Oι Ερυθρές ήταν πόλη των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας στην χερσόνησο της Ερυθραίας. Σύμφωνα με τον Παυσανία χτίστηκε αρχικά από Κρήτες με αρχηγό τον Έρυθρο, γιο του Ραδάμανθυ ( που κατά την μυθολογία ήταν ήρωας της Κρήτης , ένας από τους γιούς του Δία και της Ευρώπης, αδελφός του Μίνωα και του Σαρπηδώνα ). Οι Κρήτες εκδιώχθηκαν στην συνέχεια από τους Ίωνες που μετανάστευσαν στην περιοχή τον 11ο αιώνα π.Χ. περίοδο του πρώτου Ελληνικού αποικισμού. Σύμφωνα με τον Στράβωνα αρχηγός των Ιώνων ήταν ο Κνώπος, νόθος γιος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόρδου. Ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων.
Πάνω στα ερείπια των Ερυθρών χτίστηκε το χωριό Λυθρί που το όνομά του είναι παραφθορά του αρχαίου. Ερυθραί Ερυθρί Ρυθρί Λυθρί. Οι τούρκοι σήμερα το αποκαλούν Ιλντιρί, παραφθορά του Λυθρί μιά και δεν υπάρχει στη γλώσσα τους το θ

Μετά τον 12ο αιώνα οι έλληνες της Μ. Ασίας άρχισαν να αραιώνουν λόγω των μαζικών εξισλαμισμών. Τον 18 ο – 19 ο αιώνα ενισχύθηκαν οι ελληνικοί πληθυσμοί με μεταναστεύσεις από τον ελλαδικό χώρο. Στην περιοχή του Λυθριού εγκαταστάθηκαν Κρητικοί, Χιώτες και άλλοι. Πολλά ονόματα Λυθριανών είναι Κρητικά και άλλα δείχνουν καταγωγή από την Εύβοια. Η προφορά τους θύμιζε τα Χιώτικα αλλά και ο μπάλος που ήταν ο κύριος χορός του χωριού δείχνει και νησιώτικες καταβολές .

Το 1914 έχουμε εγκατάσταση Μουσουλμάνων στα παράλια ανάμεσά τους και των Τουρκοκρητικών. Αυτοί οι πληθυσμοί υποκινούνταν από την Τουρκική κυβέρνηση κατά των ελλήνων. Η επικείμενη είσοδος της Τουρκίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ήταν πρόσχημα για να εκδιώξει τους Έλληνες τον Μάιο του 1914 με την καθοδήγηση των συμμάχων τους Γερμανών ώστε να εκκενωθεί η περιοχή απέναντι από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για στρατιωτικούς λόγους. Άρχισε μια ανθελληνική εκστρατεία του τύπου, καταπίεση και εξαναγκασμός των Ελλήνων για δήθεν «εκούσια» μετανάστευση, λεηλασίες, δολοφονίες. Μετατοπίσεις πληθυσμών έγιναν και από τις ακτές στο εσωτερικό της Μ. Ασίας. Μια μορφή καταπίεσης ήταν τα Αμελέ ταμπουρού(τάγματα εργασίας) για άνδρες άνω των 45 ετών όπου πολλοί πέθαναν από πείνα, κακουχίες, αρρώστιες. Είχαμε κύμα φυγής προς την Ελλάδα(πρώτος διωγμός). Τότε ο παππούς Ιωάννης γιός του ιερέα του Λυθριού Κωσταντίνου Στριμπούλη εξαδέλφου του Ανδρέα Συγγρού και η γιαγιά Ουρανία με τα παιδιά τους κατέφυγαν στον Πειραιά στα Μανιάτικα. Στο διωγμό γεννήθηκε η μητέρα μου Αγγελική. Κάποιες αδελφές της γιαγιάς πήγαν τότε στην Κρήτη και αδέλφια του παππού στο Κιάτο Κορινθίας.

Τα 1919 γίνεται η απόβαση του Ελληνικού στρατού και επιστρέφουν οι εκτοπισμένοι. Η οικογένεια μας επιστρέφει το 1920 στο Λυθρί που το βρίσκει ρημαγμένο(σπίτια χωρίς πόρτες και ταβάνια, κτήματα που είχαν ρημάξει) και ξεκινά τη ζωή από την αρχή. Οι Λυθριανοί στρατεύτηκαν και υπηρέτησαν μέχρι την κατάρρευση του μετώπου στον ελληνικό στρατό. Ανάμεσα τους και οι θείοι Αντώνης Στριμπούλης και Αντώνης Νικάκης. Το 1922 με την κατάρρευση του μετώπου η οικογένεια περνά απέναντι στην Χίο και μετά περιπέτειες καταλήγει στην επαρχία Σητείας. Φυγή με φόντο τις φλόγες του πολέμου την τραγωδία του ξεριζωμού και ένα μυθιστορηματικό φλογερό ειδύλλιο ανάμεσα στην μεγαλύτερη αδελφή της οικογένειας και ένα κρητικό βαθμοφόρο της ελληνικής χωροφυλακής. Άλλοι χάθηκαν άλλοι σκόρπισαν σαν τα πουλιά και κατέληξαν αλλού. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων του Λυθριού ήρθαν στην Αττική και δημιούργησαν μαζί με άλλους πρόσφυγες από την χερσόνησο της Ερυθραίας την Νέα Ερυθραία. Εδώ τα τελευταία χρόνια ξαναέχτισαν τον ναό της Αγίας Ματρώνας.

Αυτό το μπλόγκ είναι ένας φόρος τιμής στους Προγόνους που έζησαν στις Ερυθρές στη συνέχεια Λυθρί και τα κόκαλά τους είναι σκορπισμένα σε αυτήν την ιερή γη και στη μνήμη αυτών που έζησαν την τραγωδία του ξεριζωμού όπως η γλυκεία μου μάνα




Erythrai was built on the west side of the peninsula of Erythraea near the westernmost point of Asia Minor.
According to Pausanias, the city was originally built by Cretans, led by Erythros son of Radamanthys (who according to mythology, was a hero of Crete, one of the sons of Zeus and Europa, brother of Minos and Sarpidon). In the years ahead
in the 11th century BC, during the period of the first Greek colonization immigrated Ionians established here . According to Strabo leader of the Ionians was Knopos, illegitimate son of the legendary king of Athens Kordos

The city was one of the twelve cities of Ionia, who participated in the Common of Ionians
Upon the ruins of Erythrai was built the village of Lithri whose name is a corruption of the ancient

After the 12th century, the Greeks of Asia Minor began to thin due to massive islamization. In 18th - 19th century the Greek populations were strengthened with migrations from other parts of Greek peninsula and islands.

In 1914 were installed in the shores of Asia Minor muslims from Balkans. These people were motivated by the Turkish government against the Greeks. The imminent entry of Turkey in the First World War was a pretext to expel the Greeks in May 1914 under the guidance of the allies of Turks the Germans in order to evacuate the area near the eastern Aegean islands for military purposes. An anti-Greek campaign started in the turkish press, they increased the oppression and they forced the Greeks supposedly “voluntary” to migrate in a orgy of looting and murders. Shifts in population were from the coast to the interior of Asia Minor. One form of oppression was Amele Taburu (work orders) for men over 45 years where many died of hunger, suffering, sickness. It was in those “work orders” where hundred of thousand Greeks and 1,5 million Armenians were lost. We hade a wave of flight to Greece (first persecution). Then my grandfather and grandmother with their children fled to Piraeus . During the persecution was born my mother. Some sisters of grandmother then went to Crete and brothers of grandfather to Kiato Corinth.

In 1919 we have the landing of the Greek army for the liberation of Asia Minor and with it returned the displaced. Our family came back in Lithri during 1920 finding it ravaged (houses without doors and ceilings, ravaged farms, looted churches) and starts their life again. Men of Lithri as of other parts of Asia Minor joined and served until the collapse of the front in the Greek army. Between them two uncles. In 1922 after many errors in Greek strategy and because of the betrayal of our former allies the Anglo-Franks who abandoned us when Kemal gave them what they wanted (Petrols in Mosule etc.) , the front was collapsed .

Avoiding the persecutions greek populations run to the near islands in order to be saved and from there ware landed on the main Greece. With them my family passed first through the island of Chios and finally ended after many adventures in Crete in the province of Sitia. An adventure having as a background the flames of war, the tragedy of uprooting and a fiery fictional romance between the older sister of the family and a Cretan rank of Greek gendarmerie. Others were lost others scattered like birds and led elsewhere. A large number of Lithrians were landed in Attica and established with other refugees from the peninsula of Erythraea, in an area near Athens giving to the new settlement the name New Erythrea. There resently they built the church of St. Matrona.

In Lithri called Ildiri after 1922 were established Balkanians ancestors of Christians convertors to Islam. The churches were demolished under an organized plan by turkish government to destroy the Greek presence, and now are remaining only some ruins.

This blog is a tribute to my Ancestors who lived in Erythrai- Lithri whose bones are now scattered in this holy land, and in memory of those who suffered the tragedy of uprooting as my sweet mother.



Ερυθρές –Λυθρί
Μετάφραση από το άρθρο: In Search of Roots: The Lost Hellenic Communities of Tsesme Province, της Κατερίνας Τσούνη στην εφημερίδα της ομογένειας της Αμερικής Greek News 19 Ιανουαρίου 2009 :
Ήταν γνωστό σαν Λυθρί στους βυζαντινούς χρόνους και ήταν ένα μικρό χωριό. Έχει βυζαντινά και ελληνικά ερείπια. Η ελληνική ιστορία του χωριού φαίνεται να έχει τελειώσει τον 13ο αιώνα, όταν η επισκοπή των Ερυθρών μεταφέρθηκε στον Τσεσμέ. Από τον 17ο αιώνα, το χωριό επανιδρύθηκε. Στα 1900, υπήρχαν 1535 άτομα. Το 1921, ένα χρόνο πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, οι κάτοικοι του χωριού αριθμούσαν 1800 άτομα. Η εθνοτική σύνθεση ήταν Έλληνας Ερυθραίοι μετανάστες από τη Χίο και την Κρήτη. Ο ναός τους του Αγίου Χαραλάμπου είναι υψηλά σε ένα λόφο δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο των Ερυθρών. Η εκκλησία της Αγίας Ματρώνας του 17ου αιώνα είναι σε μια κοντινή κορυφή. Κατά τον Στεφανίδη «Λειτουργούσαν στην πόλη ένα σχολείο αρρένων των 60 μαθητών και ένα σχολείο θηλέων σαράντα μαθητών ». Η κοινότητα των εμπόρων του Λυθριού έστειλε τους καλύτερους μαθητές τους στο εξωτερικό για τις προηγμένες σπουδές στη Μασσαλία και στην Πράγα . Οι χωρικοί ήταν πλούσιοι και είχαν τα μέσα για να στείλουν τη νεολαία τους στο εξωτερικό για σπουδές.
Είχαν πολλά ξωκλήσια στα χωράφια, όπου καλλιεργούνται βαμβάκι, το σιτάρι και καπνό, λουλούδια, αμυγδαλιές και ελιές, αμπέλια είχαν επίσης κεραμικά και αλιευτικές επιχειρήσεις . Οι απόγονοί τους είναι στη Χίο, τις Οινούσσες και τη Νέα Ερυθραία Αττικής. Το σημείο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι οι νησιώτες του Αιγαίου είχαν μια συνεχή κίνηση κατοίκησης και εμπορίου με τη Μικρά Ασία. Έχτισαν εκεί παροικίες και έζησαν για λόγους εργασίας. Επέστρεψαν στα νησιά τους, όταν το έργο περατώνεται.
Οι θερινές εξοχικές κατοικίες των κατοίκων της Κάτω Παναγίας ήταν στις Ερυθρές, το σημερινό Ildir

Ένας σημαντικός χώρος στο αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης είναι αφιερωμένος στην αρχαία πόλη Ερυθρές. Ευρήματα από πρόσφατες ανασκαφές περιλαμβάνουν κεραμική, μικρές προσφορές σε χαλκό και ελεφαντόδοντο από το 670 - 545 π.Χ. Τα αγάλματα από ελεφαντόδοντο είναι Κρητικού και Ροδιακού στυλ. Ένα γλυπτό κόρης βρέθηκε. Είναι ένα από τα πρώτα παραδείγματα ενός μεγάλου μαρμάρινου γλυπτού από τους αρχαίους χρόνους. Ο Παυσανίας είπε ότι οι Ερυθρές χτίστηκαν από Κρητικούς και κατοικήθηκαν από Λύκιους, Κάρες και Παμφύλιους. Η πόλη καταστράφηκε από τους Πέρσες, μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Διοικήθηκε από τον 9ο αιώνα π.Χ. από την Αθήνα. Γκράφιτι σε μια κούπα είναι από τον 6ο αιώνα π.Χ. και δείχνουν ότι οι προσφορές ανήκαν στο Ναό της Αθηνάς Πολιάδος . Οι μικρές μπρούντζινες φιγούρες λιονταριών είναι από το πρώτο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.. Μοιάζουν με το μεγάλο άγαλμα του λιονταριού από το Bayindir που βρίσκεται στο Μουσείο της Σμύρνης. Τα μικρά ευρήματα είναι τα πρώτα Ιωνικά δείγματα τύπου λιονταριού, που χρησίμευσαν ως μοντέλα για τους Ετρούσκους καλλιτέχνες (πρώιμους Ιταλούς). Τα τεχνουργήματα είναι από μια τομή στην κορυφή της Ακρόπολης των Ερυθρών .

Ο Ηρόδοτος αναφέρει στην Ιστορία του, ότι "ο Ναός της Αθηνάς Πολιάδος στις Ερυθρές ήταν γνωστος στον αρχαίο κόσμο για τις περίφημες ιέρειες γνωστές σαν η Σίβυλλα." Σύμφωνα με την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, ήταν γυναίκες με την δωρεά των προφητικών δυνάμεων εκ μέρους του θεού Απόλλωνα. Η Ερυθραία Σίβυλλα ζωγραφίστηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο από το 1508 - 12 σε μια τοιχογραφία από το παρεκκλήσι Καπέλα Σιξτίνα στο Βατικανό. Η πιο διάσημες Σίβυλλες ήταν αυτές των Ερυθρών και της Κύμης …….. κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας. Η Ερυθραία Σίβυλλα πούλησε τα Σιβυλλικά βιβλία στον Ταρκίνιο τον τελευταίο βασιλιά της Ρώμης, τα οποία στεγάστηκαν στο ναό του Δία στο λόφο του Καπιτωλίου στην Ρώμη.

Erythrae –Lithri
From the article : “The lost Hellenic Communities of Tsesme province” by Catherine Tsounis in the Greek-American weekly newspaper Greek-News. January 19, 2009:

It was known as Lithri in Byzantine times and was a small village. It has Byzantine and Greek ruins. The Greek history of the village appeared finished in the 13th century, when the diocese of Erythrae was transferred to Tseme. From the 17th century, the village was reestablished. In the 1900ʼs, there were 1535 persons. In 1921, one year before the Asia Minor catastrophe, the villagers numbered 1800 persons. The ethnic composition was Greek Erythraean, immigrants from Chios and Crete. Their church of Saint Haralambos is high on a hill next to the archaeological site of Erythrae. The 17th century church of Agia Matrona is on a nearby peak. “A boyʼs school of 60 students and girlʼs school of forty students operated in the town,” said Stefanides. The merchant community of Lithri sent their best students overseas for advanced studies in Marseilles and Prague. The villagers were wealthy and had the means to send their youth overseas for study. They had many country chapels in the farm fields, where they cultivated cotton, wheat and tobacco, flowers, almond and olive trees, grape vineyards, ceramics and fishing industries. Their descendants are in Chios, Oinousses and Nea Erythrae in Attica. The point that must be stressed is that the Aegean islanders had a constant movement of habitation and trade with Asia Minor. They built colonies and lived there for work purposes. They returned to their islands when their work terminated.
In Erythrea were the summer home residences of people of the village Kato Panagia todays Tsiflik

A significant space is dedicated from the ancient city of Erythrae in the Izmir archaeological Museum. Findings from recent excavations include pottery, small offerings in bronze and ivory from 670-545 B.C. The ivory statues are of Cretan and Rhodian style. A Korean sculpture was found. It is one of the first examples of a large marble sculpture from Ancient times. Pausanias said Erythrae was built by Cretans and inhabited by Lycians, Carians and Pamphylians. The city was destroyed by the Persians after the mid 6th century B.C. It was ruled from 9th century B.C. by Athens. Graffiti on a bowl is from 6th century B.C. indicate the offerings belonged to the Temple of Athena Polis. The small lion figurines in bronze are from the first half of 6th century B.C. They resemble the large Lion statue from Bayindir that is in the Stoneworks Museum of Izmir. The small findings are the earliest Ionian examples of a lion type, that served as models for Etruscan artists (early Italians). The artifacts are from a trench on top of the Erythrae Acropolis.

Herodotus states in his History that “the Temple of Athena Polias at Erythrae was famous in the ancient world for their famous priestesses known as the Sibyl.” According to Greek and Roman mythology, they were women bestowed with prophetic powers by the God Apollo. The Erythaean Sibyl was painted by Michaelangelo from 1508-12 in a fresco from the Sistine chapel, Vatican. The famous Sibyls were the Erythraean and the Cumaean Sibyl who presided over the Apollonian oracle at Cumae, a Greek colony located near Naples, Italy. The Erythraean Sibyl sold the Sibylline books to Tarquin, the last King of Rome, that were housed in the Temple of Jupiter on Capitoline Hill in Rome.





Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Τα μυστήρια των Κυρβάντων ή Κορυβάντων στις Ερυθρές. The mysteries of Corybantes or Cyrbantes in Erythrai


Οι Κύρβαντες ή Κορύβαντες ήταν οι ένοπλοι χορευτές που λάτρευαν την φρυγική θεά Κυβέλη με τύμπανα και χορό. Έχουν ταυτιστεί με τους «Κουρήτες», τους εννέα χορευτές που λάτρευαν τη Ρέα, την κρητική ομόλογό της Κυβέλης, τη Μητέρα των Θεών. Αυτοί ήταν πάνοπλοι χορευτές που κρατούσαν το ρυθμό με ένα τύμπανο και το χτύπημα των ποδιών τους. Οι Κουρήτες ταυτίζονται σε πολλά σημεία με τους Ιδαίους Δακτύλους και έχουν κοινά ονόματα και χαρακτηριστικά, κοινούς μύθους. O Ηρακλής η κύρια λατρευόμενη θεότητα των Ερυθρών ήταν κατά τον Παυσανία ο μεγαλύτερος από τους λεγόμενους Ιδαίους Δακτύλους ο οποίος ήταν ο ιδρυτής των Ολυμπιακών αγώνων.
Από μιά επιγραφή του ύστερου τέταρτου αιώνα π.Χ. που βρέθηκε στις Ερυθρές αντλούμε στοιχεία για την λατρεία των Κορυβάντων στην πόλη.

 Η Επιγραφή
Ιον - Ephesos(?) — Kat.23 — IEry 206 1

ὁ πριάμενος καὶ ἡ πρι[αμένη τὴν ἱερ]-
ητείην τῶν Κυρβάντων [ἱερήσεται κ]-
αὶ τῶι ὀργίωι τῶι Ἕρσης̣ [καὶ ..6]
όρης καὶ Φανίδος, ἢμ μὲν [δυνατὸν ἦι]
πᾶσι, εἰ δὲ μή, οἷς θέληι κα[ὶ ..c.7..]
ηι, κατὰ τὸ ψήφισμα· οἱ δὲ π[ριάμενοι]
τὰς ἱερητείας τελεῦσι κ[αὶ κρητηρ]-
ιεῦσι καὶ λούσουσι τοὺς̣ [τελευμέν]-
ους, ὁ μὲν ἀνὴρ ἄνδρας, ἡ δ[ὲ γυνὴ γυνα]-
ῖκας· γέρα δὲ λάψεται λ[ουτροῦ τρεῖ]-
ς ὀβολούς, κρητηρισμο̣[ῦ δύο ὀβολοὺ]-
ς καὶ τὸμ πόκογ καὶ τὸ [σκέλος· ξένων]
δὲ τελευμένων ἀπ’ ἑκ̣[άστης τῶν ἁγν]-
ειῶν τρεῖς δραχμὰς [καὶ τὸμ πόκογ]
καὶ τὸ σκέλος τὸ πα[ρὰ τὸν βωμὸν πα]-
ρατιθέμενον κα[ὶ —]


 Η επιγραφή αρχικά δημοσιεύθηκε από τους Wilamowitz και Jacobsthal το 1909.

Οι λογοτεχνικές πηγές για τους Κορύβαντες και την λατρεία τους δεν είναι πολλές και μάλλον είναι ασαφείς. Τους ταυτίζουν με αρκετές άλλες ομάδες, όπως τους Μεγάλους Θεούς, τους Καβείρους, ή τους Κουρήτες. Ο Πλάτωνας δίνει κάποιες γνώσεις για την (αθηναϊκή) λατρεία τους.
Μόνο επιγραφικές πηγές μας δίνουν πυκνές περιγραφές της μυστηριακής λατρείας σε αυστηρά τοπικό επίπεδο. Η επιγραφή από τις Ερυθρές έχει θεωρηθεί υψίστης σημασίας μεταξύ αυτών των πηγών.
Οι θεότητες ονομάζονται Kύρβαντες, σε ένα διαλεκτικό τύπο του ονόματος γνωστού από την νοτιοδυτική Ανατολία. Το αποσπασματικό κείμενο, περιέχει τους κανόνες σχετικά με το ιερατείο τους και δίνει στοιχεία για τις τελετουργίες που συνδέονται με τη λατρεία (π.χ. για τους φυλετικούς ρόλους των ιερέων και των ιερειών, το τελετουργικό που ονομάζεται κρατηρισμός ή για την εκτέλεση του τελετουργικού λουτρού).

Τα τελευταία χρόνια, νέα ντοκουμέντα προστέθηκαν σε αυτήν την επιγραφή :
(1) Ένα θραύσμα από τον ίδιο ή παρόμοιο νόμο στο μουσείο της Βόννης που δημοσιεύτηκε από τον Ν. Himmelmann (Epigraphica anatolica 29, 1997, 117-121). Το κείμενο διευρύνει σημαντικά τις γνώσεις μας για τις τελετουργικές πράξεις (π.χ. ως προς τα ιερά γεύματα, ή για το ρόλο των ιδιωτικών εναντίον δημοσίων ιερέων) 
(2) Ένα θραύσμα ενός άλλου ιερού νόμου από την ίδια λατρεία των Ερυθρών, στο μουσείο της Σάμου. Το δύσκολο κείμενο αναφέρεται μεταξύ άλλων πραγμάτων, στον πολιτικό ρόλο των μυημένων.
(3).Μια ελληνιστική επιγραφή από την περιοχή της Θεσσαλονίκης (Ε. Βουτυράς, Κέρνος 9, 1996, 243 -256) . Το κείμενο ανήκει σε μια ιδιωτική λατρεία και επιβεβαιώνει τη σπουδαιότητα των τελετουργικών λουτρών γνωστών από την δημόσια λατρεία των Ερυθρών.
Αυτό το νέο σώμα διευρύνει σημαντικά τις γνώσεις μας για μια ελάσσονα λατρεία μυστηρίων στον ελληνικό κόσμο. Θέτει επίσης ερωτήματα ως προς το τι ακριβώς είχε κρατηθεί μυστικό, όταν μια πόλη δημοσίευσε τέτοιους λεπτομερείς νόμους για μία από τις μυστηριακές λατρείες της, όσον αφορά τη σχέση μεταξύ μιας τέτοιας λατρείας και της πόλεως στην οποία ανήκε, και για το μεταβαλλόμενο ρόλο τέτοιων λατρειών στην δημόσια και την ιδιωτική σφαίρα :
Η έμφαση του Πλάτωνα στην θεραπευόμενη τρέλα δεν έχει κάτι παράλληλο στο υλικό από την Ερυθραία. Παρ 'όλα αυτά, το υλικό δίνει το υπόβαθρο για τα Πλατωνικά χωρία που επιτρέπει μια πιο ευέλικτη ανάγνωση τους.


Στις σειρές 1-4 της επιγραφής διαβάζουμε :
«O πριάμενος και η πριαμένη την ιερητείην των Κυρβάντων [ιερήσηται κ]]αι τωι οργίωι τωι Έρσης [και )όρης και Φάνιδος» δηλαδή :
Αυτός ή αυτή που αγοράζει την ιεροσύνη των Κορυβάντων θα πρέπει επίσης να ενεργεί σαν ιερέας (ή:συνδράμοντας)στο τελετουργικό της Έρσης και της –Ore(Κόρε» δηλαδή της Περσεφόνης; )και της Φάνιδος

Βλέπουμε εδώ μια σπάνια μαρτυρία της λέξης όργιον στον ενικό. Ο ιερέας ή η ιέρεια των Κορυβάντων πρέπει επίσης να φροντίζουν το τελετουργικό των τριών άλλων θεοτήτων. Η Έρση (Δροσιά)εμφανίζεται επίσης σε μια επιγραφή από τις Ερυθρές, η οποία τιμά την ιέρεια της Δήμητρας Θεσμοφόρου και της Έρσης. Η Ερυθραία θεά δεν είναι πιθανόν η κόρη του Κέκροπα στην περίφημη ιστορία του Εριχθόνιου. Η δεύτερη θεότητα δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα. Η τρίτη θεά, η Φάνις δεν βεβαιώνεται αλλού.

Υπάρχουν μερικά παραδείγματα των μυστηριακών τελετουργιών των οποίων τα εισαγωγικά από τον εξαγνισμό μέχρι το κοινό γεύμα, έρχονται κοντά στη χριστιανική ακολουθία του βαπτίσματος και της ευχαριστίας, που σηματοδοτεί την μυητική μετατροπή κάποιου του σε μέλος της Χριστιανικής εκκλησίας.Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην Ομιλία : συνοψίζει την πορεία : (μετά την κοινωνία των μυστηρίων, μετά την απόλαυσιν του λουτρού, μετά των συντάξεσθαι τω Χριστώι )

Στα μυστήρια των Κυρβάντων στις Ερυθρές,  ένα λουτρό ακολουθείται από ένα κρατηρισμό, ένα τελετουργικό που χρησιμοποιεί μια λεκάνη και συνοδεύεται από μια θυσία προβάτου :
Αυτή πρέπει να ήταν τελετουργία πόσης που οδηγούσε σε ένα κοινό γεύμα, σύμφωνα με την συνηθισμένη ελληνική πρακτική θυσιών. Σε κάποια ιδιωτικά μυστήρια της Αθήνας που έγιναν από τη μητέρα του Αισχίνη και έτσι είναι σχεδόν ταυτόχρονα με τις τελετές των Ερυθρών, ο εξαγνισμός -όχι με νερό, αλλά με τη λάσπη και σκύβαλα σταριού-ακολουθούνταν από το θαυμαστικό (έφυγον κακόν εύρον άμεινον), και όπως η λατρεία στις Ερυθρές αυτά τα μυστήρια περιείχαν ένα κρατηρισμό, του οποίου η θέση στην ακολουθία είναι αβέβαιη, αλλά πιθανώς γινόταν αργότερα από τον εξαγνισμό.


Αλλά λατρείες σαν και αυτήν είτε ήταν τοπικές είτε εξ ολοκλήρου ιδιωτικές, για να θεωρήσουμε ότι είχαν άμεση επίδραση στο χριστιανικό βάπτισμα.
Οι λεπτομέρειες είναι λιγότερο σαφείς στο τελετουργικό από τις Ερυθρές, ειδικά αφού η καταγραφή του είναι ελλιπής και πρέπει να παραμείνει αβέβαιο αν άλλες τελετές ήταν μέρος της πορείας που κρύβεται κάτω από τον όρο τελείν "να τελέσει". Το κείμενό μας είναι ένα κοινό διάταγμα που ρυθμίζει τα καθήκοντα του ιερέα και θα μπορούσε κάλλιστα να αποσιωπά πολλές λεπτομέρειες.

Υπάρχει μια συζήτηση αν στον χριστιανισμό των πρώτων χρόνων οι γυναίκες βάπτιζαν. Στις Ερυθρές και τα δυο φύλα έκαναν το τελετουργικό λουτρό οι ιερείς στους άνδρες και οι ιέρειες στις γυναίκες.
Παρά το ότι οι ορχούμενοι Κορύβαντες ήταν βασικά ανδρικές οντότητες, η τοπική λατρεία ήταν ανοικτή και στα δύο φύλα. Όμως οι τελετουργίες των Ερυθραίων οδηγούσαν τους μυημένους σε μια αλλαγή της κοινωνικής τους θέσης καθώς : στο τέλος (και για το υπόλοιπο της ζωής του) ο μυημένος είναι "κεκορυβαντισμένος" * δηλαδή ένας που έχει μυήθηκε στους Κορύβαντες.
Το τελετουργικό καθαρισμού χρησιμοποιείται για να εκφράσει όχι μόνο την καθαρότητα απαραίτητη για οποιαδήποτε επαφή με το θείο, αλλά μια αλλαγή της προσωπικότητας. Το τελετουργικό των Ερυθρών αξίζει κάποιας προσοχής, επίσης, γιατί είναι το μόνο σαφές κείμενο για το λουτρό των γυναικών : "Οι αγοραστές των ιερατείων βάζουν μπροστά και τους προσφέρουν από την κούπα ανάμειξης και λούζουν τους μυημένους ο άνδρας τους άνδρες, η γυναίκα τις γυναίκες - οι αγοραστές είναι ένας ιερέας και μια ιέρεια

*Κορυβαντισμένος : Έκφραση σε μια επιγραφή της Σάμου που κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται επίσης από τις Ερυθρές. Ομοίως, στα Διονυσιακά μυστήρια ο μυημένος γίνεται βακχευμένος, μια κατάσταση που εκφράζεται με μια ξεχωριστή ταφή. Μπορεί να υπήρχαν θηλυκές οντότητες που συνδεόταν με αυτή τη λατρεία, αν κρίνουμε από το "όργιον της Έρσης " της –ορε (κόρης;) και της Φάνιδος που βεβαιώνεται στην ίδια επιγραφή.

Στην λατρεία των Κορυβάντων στις Ερυθρές οι διαδικασίες της θυσίας και της Θεοξένειας ήταν εντελώς αλληλένδετες. Υπήρξε μια ιεροτελεστία της Θεοξένειας της Φιλοξενίας του θεού. Ετοιμαζόταν μια τράπεζα με τροφές και δίπλα τοποθετούσαν ένα ανάκλιντρο με ένα κάλυμμα πάνω στο οποίο ενδέχεται να έβαζαν ένα είδωλο του θεού. Ένα άλλο τελετουργικό ήταν αυτό που το κείμενο αποκαλεί κρατηρισμό δηλαδή μια ιεροτελεστία γύρω από ένα κρατήρα. Αυτό δείχνει την προετοιμασία και την κατανάλωση οίνου .



The Corybantes ( Κορύβαντες) or Cyrbantes were the armed and crested dancers who worshipped the Phrygian goddess Cybele with drumming and dancing. They were identified with “The Kuretes”, the nine dancers who venerate Rhea, the Cretan counterpart of Cybele, Mother of the Gods. These male dancers in armor, kept time to a drum and the rhythmic stamping of their feet. Κuretes are identified with the Idaean Dactyloi and have common names, characteristics and myths.
Herakles of Eryhtrai according to Pausanias was the older of Idaean Daktyloi (Dactyls) who was the founder of the Olympic Games

From an inscription of late fourth century BC found at Erythrai we learn about the cult of Corybantes in the city. The inscription originally was published by Wilamowitz and Jacobsthal in 1909.

The minor mystery cult of the Corybantes is an interesting case to show how the evidence of local inscriptions significantly enlarges our documentary base and adds to our understanding of the literary record. Literary sources on the Corybantes and their cult are not very numerous and rather vague. They identify them with several other groups, such as the Megaloi Theoi, the Cabiri, or the Kuretes. Plato gives some insights into their (Athenian?) cult that are not very easily translated into ritual reality. Only epigraphical sources give thick descriptions of the mystery cult on a strictly local level.

The inscription from Erythrai has been paramount among these sources. The divinities are named Kyrbantes, in a dialect form of the name known from Southwestern Anatolia. The fragmentary text contains the regulations about its priesthood and gives unparalleled insight into the rituals connected with the cult (e.g. the gender roles of priest and priestesses, the ritual called kraterismos, or the performance of ritual bathing).

In recent years, new documents have been added to this one inscription (and its echo in a list of priesthoods, I.Ery. 201, with the koine name Korybantes):

1. A fragment of the same or a very similar law in the museum of Bonn and published by N. Himmelmann (Epigraphica Anatolica 29, 1997, 117-121); the text significantly enlarges our knowledge of the rituals (e. g. as to sacred meals, or to the role of private vs. public priests)
2. A fragment of another sacred law from the same Erythraean cult, in the museum of Samos and to be published in IG XII; the difficult text talks, among other things, about the civic role of the initiates;
3. A Hellenistic inscription from the region of Thessaloniki. The text belongs to a private cult and confirms the importance of ritual baths known from the public cult of Erythrai.

This new corpus considerably broadens our knowledge of a minor mystery cult in the Greek world. It also raises questions as to what exactly was kept secret when a city published such detailed laws on one of its mystery cults, on the relationship between such a cult and the polis to which it belongs, and on the changing role of such cults in the public and the private sphere: Plato’s emphasis on healing madness has no parallels in the Erythraean material. Nevertheless, the corpus gives a background to the Platonic passages that allows a more nuanced reading of them.


In lines 1-4 of the inscription we read :

"ο πριάμενος και η πριαμένη την ιερητείην των Κυρβάντων [ιερήσηται κ]]αι τωι οργίωι τωι Έρσης [και )όρης και Φάνιδος" Ηe or she who buys the priesthood of the Corybantes shall also act as priest (or: assist) in the ritual of Herse and-Ore and Phanis

We see a rare attestation of όργιον in the singular here.The priest or priestess of the Corybantes must also tend to the ritual of three other deities. Herse (Dew) also appears in an inscription from Erythrae, which honours the priestess of Demeter Thesmophoros and Herse.This Erythraean goddess is probably not the daughter of Cecrops in the famous story of Erichthonios.The second deity cannot be identified with certainty. The third goddess, Phanis is not attested elsewhere

There are, a few instances of mystery rituals whose initiatory from purification to communal meal comes close to to the Christian sequence of baptism and eucharist that marks the initiatory transformation into a member of the Christian congregation. John Chrysostom in Homilia : neatly summarizes the trajectory (μετά την κοινωνία των μυστηρίων, μετά την απόλαυσιν του λουτρού , μετά των συντάξεσθαι τω Χριστώι )

In the mysteries of Cybantes in Ionian Erythrai that are attested in a fourth century BCE inscription, a bath (λουτρόν) is followed by a κρατηρισμός, a ritual that uses a mixing bowl and is accompanied by a ship sacrifice : this must have been a drinking ritual that lead to a common meal, according to regular Greek sacrifice practice. In some private mysteries in Athens that were performed by the mother of Aeschines and thus are almost contemporaneous to the Erythraean rites, the purification –not with water, but with mud and corn husks- was followed by the exclamation “I escsape evil , I acquired something better” (έφυγον κακόν εύρον άμεινον ), and like the Erythraean cult, these mysteries contained a κρατηρισμός, whose position in the sequence is uncertain but presumably later than the purification

But these cults are either local or altogether private, and it would be pushing the evidence much too far if one would posit any direct influence on Christian baprism. Details are less clear in the Erythraean rite, especially since the ritual record is deficient and it must remain uncertain whether other rites were part of the trajectory that are hiding under the term τελείν “to initiate”.

Our text is a public ordinance that regulates the offices of a priest and might well be silent about many details.In the light of the Christian discussion of women baptising women. it should be noticed that Erythrai both genders underwent bathing : the priest baths the man, the priestess the women; despite its focus on what are basically male entities, the dancing Korybantes, the local cult was open to both genders.
But at any rate, The Erythraean rites led to a changed status as well : at the end (and for the rest of his life)the initial is “κεκορυβαντισμένος”* one who has become an initiate of the Korybantes. Thus, on the backdrop of the general ritual structure of a rite of passage, several specific instantiations arrived at a comparable solution in which the purification ritual is used to express not just the purity necessary for any encounter with the divine , but a change of personality.
The Erythraean ritual deserves some consideration also because it is the only unequivocal text on the bath of women: “the buyers of the priesthoods initiate and offer to them from the mixing bowl and bath the initiates, the man the men, the woman the women - the buyers are a priest and a priestess .

*Κορυβαντισμένος : the expression in an inscription on Samos that presumably comes from Erythrae as well.Similarly in Bacchic mysteries the initiate has become βακχευμένος, a state that expresses itself in a separate burial. There might have been female entities connected in some form with this cult, to judge from the “orgion of Herse”, -ore and Phanis” attested in the same inscription. In the cult of the Corybantes in Erythrai the procedures of sacrifice and of theoxenia were thoroughly intertwined.
Existed a rite of theoxenia god entertainment. A table of foodstuffs was prepared and a couch with a coverlet was set besides it, on which an image of the god might be placed. Another rite is what the key text calls kraterismos (“rite around a krater”); this points to the preparation and consumption of wine.

Data : 1.Fritz Graf : The Kyrbantes of Erythrai 2. Feyo Schuddeboom : Greek religious terminology : Telete και orgia 3. David Hellholm , Tor Vegge, Oyvind Nordervald,Christer Hellholm :Ablution, initiation and baptism and from internet





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου