του Ποσειδώνα του Ήλιου. Αφορούσαν τα άλογα του τέθριππου του Ηρακλή που τον έφερε στους ουρανούς; Το όνομα των νησιών πάντως δείχνει ότι θα πρέπει είχαν σχέση με κάποιο μύθο για τον Ηρακλή και τα αθάνατα άλογα που απέκτησε από την Τροία. Τι βρισκόταν πίσω από το όνομά τους είναι ένα μυστήριο

In the bay and in front of the harbor of Erythrai (later Lithri) are four islets. Around 1962 the famous traveler Freya Stark was found there and in her book “Ionia a quest” aptly describes the islets : We were moored behind one of the deserted islands that once were called Hippoi (horses) which were “like a shoal of swimming hedgehogs with their backs alone above water” We lit a fire and cooked food, and then swam in the warm sea, watching- as had done many times the pirates, the small town lying unsuspecting on the hill.

The islets Hippoi (horses) in antiquity were called "Hippoi (horses) of Heracles" (M. Intze: Eastwards of the island of Chios westwards of Smyrna p 56). In Erythrai was worshiped Tyrian Heracles whose shrine has not been found yet .. As Pausanias says (Achaia 5.5): Enchanting would be the Heraklion of Erythrai... The god is depicted on coins of the city. It is not strange that he was related with the Erythraean islets. What were the horses of demigod Heracles ?.

Two ancient legends associate him with horses:

One is related with the carnivorous mares of the king of Thrace Diomedes whose capture was the eighth labor of Heracles. He delivered these animals to Eurystheus, who dedicated them to Hera and after he freed them. The horses went to Olympus where wild beasts torn them to pieces. It is reasonable to conclude that although the mythical horses of Diomedes were four, our small islets don’t show a probable relationship.

But Heracles was associated with other horses too.
According to mythology, Ganymede a nice lad who enchanted mortals and immortals, belonged to the royal race of Troy. Variations want him as the youngest of the sons of King Troas or son of King Laomedon. Zeus was enchanted by his beauty and abducted and brought him to his palace on Mount Olympus, who served as sommelier.
To comfort Ganymede’s father, Zeus offered him divine horses that were not mate on earth, with the assurance that his son has become immortal. The Hippoi Troiades, twelve horses given by Zeus to Laomedon considered descendants of the immortal four Wind-Gods that were drawing the chariot of Zeus in the shape of horses. They were horses that could run over the waves of sea.
Heracles returning from his 9th labor, which was to bring the valuable belt of Queen Hippolyta of the Amazons, passed from Troy. There he found Hesione the daughter of King Laomedon tied to a rock destined to be mangled by a monster. Heracles promised to Laomedon to release his daughter in exchange for his horses, which had been donated by Zeus. Heracles killed the monster and freed Hesione but Laomedon broke his promise. Heracles threatened him and left. In a little while he was back and began a siege of the city, which was crowned with complete success. The campaign of Hercules against Troy is mentioned in the Iliad.

Obviously Hercules acquired the divine horses. Were eventually twelve or four as the islets in the gulf of Erythrai ? Was there a local legend about the relationship of those horses with the islets? Were the islets the breeding place of sacred horses considered descendants of the divine horses of Heracles like those of Aeneas and Anchises referred by Homer ? Achaeans considered that their possession would give them great glory
"If we get those horses our glory will be very great "
Was a myth about the metamorphose of those horses into islands? In ancient myths we see many transformations of people into islands. Also in the area there was the legend of the Giant Mimas whom Zeus crushed with a mountain and has since been buried under Mount Mimantas not far away from Erythrai. Does the arrangement of the four islands that lie next to each other remind of the four horses of tethrippon? Four horses were pulling the chariot of Zeus, of Poseidon and of God the Sun.

Were related with the horses of the quadriga of Heracles which brought him in heavens ? The name of islets shows that they maybe were associated with a legend of Heracles and the immortal horses, acquired from Troy. What was behind their name is a mystery

 O Ηρακλής και τα άλογα του Διομήδη. Hercules and the Mares of Diomedes


Η απαγωγή του Γανυμήδη από το Δία. Ganymede's abduction by Zeus 

  
Ο θάνατος του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα από το ανατολικό αέτωμα του ναού της Αφαίας στην Αίγινα. The dying  King Laomedon from Troy (East Pediment Aphaia temple) 

  
O Ηρακλής απελευθερώνει την Ησιόνη. Heracles liberates Hesione 


Η αποθέωση-του Ηρακλή.Ρούμπενς. Apotheosis of Hercules by Paul-Rubens 


Τα  μυθικά νησάκια των Ερυθρών " Ίπποι του Ηρακλή " σε φανταστικές συνθέσεις μου. The legendary islets of Erythrai Hippoi or  Hippoi (horses) of Heracles  in some of my compositions 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου