Τιμητική επιγραφή από τη Βουλή και το Δήμο των Ερυθρών για την ιέρεια της θεάς Δήμητρας Ζωσίμη. Επιγραφή που βρέθηκε στο χωριό Άριτζα. Honorary inscription by boule and demos of Erythrae for Zosime, priestess of Demeter. Inscription found in the village Aridza

Στον Άριτζα χωριό νότια από το Λυθρί και τις αρχαίες Ερυθρές  στο σπίτι του Δημητρίου Τραμπακουλάκη, βρέθηκε (γύρω στο 1878-80) θραύσμα λευκού μαρμάρου εντοιχισμένο στον τοίχο. Υψ. 0,10. Πλ. 0,21.Να θυμίσουμε πως το επίθετο Τραμπάκουλας έφεραν και Αλατσατιανοί.                                                             

Η βουλή και ο δήμ[ος ετεί-

μησεν Ζωσίμ[ην …

γονης ιέρειαν Δ[ήμη-

τρος θεσμοφόρ[ου ..

-σης ιερασαμέ[νην έτη

Τεσσαράκοντα [ευσε-

βείας ένεκεν τ[της

πρ]ός τας θεάς

[-]ματαμους[-]

[-]τ…[-]

Η Ζωσίμη φαίνεται να άσκησε την ιεροσύνη ισόβια. Ο πληθυντικός “προς τας θεάς” δηλώνει ότι μια άλλη θεότητα συνδέεται με τη Δήμητρα, πιθανώς η θυγατέρα της η Κόρη  (Περσεφόνη) που προσδιορίζεται με επίθετο.

Το προσωνύμιο Θεσμοφόρος διδόταν στη Θεά Δήμητρα λόγω των Θεσμοφορίων,  θρησκευτική γιορτή, που τελούνταν προς τιμήν της και της κόρης της Περσεφόνης. Πραγματοποιούνταν ετησίως, κυρίως την εποχή που οι σπόροι σπέρνονταν στα τέλη του φθινοπώρου –αν και σε ορισμένα μέρη συνδέθηκε με τη συγκομιδή– και γιόρταζε την ανθρώπινη και τη γεωργική γονιμότητα. Η γιορτή ήταν από τις πιο δημοφιλείς στον ελληνικό κόσμο. Περιοριζόταν σε ενήλικες γυναίκες και οι τελετές που ασκούνταν κατά τη διάρκεια της εορτής κρατούνταν μυστικές. Οι πιο εκτενείς πηγές για την εορτή είναι ένα σχόλιο σε ένα Σχολείον για τον Λουκιανό, και το έργο του Αριστοφάνη  Θεσμοφοριάζουσες το οποίο παρωδεί την εορτή

Το γεγονός ότι γιορταζόταν σε όλο τον ελληνικό κόσμο υποδηλώνει ότι χρονολογείται πριν από την ελληνική εγκατάσταση στην Ιωνία τον ενδέκατο αιώνα π.Χ.

Η εορτή γιορτάζονταν μόνο από γυναίκες και οι άνδρες απαγορεύονταν να δουν ή να ακούσουν για τις τελετές. Δεν είναι σίγουρο αν όλες οι ελεύθερες γυναίκες γιόρταζαν τα Θεσμοφόρια ή αν αυτό περιοριζόταν στις αριστοκρατικές γυναίκες. Όποια και αν ήταν η περίπτωση, οι μη υπήκοοι και οι ανύπαντρες γυναίκες φαίνεται να μην είχαν συμμετάσχει

Στην Αθήνα, τα Θεσμοφόρια γίνονταν σε τρεις ημέρες, από την ενδέκατη έως τη δέκατη τρίτη των Πυανεψίων. Αυτό αντιστοιχεί στα τέλη Οκτωβρίου του  Γρηγοριανού ημερολογίου και ήταν η εποχή της σποράς των σπόρων. Τα Θεσμοφόρια μπορεί να γινόταν αυτό τον μήνα σε άλλες πόλεις  αν και σε ορισμένα μέρη –για παράδειγμα στη Δήλο και στη Θήβα- φαίνεται να γινόταν το καλοκαίρι και συνδεόταν με τον τρύγο. Σε άλλα μέρη η εορτή διαρκούσε περισσότερο – στις Συρακούσες της Σικελίας, τα Θεσμοφόρια ήταν μια δεκαήμερη εκδήλωση.

Τα Θεσμοφόρια τιμούσαν την απαγωγή της Περσεφόνης από τον Άδη και την επιστροφή της στη μητέρα της Δήμητρα.

Σύμφωνα με τον σχολιαστή του Λουκιανού, κατά τη διάρκεια των Θεσμοφορίων θυσιάζονταν χοίροι και τα λείψανά τους τοποθετούνταν σε λάκκους που ονομάζονταν μέγαρα. Μια επιγραφή από τη Δήλο δείχνει ότι μέρος του κόστους των Θεσμοφορίων εκεί πήγαινε για την πληρωμή ενός τελετουργικού κρεοπώλη για να κάνει τις θυσίες για την εορτή. Λογοτεχνικά στοιχεία δείχνουν ότι σε άλλα μέρη, ωστόσο, οι θυσίες μπορεί να γινόταν από τις ίδιες τις γυναίκες. Λίγο καιρό αργότερα, τα σάπια υπολείμματα αυτών των θυσιών ανασυρόταν από τους λάκκους από «δεματοφύλακες» - γυναίκες που έπρεπε να περάσουν τρεις ημέρες σε μια κατάσταση τελετουργικής αγνότητας πριν κατέβουν στα μέγαρα. Αυτά τοποθετούνταν  σε βωμούς της Περσεφόνης και της Δήμητρας, μαζί με ψωμάκια ψημένα σε σχήμα φιδιών και φαλλών. Αυτά τα υπολείμματα στη συνέχεια σκορπιζόταν  στα χωράφια όταν σπέρνονταν οι σπόροι, με την πεποίθηση ότι αυτό θα εξασφάλιζε καλή συγκομιδή. (Wikipedia)

Ζωγραφική της Θεσμοφοριακής πομπής από τον Αμερικανό καλλιτέχνη Francis Davis Millet.Painting of the Thesmophoric procession by the American artist Francis Davis Millet.

In Arîdza, a village south of Erythrae  in the house of Dimitrios Trambakoulakis, was found (about 1878-80) fragment of white marble embedded in the wall. H. 0.10. L. 0.21. It writes:

The council (Βουλή) and the municipality (Δήμος) (of Erythra) honored Zosime ..priestess of Demetra Thesmophoros who for forty years exercised the priesthood, due to her piety to the Goddesses (Demetra and Kori i.e. Persephone)

Ζωσίμη appears to have exercised the priesthood for life. The plural προς τας θεάς indicates that another divinity is associated with Demeter, probably her daughter Kora designated by an epithet

Data: Pottier Edmond, Hauvette-Besnault Amédée. Inscriptions d'Érythrées et de Téos. In: Bulletin de correspondance hellénique. Volume 4, 1880. pp. 153-182;

The prosonyme Thesmophoros was given to the Goddess Demeter because of the festival of Thesmophoria an ancient Greek religious festival, held in honor of the goddess Demeter and her daughter Persephone. It was held annually, mostly around the time that seeds were sown in late autumn – though in some places it was associated with the harvest instead – and celebrated human and agricultural fertility. The festival was one of the most widely celebrated in the Greek world. It was restricted to adult women, and the rites practised during the festival were kept secret. The most extensive sources on the festival are a comment in a scholion on Lucian, explaining the festival, and Aristophanes' play Thesmophoriazusae, which parodies the festival.

The Thesmophoria was one of the most widespread ancient Greek festivals. The fact that it was celebrated across the Greek world suggests that it dates back to before the Greek settlement in Ionia in the eleventh century BCE.

The festival was celebrated only by women, and men were forbidden to see or hear about the rites. It is not certain whether all free women celebrated the Thesmophoria, or whether this was restricted to aristocratic women; whichever was the case, non-citizen and unmarried women appear not to have celebrated the festival.

In Athens, the Thesmophoria took place over three days, from the eleventh to the thirteenth of Pyanepsion.This corresponds to late October in the Gregorian calendar, and was the time of the Greek year when seeds were sown. The Thesmophoria may have taken place in this month in other cities. though in some places – for instance Delos and Thebes – the festival seems to have taken place in the summer, and been associated with the harvest, instead. In other places the festival lasted for longer – in Syracuse, Sicily, the Thesmophoria was a ten-day long event.

The Thesmophoria commemorated the kidnap of Persephone by Hades, and her return to her mother Demeter. 

According to the scholiast on Lucian, during the Thesmophoria pigs were sacrificed, and their remains were put into pits called megara.An inscription from Delos shows that part of the cost of the Thesmophoria there went towards paying for a ritual butcher to perform the sacrifices for the festival; literary evidence suggests that in other places, however, the sacrifices may have been made by the women themselves. Some time later, the rotten remains of these sacrifices were retrieved from the pits by "bailers" – women who were required to spend three days in a state of ritual purity before descending into the megara. These were placed on altars to Persephone and Demeter, along with cakes baked in the shape of snakes and phalluses. These remains were then scattered on fields when seeds were sown, in the belief that this would ensure a good harvest. (Wikipedia)

Η πόλη των Ερυθρών τιμά τον Ρωμαίο στρατηγό και άρχοντα Λούκιο Φλάβιο Καπιτωλείνο. Επιγραφή που βρέθηκε στο Λυθρί. The city of Erythrae honors the Roman general and magistrate Lucius Flavius Capitolinus. Inscription found at Lythri

Γύρω στο 1878-80 στο τότε Λυθρί βρέθηκε η πιο κάτω επιγραφή του 240 π.Χ.  αφιέρωση από τη Βουλή των αρχαίων Ερυθρών στον ευεργέτη της πόλης Λούκιο Φλάβιο Καπιτωλείνο στρατηγό, άρχοντα (εκλεγμένο αξιωματούχο). Ο πατέρας του Φιλόστρατος  ήταν στην αυλή του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου (που διοίκησε από το 193-211 μ.Χ.) και στο περιβάλλον της συζύγου του αυτοκράτορα Δόμνας Ιουλίας   

Αγαθ]ήι [τύχη]ι

Τ]ον του σοφιστού

Φλ(αβίου) Φιλοστράτου

και της κρατίστης

Αυρηλίας Μελιτινής

υιόν   Λ(ούκιον) Φλ(άβιον) Καπιτωλείνον

συγγενή και αδελφόν

και θείον συνκλητικ(ών)

η κρατίστη βουλή τον

εαυτής τρόφιμον και

ευεργέτην, επιμε-

λησαμένου της ανα-

στάσεως του βουλάρ-

χου Αύρ(ηλίου) Ευτυχιανού

Στοιχεία από: Pottier Edmond, Hauvette-Besnault Amédée. Inscriptions d'Érythrées et de Téos. In: Bulletin de correspondance hellénique. Volume 4, 1880. pp. 153-182;

Ο Edmond François Paul Pottier (1855–1934) υπήρξε Γάλλος ιστορικός και αρχαιολόγος που εδραίωσε το Corpus vasorum antiquorum, και πρωτοπόρος ερευνητής της αρχαίας ελληνικής κεραμικής. Ο Hauvette-Besnault, Amédée ήταν Γάλλος ελληνιστής 

Στο Λυθρί  σε δρόμο που οδηγεί στη θάλασσα, βρέθηκε  βάση διακοσμημένη με περίζωμα  στα θεμέλια του σπιτιού του οποίου σήμερα καταλαμβάνει τη ΝΔ γωνία. Στη βάση αυτή είχε τοποθετηθεί άγαλμα που μεταφέρθηκε στη Σμύρνη

Λίγα μέτρα από το σημείο όπου βρέθηκε αυτή η επιγραφή αποκαλύψαμε βάση μήκους 3μ και πλάτους 0,40μ, που πρέπει να ήταν τμήμα αρχαίου μνημείου. Έχει κατεύθυνση περίπου από τα ανατολικά προς τα δυτικά και καταλήγει σε κάθε πλευρά με μια στρογγυλεμένη βάση που μπορεί να είναι η βάση μιας στήλης

​Είναι πιθανό ότι το όνομα του Φλάβιου Φιλόστρατου ορίζει τον περίφημο σοφιστή, συγγραφέα της πραγματείας Εικόνες και βιογράφο του Απολλώνιου του Τυανέα. Γνωρίζουμε τρεις σοφιστές που ονομάζονται Φιλόστρατοι  και ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Ο πρώτος, σύμφωνα με τον Σουίδα, έζησε την εποχή του Νέρωνα και δίδαξε στην Αθήνα. Δεν πρόκειται για αυτόν, γιατί δεν έπρεπε να είχε το πρώτο όνομα Φλάβιος που δεν ήταν σε χρήση πριν από την εποχή που βασίλευε η δυναστεία με αυτό το όνομα.

Ο δεύτερος, που έζησε στα μέσα του 3ου αιώνα, αναφέρεται γενικά ως Φλάβιος Φιλόστρατος. Ήταν μια σπουδαία προσωπικότητα στην αυλή του Σεπτίμιου Σεβήρου και ήταν μεταξύ των λογίων  που περιστοίχιζαν τη σύζυγο του αυτοκράτορα,  Ιουλία  Δόμνα. Ο τρίτος σοφιστής, ο Φιλόστρατος ο νεότερος, ήταν εγγονός ή ανιψιός του προηγούμενου. αλλά δεν φαίνεται να έπαιξε τόσο σημαντικό ρόλο στη δημόσια ζωή. Ήταν ρήτορας στην Αθήνα και πέθανε στη Λήμνο.

Είναι ο δεύτερος Φιλόστρατος που φαίνεται να αναφέρεται στην επιγραφή. Φέρει το μικρό όνομα του Φλάβιου. Η σύζυγός του Αυρηλία Μελιτηνή έχει τον τίτλο της κρατίστης  ο γιος του Καπιτωλείνος είναι γονιός, αδελφός και θείος ανθρώπων με βαθμό γερουσιαστών. Αυτή η ευγένεια του βαθμού και της συμμαχίας συμφωνεί καλά με τις μαρτυρίες των συγγραφέων για την υψηλή περιουσία των σοφιστών που προστάτευε  η Ιουλία  Δόμνα.

Πιστεύουμε ότι αναγνωρίσαμε μια αφιέρωση προς τιμήν του σε μια επιγραφή που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στην Ολυμπία, η οποία τον προσδιορίζει ως εξής: Φλ. Φιλόστρατον 'Αθήναιον τον σοφιστήν.  Οι αποδόσεις του βούλαρχος  δεν είναι ακόμη καλά καθορισμένες. Είναι αυτός που είναι πιο συχνά υπεύθυνος για την ανέγερση των αγαλμάτων που η πόλη απονέμει σε αυτούς που επιθυμεί να τιμήσει. Μερικές φορές το κάνει ακόμη και με δικά του έξοδα. αλλά επαινείται για αυτήν την φιλελευθερία στην οποία δεν τον υποχρεώνουν οι λειτουργίες του

Η επιγραφή στάλθηκε στο Μουσείο της Ευαγγελικής Σχολής στη Σμύρνη 

Ο Λούκιος  Φλάβιος απεικονίζεται  επίσης σε νόμισμα των Ερυθρών σαν στρατηγός  magistratus (εκλεγμένος αξιωματούχος) επί καίσαρος Μάρκου Ιούλιου Φίλιππου του Άραβα (διοίκησε από το 244-249 μ.Χ.).

Around 1878-80, the following inscription of 240 BC was found in the then Lythri. dedication by the Boule of the ancient Erythrae to the benefactor of the city Lucius Flavius Capitoline general, elected official. Philostratus' father was in the court of the emperor Septimius Severus (who ruled from 193-211 AD) and in the entourage of the emperor's wife Domna Julia 

Data: Pottier Edmond, Hauvette-Besnault Amédée. Inscriptions d'Érythrées et de Téos. In: Bulletin de correspondance hellénique. Volume 4, 1880. pp. 153-182; 

Edmond François Paul Pottier (1855–1934) was a French historian and archaeologist who established the Corpus vasorum antiquorum, and a pioneering researcher of ancient Greek ceramics. Hauvette-Besnault, Amédée was a French Hellenist

In Ritri (Lythri), in a street leading to the sea, quadrangular base decorated with moldings, found in the foundations of the house of which it currently occupies the S 0 corner. On this base was placed a statue which was transported to Smyrna (1).

(A few meters from the place where this inscription was found we uncovered a base 3m long and 0.40m wide, which must have been part of an ancient monument. This seat is directed approximately from east to west and ends on each side with a rounded base which may be the base of a column.

It is likely that the name of Flavius Philostratus designates the famous sophist, author of the treatise Images and biographer of Apollonius of Tyanes. We know three sophists called Philostratus and belonging to the same family. The first, according to Suidas (1), lived in the time of Nero and taught in Athens. This is not him in question, because he should not have had the first name Flavius which was not in use before the time when the dynasty of that name reigned.

The second, who lived in the middle of the 3rd century, is generally referred to as Flavius Philostratus. He was a great personage at the court of Septioia Severus, and he was among the scholars surrounded by the emperor's wife, Julia Domna. The third sophist, Philostratus the younger, was the grandson or nephew of the previous one; but he does not appear to have played as important a role in public life. He was a rhetorician in Athens and died in Lemnos.

It is the second Philostratus who appears to be mentioned in the inscription. He bears the first name of Flavius; his wife Aurélia Mélitiné has the title of κρατίστης, his son Capitolinus is a parent, brother and uncle of people with the rank of senators. This nobility of rank and alliance agrees well with the authors' testimonies on the high fortune of the sophist protected by Julia Domna.

We believe we have recognized a dedication in his honor in an inscription recently discovered at Olympia (2), which designates him thus: Φλ. Φιλόστρατον 'Αθήναιον τον σοφιστήν. The attributions of βούλαρχος are not yet well defined. It is he who is most often responsible for erecting the statues that the city awards to those it wishes to honor (3). Sometimes he even does it at his own expense; but he is praised for this liberality to which his functions do not oblige him

The inscription was kept in Mouseion of Evangelical School od Smyrna 

Lucius Flavius is also depicted on an Erythraean coin as a strategos magistratus (elected official) under Caesar Marcus Julius Philip the Arab (ruled from 244-249 AD).

Ερυθρές. Ρωμαϊκή περίοδος και η επίσκεψη του Αυτοκράτορα Αδριανού. Αδριάνεια Επιβατήρια. Erythrai. Roman period and the visit of Emperor Hadrian. Hadrianeia Epibateria

Η δυτική Μικρά Ασία πέρασε υπό την κυριαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 133 π.Χ. δεδομένου ότι το βασίλειο της Περγάμου κληρονομήθηκε στη Ρώμη. Μετά από αυτό, η πόλη των Ερυθρών άρχισε να παρακμάζει και έχασε τη δύναμή της σταδιακά ως κέντρο. Είναι γνωστό ότι η πόλη συνεχίζει να κόβει νομίσματα στη ρωμαϊκή περίοδο αλλά η ποσότητα ή η ποιότητα των νομισμάτων δεν είναι αξιοσημείωτη όπως ήταν πριν.

Οι πληροφορίες για τις Ερυθρές αυτής της περιόδου είναι αρκετά περιορισμένες. Τότε την επισκέφτηκε ο αυτοκράτορας Αδριανός.  Σύμφωνα με μια αφιέρωση στον Αδριανό στη πόλη με την ευκαιρία της επίσκεψής του εκεί η Αντωνία Τυραννίς Ιουλιανή, ως αγωνοθέτης, οργάνωσε προς τιμήν του αγώνες με την Ιερά Θυμελική Αδελφότητα. Ο Αδριανός λατρευόταν ως Νέος Διόνυσος και την επίσκεψή του στις Ερυθρές το 123/124 μ.Χ. γιόρτασε η πόλη με τον αγώνα «Αδριάνεια Επιβατήρια»

Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός (76-138 μ.Χ)  κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορικής του θητείας, ταξίδεψε σε όλη σχεδόν τη ρωμαϊκή επικράτεια. Συχνά τα ταξίδια του αυτά είχαν στρατιωτικό χαρακτήρα. Άλλες φορές όμως βασίζονταν στην αρχή της ρωμαϊκής διοίκησης σύμφωνα με την οποία ο ίδιος ο αυτοκράτορας έπρεπε να ασκεί την ανώτατη δικαστική και διοικητική εξουσία στις επαρχίες εκείνες τουλάχιστον που βρίσκονταν στη δική του δικαιοδοσία και όχι σε αυτή της συγκλήτου. Ο Αδριανός συνδύαζε συχνά τις υποχρεώσεις αυτές με σκοπούς θρησκευτικούς ή πολιτιστικούς. Στις περιοχές από όπου πέρασε άφησε σημαντικά οικοδομήματα, λειτουργικού ή διακοσμητικού χαρακτήρα, και έκανε ευεργετήματα κάθε είδους. Δύο περιοχές ωστόσο αγάπησε ιδιαίτερα κατά τις επισκέψεις του: την Αθήνα, λόγω της κλασικής του παιδείας, και τη Μικρά Ασία. Ο Αδριανός επισκέφθηκε την επαρχία της Ασίας το καλοκαίρι του 123 μ.Χ.

Από τη Σμύρνη ο Αδριανός θα πρέπει να έφυγε διά θαλάσσης προς την  Έφεσο  που ήταν η «πρώτη και μεγίστη μητρόπολη Ασίας». Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο αυτοκράτορας έφτασε με πλοίο στην Έφεσο, γιατί η πόλη θέσπισε προς τιμήν του εορτή που μνημόνευε την αποβίβασή του στο λιμάνι της, τα Αδριάνεια Επιβατήρια. Είναι βέβαιο ότι ο Αδριανός βρισκόταν στην Έφεσο τον Αύγουστο του 124 μ.Χ. (Ταξίδια του Αδριανού στη Μ. Ασία Online Encyclopaedia on the Greeks in Asia Minor).

Western Asia Minor came under the rule of the Roman Empire in 133 BC. since the kingdom of Pergamum was bequeathed to Rome.

After that, the City of Erythrai began to decline and gradually lost its power as a center. It is known that the city continued to mint coins in the Roman period but the quantity or quality of the coins was not as remarkable as it was before.

Information about  Erythrai of this period is quite limited. Then the emperor Hadrian visited the city. According to a dedication to Hadrian in the city on the occasion of his visit, Antonia Tyrannis Iuliani, as agonothete, produced games with the Sacred Thymelic Guild. Hadrian was worshipped as Neos Dionysos and his visit to Erythrai in 123/124 CE was celebrated by the city with the agon Hadrianeia Epibateria 

The Roman emperor Hadrian (76-138 AD) during his imperial tenure, traveled throughout almost all of Roman territory. Often these trips were of a military nature. At other times, however, they relied on the principle of Roman administration according to which the emperor himself had to exercise supreme judicial and administrative power in at least those provinces that were in his own jurisdiction and not in that of the senate. Hadrian often combined these obligations with religious or cultural purposes. In the areas through which he passed, he left important buildings, of a functional or decorative nature, and did all kinds of benefactions. However, he particularly loved two areas during his visits: Athens, due to his classical education, and Asia Minor. Hadrian visited the province of Asia in the summer of 123 AD.

From Smyrna, Hadrian must have left by sea for Ephesus which was the "first and greatest metropolis of Asia". It is almost certain that the emperor arrived by ship at Ephesus, because the city instituted the Hadrianeia Epibateria  in honor of the festival commemorating his landing in its port. It is certain that Hadrian was in Ephesus in August 124 AD. (Travels of Hadrian in Asia Minor Online Encyclopaedia on the Greeks in Asia Minor).

Ψήφισμα των Ερυθραίων, με το οποίο αποφασίζουν να επισκευάσουν τον ανδριάντα του τυραννοκτόνου Φιλίτου. Decree with which Erythraeans decide to repair the statue of the tyrannicide Philitos

Ψήφισμα των Ερυθραίων, με το οποίο αποφασίζουν να επισκευάσουν τον ανδριάντα του τυραννοκτόνου Φιλίτου, που είχε βλαβεί από τους ολιγαρχικούς.

Από μαρμάρινη στήλη 3^ου π.Χ. αιώνα που ο Αυστριακός πρέσβης A. von Prokesch-Osten  δώρισε  το 1893 στο Μουσείο της Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης, όπου και βρίσκεται. Είχε έλθει στο φως προ τριακονταετίας  (1863) μάλλον στη Χίο.

ἔδοξεν τῆι βουλῆι καὶ τῶι δήμωι· Ζωίλος Χιά-

δου εἶπεν· ἐπειδὴ οἱ ἐν τῆι ὀλιγαρχίαι τῆς εἰ-

κόνος τῆς Φιλίτου τοῦ ἀποκτείναντος

τὸν τύραννον τοῦ ἀνδριάντος ἐξεῖλον

τὸ ξῖφος, νομίζοντες καθόλου τὴν στάσιν

καθʼ αὑτῶν εἶναι· ὅπως ἂν ὁ δῆμος φαίνηται

πολλὴν ἐπιμέλειαν ποιούμενος καὶ μνημο-

νεύων ἀεὶ τῶν εὐεργετῶν καὶ ζώντων

καὶ τετελευτηκότων, ἀγαθῆι τύχηι δεδόχθαι

τῆι βουλῆι καὶ τῶι δήμωι· τοὺς ἐξεταστὰς το[ὺ]-[

ς ἐνεστηκότ[α]ς ἐγδοῦναι τὸ ἔργον διαστολὴν

ποιησαμένους μετὰ τοῦ ἀρχιτέκτονος, καθʼ ὅτι

συντελεσθήσεται ὡς πρότερον εἶχεν· ὑπηρετε[ῖ]ν

δὲ αὐτοῖς τὸγ κατὰ μῆνα ταμίαν. ὅπως δὲ καθαρὸς

ἰοῦ ἔσται ὁ ἀνδριὰς καὶ στεφανωθήσεται ἀεὶ ταῖς]

νουμηνίαις καὶ ταῖς ἄλλαις ἑορταῖς, ἐπιμελεῖσθαι

τοὺς ἀγορανόμους.

ἔδοξεν τῆι βουλῆι καὶ τῶι δήμωι· Ζωίλος Χιάδου

εἶπεν· ἐπειδὴ ἐν τῶι πρότερον ψηφίσματι προσε-

τάχθη τῶι ἀγορανόμωι ἐπιμελεῖσθαι τῆς εἰκόνος

τοῦ ἀνδριάντος τοῦ Φιλίτου, ὅπως στεφανω-

θήσεταί τε καὶ λαμπρὸς ἔσται, ὁ δὲ ἀγορανόμος

φησὶν εἰς ταῦτα πόρου δεῖσθαι, ἀγαθῆι τύχηι

δεδόχθαι τῆι βουλῆι καὶ τῶι δήμωι· τὸ μὲν καθʼ ἕ-

τος εἰς ταῦτα διδόναι τὸ ἀνάλωμα τοὺς]

[κα]τὰ μῆνα ταμίας, ἐπιμελεῖσθαι δὲ τὸν

[ἀγορα]νόμον· εἰς δὲ τὸν λοιπὸγ χρόνον οἱ [ἀ]-

[γορανόμο]ι πωλοῦντες τὰς ὠνὰς προστι[θέ]-

[τωσαν τὴν πο]ί[ησιν] τῶν στεφά[νων]

[- -]τε[- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -]

 

Μετάφραση Σ.  Ν. Κουμανούδης - Α. Π. Ματθαίου: 

Απόφαση της βουλής και του δήμου· εισήγηση του                         

Ζωίλου Χιάδου· επειδή κατά την ολιγαρχία αφαίρεσαν    

το ξίφος από τον ανδριάντα του Φιλίτου του  

τυραννοκτόνου, γιατί έκριναν ότι η στάση του

αγάλματος στρέφεται απολύτως εναντίον τους, για να

είναι φανερό ότι ο δήμος φροντίζει πολύ και

μνημονεύει τους ευεργέτες του, και τους ζωντανούς και

τους νεκρούς, με τη βοήθεια της αγαθής Τύχης, να

αποφασίσει η βουλή και ο δήμος· οι εξεταστές που

έχουν ορισθεί, να δημοπρατήσουν το έργο με

λεπτομερή συγγραφή υποχρεώσεων μαζί με τον

αρχιτέκτονα, ώστε να γίνει, όπως ήταν προηγουμένως·

να παρέχει τα αναγκαία σʼ αυτούς ο ταμίας του κάθε

μηνός· για να είναι απαλλαγμένος ο ανδριάντας από τη

σκουριά και να τον στεφανώνουν κάθε πρώτη του

μηνός και στις άλλες γιορτές, να φροντίζουν οι

αγορανόμοι.

Απόφαση της βουλής και του δήμου· εισήγηση του

Ζωίλου Χιάδου· επειδή με το προηγούμενο ψήφισμα

έλαβε εντολή ο αγορανόμος να φροντίζει τον

ανδριάντα του Φιλίτου, για να στεφανώνεται και να

αστράφτει, και ο αγορανόμος αναφέρει ότι χρειάζεται

χρήματα γιʼαυτά, με τη βοήθεια της αγαθής Τύχης, να

αποφασίσει η βουλή και ο δήμος, την ετήσια δαπάνη

γιʼ αυτά να την καταβάλλει ο ταμίας του κάθε μηνός,

και τη φροντίδα να την έχει ο αγορανόμος.

Πρόκειται για απόσπασμα από ψήφισμα των Ερυθραίων· παλαιότεροι μελετητές το χρονολογούσαν στον 4ο αι. π.Χ., νεότεροι στον 3ο. Ο δήμος αποφασίζει να επισκευάσει τον ανδριάντα του τυραννοκτόνου Φιλίτου, διότι είχε υποστεί φθορές από ολιγαρχικούς της πόλης, οι οποίοι  όταν βρέθηκαν στην εξουσία θεώρησαν ότι η καθʼ όλου στάση του ανδριάντα-προφανώς το ξίφος που κρατούσε― στρεφόταν εναντίον τους, και γιʼαυτό το αφαίρεσαν

Για την αποκατάσταση του ανδριάντα ο δήμος αποφασίζει τη σύνταξη οικονομοτεχνικής μελέτης και τη δημοπράτηση του έργου.

Τα διαφαινόμενα από το κείμενο πολιτικά γεγονότα δεν είναι γνωστά από άλλες πηγές και η χρονολόγηση της επιγραφής μόνο από το σχήμα των γραμμάτων δεν επιτρέπει την ένταξη των γεγονότων σε ορισμένο ιστορικό πλαίσιο. Η αναγραφή δεν είναι σύγχρονη με τα γεγονότα, που φαίνεται ότι είχαν λάβει χώρα μερικά χρόνια παλαιότερα. Ίσως μπορούν να τοποθετηθούν μετά τη μάχη στην Ιψό (301 π.Χ.), όταν η κατάσταση στην Ιωνία ήταν πολιτικά ασταθής

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτά τα δύο διατάγματα εκδόθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα το ένα από το άλλο, ίσως ακόμη και την ίδια μέρα. ότι και τα δύο ήταν σκαλισμένα από τον ίδιο λιθοξόο  φαίνεται προφανές από την ίδια γραφή. Η διάλεκτος είναι κοινή.

Ο γενικός όρος εικών μια εικόνα οποιουδήποτε είδους όπως «προτομή» ή «πορτραίτο» διακρίνεται από το ανδριάς (άγαλμα).

Καθώς το άγαλμα ήταν κατασκευασμένο από μπρούτζο (βλ. λαμπρό στη γραμμή 22), το διάταγμα ρυθμίζει ότι η επιφάνειά του πρέπει να διατηρείται καθαρή από τη σκουριά. Είναι προφανές ότι το άγαλμα είχε παραμεληθεί, προφανώς κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης των ολιγαρχών, αλλά αβέβαιο αν όντως είχε ριχτεί στις αναταραχές.

Η κατάκτηση της δυτικής Μικράς Ασίας από τον Αλέξανδρο σηματοδότησε μια δραματική καμπή στα πολιτικά των Ερυθρών.  Για τα προηγούμενα πενήντα τέσσερα συνεχόμενα χρόνια (386–332) και για εβδομήντα δύο από τα προηγούμενα ογδόντα χρόνια (412–394 και 386–332), ολιγαρχικοί έλεγχαν αυτήν την πόλη. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 330, ωστόσο, οι δημοκράτες είχαν τον έλεγχο. Αυτό που πολλοί Ερυθραίοι θεωρούσαν πιθανότατα τη φυσική και αμετάβλητη πολιτική τάξη είχε ανατραπεί πλήρως. Έγιναν προσπάθειες των Ερυθραίων δημοκρατών να διατηρήσουν τον έλεγχο της πόλης τους απέναντι στις προσπάθειες των αντιδημοκρατικών αντιπάλων τους να αποκαταστήσουν το προ-Αλεξάνδρου status quo. Με βάση μια ανάλυση των γεγονότων που αναφέρονται στη στήλη του Φιλίτη και των πιθανών ιστορικών πλαισίων τους, υποστηρίζει ότι η δημιουργία και η επακόλουθη χειραγώγηση του αγάλματος του Φιλίτη έπαιξε σημαντικό ρόλο στη θεμελίωση, την αμφισβήτηση και την τελική διασφάλιση της δημοκρατίας που  ιδρύθηκε στις Ερυθρές μετά την κατάκτηση της Δυτικής Μ. Ασίας από τον Μ. Αλέξανδρο . 

Υπάρχει σίγουρα ένα στοιχείο ιδεολογίας με πολιτικά κίνητρα να επισκευαστεί ένα τέτοιο άγαλμα. Ωστόσο, το κόστος της δραστηριότητας έπρεπε προφανώς να ανατεθεί σε κάποιον πλούσιο πλειοδότη, ο οποίος ήταν πρόθυμος να βάλει τα χρήματα. Aπό το δεύτερο διάταγμα, φαίνεται ότι σε αυτό το πρώτο έτος οι ταμίες του μήνα έπρεπε να καλύψουν το κόστος, αλλά φαίνεται να υπάρχει αβεβαιότητα για το αν αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε  επόμενες περιπτώσεις. Υπάρχει, λοιπόν, στην επιγραφή, λίγη πειστική ένδειξη δημοκρατικής στράτευσης επιχορηγούμενης από την κοινότητα. Πρώτον, δεν αναφέρεται δημοκρατία στο κείμενο, αν και πρόκειται για έναν όρο που αντιπροσωπεύεται επιγραφικά αλλού. Αλλά το κίνητρο του διατάγματος εκφράζεται στην προτρεπτική πρόταση του πρώτου διατάγματος, η οποία δηλώνει ότι πρέπει να επιλυθεί "έτσι ώστε να είναι προφανές ότι ο λαός θα προσέχει πολύ και θα θυμάται συνεχώς τους ευεργέτες του ζώντες και νεκρούς…"

Στοιχεία. Data taken:  Πύλη. Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία kαι μεταφράσεις μου από: David A. Teegarden: The Philites stele from Erythrai/ The Philites stele: A. J. Heisserer. University of Oklahoma/ The Discourses of Identity in Hellenistic Erythrai: Institutions, Rhetoric, Honour and Reciprocity.  In:  Polis: The journal for Ancient Greek and Roman Political Thought Author: Petter Liddel

Decree with which Erythraeans  decide to repair the statue of the tyrannicide Philitos which had been damaged by the oligarchs.

From a marble column of 3rd BC. century that the Austrian ambassador A. von Prokesch-Osten donated in 1893 to the Museum of Art History of Vienna, where it is located. It had come to light thirty years ago (1863) probably in Chios.

«It was resolved by the council and the people. Zoilos the son of Chiades proposed: since the members of the oligarchy took away the sword from the statue, which was a portrait of Philites the tyrannicide, thinking that the erection of the statue was a protest against themselves, and in order that it be apparent that the people takes great care and remembers forever its benefactors, both living and dead, with good fortune it was resolved by the council and the people: the current exetastai are to invite bids for the work, having made specification with the municipal architect whereby it shall be completed as it was previously; and the monthly treasurer is to assist these officials. The clerks of the market are to take care that the statue will be free of verdigris and will be crowned always at the festivals of the first of the month and at the other festivals.

 It was resolved by the council and the people. Zoilos the son of Chiades proposed: since in the previous decree it was assigned to the clerk of the market to take care of the portrait, namely the statue of Philites, so that it will be crowned and will be shining, but the clerk of the market reports that funds are needed for this, with good fortune it was resolved by the council and the people: for this year the monthly treasurers are to provide the expenses for this project, and the clerk of the market is to take care of it, but in the future the clerks of the market selling the contracts (are to add the making) of the crowns»

This is an excerpt from a decree of the Erythaeans. older scholars dated it to the 4th c. BC, younger in the 3rd. Demos decides to repair the statue of the tyrannicide Philitos, because it had been damaged by oligarchs of the city, who when they came to power thought that the whole statue's position - obviously the sword he was holding - was aimed at them, that’s why they took it off

For the restoration of the statue, the municipality decides to prepare an economic-technical study and the auction of the project.

The political events that appear from the text are not known from other sources and the dating of the inscription only from the shape of the letters does not allow the inclusion of the events in a certain historical context. The inscription is not contemporary with the events that seem to have taken place a few years ago. Perhaps they can be placed after the battle of Ipsos (301 BC), when the situation in Ionia was politically unstable

There can be no doubt that these two decrees were enacted within a short time of one another, perhaps even on the same day; that both were carved by the same mason seems evident from the identical script. The dialect is koine throughout.

The generic term εικών  an image of any kind such as a " bust " or " portrait ") is distinct from ανδριάς (" statue")

As the statue was made of bronze (λαμπρός, the decree regulates that its surface is to be kept clear of patina. It is obvious that the statue had been neglected, evidently during the rule of the oligarchs, but uncertain whether it had actually been overturned in the disturbances

Alexander's conquest of western Asia Minor marked a dramatic turning point in Erythraian politics. For the previous fifty-four consecutive years (386–332) and for seventy-two of the previous eighty years (412–394 and 386–332), oligarchs controlled that polis. By the end of the 330s, however, the democrats were in control. What many Erythraians likely considered to be the natural and immutable political order had been completely upended. By Erythraian democrats' were made efforts to maintain control of their polis in the face of efforts by their anti-democratic opponents to reinstate the pre-Alexander status quo. Based on an analysis of the events referred to in the Philites stele and their likely historical contexts, it argues that the creation and subsequent manipulation of the statue of Philites played an important role in the foundation, contestation, and ultimate securement of the democracy that was established in Erythrai in the wake of Alexander's conquest of western Asia Minor.

There have been several explanations of the damage and subsequent refurbishment of the statue, but the implication is that restored democrats blamed the neglect of the statue on a previous regime that it branded oligarchic.⁴⁴ Recently Teegarden suggests that ‘the creation and subsequent manipulation of the statue of Philites played an important role in the foundation, contestation, and ultimate securement of the democracy that was established in Erythrai in the wake of Alexander’s conquest of western Asia Minor’.⁴⁵ There is certainly an element of politically-motivated ideology behind the proposal to have such a statue repaired. Notably, though, the costs of the activity had evidently to be contracted out to some wealthy bidder who was willing to put forward the money; from the second decree, it appears that in this first year the treasurers of the month were to cover the costs, but there appears to be uncertainty about whether this could happen on subsequent occasions (lines 22–9). There is, in the inscription, then, little convincing indication of community-sponsored democratic partisanship. For one thing, there is no mention of demokratia in the text, though it is a term which is epigraphically represented at Erythrai elsewhere (I. Erythrai 29 line 12). But the motivation of the decree is expressed in the hortatory clause of the first decree, which states that it is to be resolved ‘so that it is apparent that the people takes great care and constantly remembers its benefactors (euergetai) both living and dead …’ (ὅπως ἂν ὁ δῆµος φαίνηται πολλὴν ἐπιµέλειαν ποιούµενος καὶ µνηµονεύων ἀεὶ τῶν εὐεργετῶν καὶ ζώντων καὶ τετελευτηκότων: lines 6–9).    

Αντίγραφο των αγαλμάτων των τυραννοκτόνων Αρμόδιου και Αριστογείτονα που ήταν τοποθετημένα στην αγορά των Αθηνών όπως αυτό του Φιλίτη στην αγορά των Ερυθρών. Copies of statues of tyrannicides Harmodius and Haristogeiton placed in  Agora of Athens as the statue of Phitites was placed in  agora of Erythrai

                      

Τιμητικό διάταγμα του δήμου των Ερυθρών για στρατηγούς που βοήθησαν στην υπεράσπιση της πόλης εναντίον των Γαλατών. Honorary decree of demos of Erythrai for strategoi who helped to defend city vs. Galatians

Τιμητικό διάταγμα του δήμου [των Ερυθρών] για [τον Σίμο Απολλωνίου] και άλλους στρατηγούς που βοήθησαν στην υπεράσπιση της πόλης [εναντίον των Γαλατών] το 277/5 π.Χ.  που βρέθηκε στις Ερυθρές. Φροντιέ. Μουσείον (Sylloge Inscriptionum Graecarum: 410)

Αυτό το διάταγμα δείχνει πώς ορισμένες πόλεις της Μικράς Ασίας αντέδρασαν στους εισβάλλοντες Γαλάτες στα  χρόνια μετά το 278 π.Χ. Στους στρατηγούς των Ερυθρών  δόθηκε εντολή να δώσουν χρήματα στους εισβολείς. Δεν αναφέρεται καμία μάχη, αν και το διάταγμα υποδηλώνει ότι η πόλη υπερασπίστηκε από μισθοφόρους και επίσης (αν το κείμενο που αποκαταστάθηκε από τον Dittenberger είναι σωστό) από  πτολεμαϊκούς στρατιώτες.

Όταν ο Απατούριος  ήταν ο θυσιαστής (Ιεροποιός), το μήνα του Αρτεμισιώνα (μεταξύ Απριλίου και Μάϊου) αποφασίστηκε από το λαό (των Ερυθρών), όπως προτάθηκε από τον Πολύκριτο γιο του Ιατροκλή: από τότε που οι στρατηγοί που κατείχαν αξίωμα τους πρώτους τέσσερις μήνες του έτους όταν ο Ηγησαγόρας ήταν Ιεροποιός ονομαστικά οι

ΣΙΜΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ

ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

ΑΝΑΞΙΚΡΑΤΗΣ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ 

ΕΚΑΤΑΣ ΓΝΩΤΟΥ

ΠΥΘΕΟΣ ΠΥΘΕΟΥ 

ΑΠΕΛΛΙΚΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ

ΜΟΙΡΩΝΑΞ  ΕΝΔΗΜΟΥ 

ΛΗΝΑΙΟΣ ΗΡΟΓΕΝΟΥΣ 

ενήργησαν ευγενικά και έντιμα προς τον λαό, και φρόντισαν καλά και κατάλληλα για τη φύλαξη της πόλης και την προμήθεια όπλων, και παρόλο που πολλοί φόβοι και κίνδυνοι περιβάλλανε την πόλη και χρειάστηκε μεγάλη δαπάνη για τη διατήρηση της ειρήνης, καθ 'όλη τη διάρκεια κράτησαν την πόλη και την ύπαιθρο απαλλαγμένη από βλάβες, και φρόντισαν να συλλεχθούν και να καταβληθούν χρήματα στους βαρβάρους με τον Λεονώριο  σύμφωνα με τις οδηγίες του λαού. και [έλαβαν υπόψη] τα χρήματα που διανεμήθηκαν από τον Αθηναίο στα στρατεύματα που ήταν στρατευμένα με τον Ερμοκράτη. και έλαβαν υπόψη τα χρήματα που οφείλονταν στους στρατιώτες του (?) Πτολεμαίου [για τις προμήθειές τους]. και όταν υπήρχε ένα μεγάλο [έλλειμα] στους μισθούς για τους μισθοφόρους, [έδωσαν] αυτό που χρειαζόταν από τους δικούς τους πόρους [και φρόντισαν την] άλλη διοίκηση. . . από αυτούς που επιτίθενται. . .; 

[ως εκ τούτου αποφασίστηκε από τον] κόσμο να επαινέσουν τους στρατηγούς που κατείχαν αξίωμα [τους πρώτους] τέσσερις μήνες του έτους, όταν (ο Ηγισηγόρας] ήταν ιερουργός και να τους στεφανώσει [με ένα χρυσό στέφανο) ονομαστικά τους (ως πιο πάνω)

[και να τους δώσουν προνομιακά καθίσματα σε όλους] τους αγώνες  και οι αγωνοθέτες θα διακηρύξουν [τις τιμές που τους έχουν δοθεί] . . στο θέατρο, όταν. . . και [ο γραμματέας θα γράψει] αυτό το διάταγμα [σε μια πέτρινη στήλη και] θα το τοποθετήσει στην [αγορά]. 

Άρθρο από το: Fontrier Aristote M. Correspondance : inscription d' Erythrae. In: Bulletin de correspondance hellénique. Volume 3, 1879. pp. 388-392;

Eπιγραφή των Ερυθρών. Η Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης, η οποία  συνεχίζει να ασχολείται με την ευφυή δραστηριότητα των αρχαιοτήτων της  Μικράς Ασίας, μόλις δημοσίευσε σε μιά  εφημερίδα της Σμύρνης την "Αμάλθεια" μια επιγραφή από την πόλη  των Ερυθρών στην  Ιωνία. Ο κος Ar. Fontrier  ένας από τους έφορους της Εταιρείας έχει την ευγένεια να μας στείλει ένα πολύ προσεκτικό αντίγραφο αυτού του διατάγματος. Το μάρμαρο είναι σπασμένο στην κορυφή όπου τα ονόματα των αξιότιμων δικαστών είναι χαραγμένο μέσα σε στέφανα. Ένα αρκετά σημαντικό θραύσμα λείπει στα δεξιά.  Η χαρακτική των γραμμάτων προέρχεται από μια αρκετά καλή περίοδο, από τον τρίτο αιώνα. Η ανάγνωση είναι σίγουρη.

Η αυτονομία των Ερυθρών είχε αναγνωριστεί από τον Αλέξανδρο και τους διαδόχους του (Μουσεϊον της Ευαγγελικής  Σχολής, Ι, σελ. 99). Ο επώνυμος ήταν θρησκευτικός δικαστής με τον τίτλο του ιεροποιού. Το πιο σημαντικό σώμα δικαστών ήταν αυτό των στρατηγών. Συγκρίνοντας αυτήν την επιγραφή με δύο άλλα μνημεία της ίδιας πόλης, βλέπουμε ότι ήταν τον αριθμό εννέα και ότι άλλαζαν κάθε τέσσερις μήνες

Οι  αιτιολογικές σκέψεις του διατάγματος που ανακαλούν τις υπηρεσίες τους είναι, σε μεγάλο βαθμό, ακρωτηριασμένες· αναγνωρίζουμε ωστόσο ότι φρόντισαν τη φρουρά της πόλης και τους εξοπλισμούς. Ότι συνάθροισαν και απομάκρυναν τα στρατεύματα των οποίων η πόλη διέταξε την συνεισφορά για  να αποκρούσει τους βάρβαρους. Ότι αυτοί περιφρούρησαν τις Ερυθρές και την επικράτειά της από κάθε καταστροφή. Ότι αυτοί παρείχαν, με δικά τους έξοδα, τα εφόδια που δεν είχαν οι μισθοφόροι.

Η αποζημίωση στους μισθοφόρους είναι πολύ πιθανή. Σε αυτήν την περίοδο σχεδόν αδιάκοπων πολέμων,  έκαναν έκκληση στη γενναιοδωρία των πολιτών που γινόταν συνδρομητές για ένα ορισμένο ποσό και έναν ορισμένο αριθμό στρατιωτών. Σε  ένα θραύσμα συνδρομών αυτού του είδους, βλέπουμε μερικούς  πολίτες να  δίνουν έως και 200 ​​άνδρες (Μουσεϊον, Ι, σελ. 76)

Οι βάρβαροι που απείλησαν την πόλη δεν μπορούσε να είναι άλλοι από τους Γαλάτες  Μετά το πέρασμα τους στην Ασία και ακόμη και μετά τη νίκη του Αντίοχου, οι συμμορίες τους  κατέστρεψαν τις χώρες για πολλά χρόνια. Αν θέλουμε να πιστέψουμε τον Τίτο Λίβιο (XXXVIII, 16) η φυλή των Τολιστοβογίων είχε αποκλειστικό τομέα  να ζητά λύτρα από την Αιολίδα και την Ιωνία. Ο Άτταλος εξανάγκασε τους  Γαλάτες να απομακρυνθούν από τη θάλασσα και από τότε ήταν οι Ερυθρές ασφαλείς από τους βαρβάρους. Η επιγραφή επομένως θα τοποθετηθεί μεταξύ του 274 και 230 π.Χ.

Μπορούμε να συσχετίσουμε με την ίδια περίοδο μια  ασυνήθιστη επιγραφή από την ίδια πόλη, που περιέχει τον κατάλογο των ποσών προϊόν από την πώληση ιεροσύνης για αρκετά χρόνια. Πράγματι, βρίσκουμε σε αυτόν τον κατάλογο τα δύο επώνυμα του διατάγματος ένα  από τους στρατηγικούς, τον  Σίμο Απολλωνίου  την ίδια χρονιά που ήταν υπεύθυνος, αγόρασε την ιεροσύνη του Απόλλωνα Εναγωνίου. Ένας άλλος, ο Εκατάς Γνώτου  χρησίμευσε ως εγγυητής για  έναν αγοραστή. Ίσως είναι απαραίτητο να επαναφέρουμε το ίδιο όνομα σε ένα θραύσμα  του διατάγματος που προτάθηκε από. Τον ...ας Γνώτου

Γαλάτες στη Μικρά Ασία. Άρθρο στο Ίδρυμα μείζονος Ελληνισμού

Η κατάρρευση της μακεδονικής κυριαρχίας που προήλθε με το θάνατο του Πτολεμαίου Κεραυνού το 280 π.Χ. επέτρεψε σε ομάδες Γαλατών να εισβάλουν στη Μακεδονία, τη Θράκη και κυρίως στην κεντρική Ελλάδα.  Δύο ομάδες Γαλατών, το 278/277 π.Χ., πέρασαν στη Μικρά Ασία κατόπιν προσκλήσεως του  Νικομήδη Α της Βιθυνίας και πολέμησαν ως σύμμαχοί του εναντίον του αδελφού του Ζιποίτη αρχικά και στη συνέχεια των Σελευκιδών. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 270 π.Χ.  δυνάμεις Γαλατών  όργωναν τη δυτική Μικρά Ασία λεηλατώντας ιερά και πόλεις και παίρνοντας ομήρους για να τους ανταλλάξουν με λύτρα. Επιγραφές και άλλες πηγές μαρτυρούν την απειλή που αποτελούσαν οι Γαλάτες για την Κύζικο, το Ίλιο, τα Θυάτειρα, τις Ερυθρές , την Έφεσο, την Πριήνη, τη Μίλητο, τα Δίδυμα και όλο το εσωτερικό της Μικράς Ασίας ως την κοιλάδα του Λύκου. Στο μεγαλύτερο μέρος τους οι ελληνικές πόλεις έπρεπε να υπερασπιστούν εαυτούς όσο καλύτερα μπορούσαν. Στράφηκαν, ωστόσο, για προστασία στο Σελευκίδη Αντίοχο Α΄, ο οποίος νίκησε τους Γαλάτες περί το 270 π.Χ. στη μάχη των Ελεφάντων, λαμβάνοντας έτσι το προσωνύμιο Σωτήρ. Ο Αντίγονος Β Γονατάς είχε ήδη τιμηθεί ως Σωτήρ το 277 π.Χ. για τη νίκη του κατά των Γαλατών στη Λυσιμάχεια της Θρακικής χερσονήσου. Γύρω στο 240 π.Χ., ο Άτταλος Α΄ της Περγάμου είχε επιτύχει να αποκαλείται με τον ίδιο τρόπο μετά τη νίκη του εναντίον μιας μεγάλης γαλατικής δύναμης στις πηγές του ποταμού Κάικου στη Μυσία. Είναι επομένως φανερό ότι ως ένα βαθμό οι ελληνιστικοί βασιλείς του 3ου αι. π.Χ. είχαν αποκτήσει τόσο νόμιμη ιδιότητα στις ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας όσο και αποδοχή από αυτές ως αναγνώριση της προστασίας που τους παρείχαν από τους Κέλτες «βαρβάρους».

Υπήρχαν τρεις γαλατικές φυλές, οι Τολιστοβόγιοι στη δύση, των οποίων η περιοχή συνόρευε με τη Βιθυνία, οι Τεκτόσαγες που εγκαταστάθηκαν γύρω από την Άγκυρα, και οι Τρόκμοι, που κατέλαβαν την περιοχή ανατολικά του ποταμού Άλυος (Άλυς)

Μεταφράσεις μου των αγγλικών και γαλλικών κειμένων και μετατροπή κειμένων από ελληνικά και γαλλικά σε αγγλικά. I transalated english and french data into greek and french and greek into english 

Honorary decree of demos [of Erythrai] for [Simos Apolloniou] and other strategoi who helped to defend city [vs. Galatians]; c. 277/5 BC; found at Erythrai: Fontrier, (Sylloge Inscriptionum Graecarum: 410)

This decree shows how some cities in Asia Minor reacted to raids by invading Gauls in the years after 278 B.C. The generals of Erythrai were instructed to hand over money to the invaders; no fighting is mentioned, although the decree suggests that the city was defended by mercenaaries and also (if the text restored by Dittenberger

When Apatourios was the sacrificer {Hieropoios}, in the month of Artemision  it was resolved by the people {of Erythrai}, as proposed by Polykritos son of Iatrokles: since the generals who held office during the first four months of the year when Hegesagoras was sacrificer, namely

Simos son of Apollonios 

Phyrson son of Iatrokles

Athenaios son of Dionysios

Anaxikrates son of Thrasyboulos

Hekatas son of Gnotos 

Pytheus son of Pytheus 

Apellikon son of Peithagoras 

Moironax son of Endemos 

Linaios son of Herogenes

have acted nobly and honourably towards the people, and took good and appropriate care of the guarding of the city­ and the provision of weapons, and although many fears and dangers surrounded the city and great expense was necessary to maintain peace, throughout they kept the city and the countryside free from harm, and they took care that money was collected and paid to the barbarians with Leonnorios as instructed by the people; and [they took heed] of the money that was assigned by Athenaios to the troops that were arrayed with Hermokrates; and they took heed of the money owed to the soldiers of (?) Ptolemaios [for their provisions]; and when there was a big [shortfall] in the salaries for the mercenaries, [they gave] what was needed out of their own resources; [and they took care of the] other management . . . of those attacking . . .; [therefore it is resolved by the] people to praise the generals who held office [in the first] four months of the year when [Hegesagoras] was sacrificer and to crown [them with a golden crown], namely (as above)

[and to give them privileged seating at all] the games; and the agonothetes  shall proclaim [the honours granted to them] . . . in the theatre, when . . . and [the secretary shall inscribe] this decree [on a stone stele, and] place it in the [agora]

Inscription of Erythrae. The Evangelical School of Smyrna, which continues to deal with intelligent activity with the antiquities of Asia Minor, has just published in a Smyrniote newspaper, Γ Αμάλθεια, an entry from the city of Erythrae in Ιonia. M. Ar. Fontrier, one of the Ephors of the Society; was kind enough to send us a very careful copy and a stamping of this decree. The marble is broken at the top where the names of honored magistrates were engraved in crowns; a fairly considerable fragment is missing on the right. The engraving of the letters is from a fairly good period, from the third century; reading is certain

Inscription d'Erythrae. L'École Ëvangélique de Smyrne, qui continue à s'occuper avec une activité intelligente des antiquités de l'Asie Mineure, vient de faire publier dans un journal smyrniote, Γ Αμάλθεια, une inscription provenant de la ville d'Erythrae en lonie. M. Ar. Fontrier l'un des éphores delà Société; a eu l'obligeance de nous transmettre une copie trèssoignée et un estampage de ce décret. Le marbre est brisé dans le haut où les noms de magistrats honorés étaient gravés dans des couronnes ; un fragment assez considérable manque à droite. La gravure des lettres est d'une assez bonne époque, du troisième siècle; la lecture est certaine (Article in Fontrier Aristote M. Correspondance: inscription d' Erythrae. In: Bulletin de correspondance hellénique. Volume 3, 1879. pp. 388-392)

The autonomy of Erythrae had been recognized by Alexander and his successors (Μουσεϊον της Ευαγγελικής Σχολής, Ι, p. 99). The eponymous was a religious magistrate with the title of ιεροποιός. The most important college of magistrates was that of strategoi by comparing this inscription with two other monuments of the same city, we see that they were nine in number and that they changed every four months;    The recitals of the decree which recall their services are, in large part, mutilated; it is nevertheless recognized that they occupied themselves with the guard of the city and the armaments; that they united and removed the troops whose city had ordered the levy to repel the barbarians; that they preserved Erythrae and its territory from all devastation; that they provided at their expense the provisions which the mercenaries lacked. The restitution μισθοφόροις (1. 19) is very probable.

L'autonomie d'Erythrae avait été reconnue par Alexandre et ses successeurs (Μουσεϊον της Ευαγγελικής  Σχολής, Ι, p. 99). L'éponyme était un magistrat religieux portant le titre de ιεροποιός. Le collège de magistrats le plus important était celui des stratèges; en rapprochant cette inscription de deux autres monuments de la même ville, on voit qu'ils étaient au nombre de neuf et qu'ils changeaient tous les quatre mois ;  Les considérants du décret qui rappellent leurs services sont, en grande partie, mutilés; on reconnaît néanmoins qu'ils s'occupèrent de la garde de la ville et des armements ; qu'ils réunirent et firent partir les troupes dont la ville avait ordonné la levée pour repousser les barbares; qu'ils préservèrent de tout ravage Erythrae et son territoire ; qu'ils fournirent à leurs frais les vivres qui manquaient aux mercenaires. La restitution μισθοφόροις (1. 19) est très-probable.

At this time of almost incessant wars, the cities employed mainly mercenaries; at the time of danger, they appealed to the generosity of citizens who subscribed for a certain sum and a certain number of soldiers. In a fragment of subscriptions of this kind, we see some citizens donating up to 200 men

The barbarians who threatened the city could  only be Galatians. After their passage in Asia and even after the victory of Antiochus, their bands ravaged the country for many years. If we are to believe  Titus Livy (XXXVIII, 16) the tribe of the Tolistobogians had reserved the right to ransom Aeolia and Ionia; ,

Attalus I forced the Galatians away from the sea, and from then on Erythrae was safe from the barbarians. The inscription would therefore be between 274 and 230. We can relate to the same period a curious inscription from the same city, containing the list of the sums produced by the sale of the priesthoods during several years. In fact, we find in this list the two eponyms of the decree; one of the strategοi  Σίμος 'Απολλώνιου, the same year he was in charge, bought the priesthood from Apollo Enagonios; another, Έκατας Γνώτου, served as a surety for a purchaser. Perhaps the same name should be returned in a fragment of a decree proposed by. .ας Γνώτου

A cette époque de guerres presque incessantes, les villes employaient surtout des mercenaires; au moment du danger, on faisait appel à la générosité des citoyens qui souscrivaient pour une certaine somme et un certain nombre de soldats. Dans un fragment de souscriptions de ce genre, nous voyons quelques citoyens donner jusqu'à 200 hommes

Les barbares qui menacèrent la ville ne peuvent être que des Gaulois. Après leur passage en Asie et même après la victoire d'Antiochus, leurs bandes ravagèrent le pays pendant de longues années. Si l'on en croit Tite-Live (XXXVIII, 16) la tribu des Tolistobogiens s'était réservé de rançonner l'Eolie et l'Ionie; suivant Pausanias ,

Attale I força les Gaulois à s'éloigner de la mer, et dès lors Erythrae fut à l'abri des barbares. L'inscription se placerait donc entre 274 et 230. On peut rapporter à la même époque une curieuse inscription de la même ville, contenant la liste des sommes produites par la vente des prêtrises pendant plusieurs années.  En effet, on retrouve dans cette liste les deux éponymes du décret; l'un des stratèges, Σίμος 'Απολλώνιου, l'année même où il fut en charge, acheta la prêtrise d'Apollon Enagonios; un autre, Έκατας Γνώτου, servit de caution à un acquéreur. Peutêtre faut-il restituer le même nom dans un fragment de décret proposé par . .ας Γνώτου

The collapse of Macedonian rule that came with the death of Ptolemy Keraunos in 280 BC. allowed Galatian groups to invade Macedonia,Thrace and especially central Greece. Two Galatian groups, in 278/277 BC, crossed into Asia Minor at the invitation of Nicodemus I of Bithynia and fought as his allies against his brother Zipoetes first and then the Seleucids. During the decade of 270 BC. Galatian forces plowed western Asia Minor, looting shrines and cities and taking hostages to ransom them. Inscriptions and other sources testify to the threat posed by the Galatians to Cyzicus, Ilion,  Thyateira, Erythres, Ephesus, Priene, Miletus, Didyma and all the interior of Asia Minor as far as the Valley of Lykos (the Wolf). For the most part, Greek cities had to defend themselves as best they could. They turned, however, for protection to Seleucid Antiochus AD, who defeated the Galatians around 270 BC. in the battle of the Elephants, thus receiving the nickname Savior. Antigonus II Gonatas had already been honored as Savior in 277 BC. for his victory against the Galatians  in Lysimachia of the Thracian Peninsula. Around 240 BC, Attalus I of Pergamon had succeeded in being called the same after his victory against a great Galatian power at the sources of the river Kaikos in Mysia. It is therefore obvious that to some extent the Hellenistic kings of the 3rd c. B.C. had acquired both legal status in the Greek cities of Asia Minor and acceptance by them in recognition of the protection provided to them by the Celtic "barbarians".(The Galatians in Asia Minor. Foundation of the Hellenic world)