Ψήφισμα των Ερυθραίων, με το οποίο αποφασίζουν να επισκευάσουν τον ανδριάντα του τυραννοκτόνου Φιλίτου. Decree with which Erythraeans decide to repair the statue of the tyrannicide Philitos

Ψήφισμα των Ερυθραίων, με το οποίο αποφασίζουν να επισκευάσουν τον ανδριάντα του τυραννοκτόνου Φιλίτου, που είχε βλαβεί από τους ολιγαρχικούς.

Από μαρμάρινη στήλη 3^ου π.Χ. αιώνα που ο Αυστριακός πρέσβης A. von Prokesch-Osten  δώρισε  το 1893 στο Μουσείο της Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης, όπου και βρίσκεται. Είχε έλθει στο φως προ τριακονταετίας  (1863) μάλλον στη Χίο.

ἔδοξεν τῆι βουλῆι καὶ τῶι δήμωι· Ζωίλος Χιά-

δου εἶπεν· ἐπειδὴ οἱ ἐν τῆι ὀλιγαρχίαι τῆς εἰ-

κόνος τῆς Φιλίτου τοῦ ἀποκτείναντος

τὸν τύραννον τοῦ ἀνδριάντος ἐξεῖλον

τὸ ξῖφος, νομίζοντες καθόλου τὴν στάσιν

καθʼ αὑτῶν εἶναι· ὅπως ἂν ὁ δῆμος φαίνηται

πολλὴν ἐπιμέλειαν ποιούμενος καὶ μνημο-

νεύων ἀεὶ τῶν εὐεργετῶν καὶ ζώντων

καὶ τετελευτηκότων, ἀγαθῆι τύχηι δεδόχθαι

τῆι βουλῆι καὶ τῶι δήμωι· τοὺς ἐξεταστὰς το[ὺ]-[

ς ἐνεστηκότ[α]ς ἐγδοῦναι τὸ ἔργον διαστολὴν

ποιησαμένους μετὰ τοῦ ἀρχιτέκτονος, καθʼ ὅτι

συντελεσθήσεται ὡς πρότερον εἶχεν· ὑπηρετε[ῖ]ν

δὲ αὐτοῖς τὸγ κατὰ μῆνα ταμίαν. ὅπως δὲ καθαρὸς

ἰοῦ ἔσται ὁ ἀνδριὰς καὶ στεφανωθήσεται ἀεὶ ταῖς]

νουμηνίαις καὶ ταῖς ἄλλαις ἑορταῖς, ἐπιμελεῖσθαι

τοὺς ἀγορανόμους.

ἔδοξεν τῆι βουλῆι καὶ τῶι δήμωι· Ζωίλος Χιάδου

εἶπεν· ἐπειδὴ ἐν τῶι πρότερον ψηφίσματι προσε-

τάχθη τῶι ἀγορανόμωι ἐπιμελεῖσθαι τῆς εἰκόνος

τοῦ ἀνδριάντος τοῦ Φιλίτου, ὅπως στεφανω-

θήσεταί τε καὶ λαμπρὸς ἔσται, ὁ δὲ ἀγορανόμος

φησὶν εἰς ταῦτα πόρου δεῖσθαι, ἀγαθῆι τύχηι

δεδόχθαι τῆι βουλῆι καὶ τῶι δήμωι· τὸ μὲν καθʼ ἕ-

τος εἰς ταῦτα διδόναι τὸ ἀνάλωμα τοὺς]

[κα]τὰ μῆνα ταμίας, ἐπιμελεῖσθαι δὲ τὸν

[ἀγορα]νόμον· εἰς δὲ τὸν λοιπὸγ χρόνον οἱ [ἀ]-

[γορανόμο]ι πωλοῦντες τὰς ὠνὰς προστι[θέ]-

[τωσαν τὴν πο]ί[ησιν] τῶν στεφά[νων]

[- -]τε[- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -]

 

Μετάφραση Σ.  Ν. Κουμανούδης - Α. Π. Ματθαίου: 

Απόφαση της βουλής και του δήμου· εισήγηση του                         

Ζωίλου Χιάδου· επειδή κατά την ολιγαρχία αφαίρεσαν    

το ξίφος από τον ανδριάντα του Φιλίτου του  

τυραννοκτόνου, γιατί έκριναν ότι η στάση του

αγάλματος στρέφεται απολύτως εναντίον τους, για να

είναι φανερό ότι ο δήμος φροντίζει πολύ και

μνημονεύει τους ευεργέτες του, και τους ζωντανούς και

τους νεκρούς, με τη βοήθεια της αγαθής Τύχης, να

αποφασίσει η βουλή και ο δήμος· οι εξεταστές που

έχουν ορισθεί, να δημοπρατήσουν το έργο με

λεπτομερή συγγραφή υποχρεώσεων μαζί με τον

αρχιτέκτονα, ώστε να γίνει, όπως ήταν προηγουμένως·

να παρέχει τα αναγκαία σʼ αυτούς ο ταμίας του κάθε

μηνός· για να είναι απαλλαγμένος ο ανδριάντας από τη

σκουριά και να τον στεφανώνουν κάθε πρώτη του

μηνός και στις άλλες γιορτές, να φροντίζουν οι

αγορανόμοι.

Απόφαση της βουλής και του δήμου· εισήγηση του

Ζωίλου Χιάδου· επειδή με το προηγούμενο ψήφισμα

έλαβε εντολή ο αγορανόμος να φροντίζει τον

ανδριάντα του Φιλίτου, για να στεφανώνεται και να

αστράφτει, και ο αγορανόμος αναφέρει ότι χρειάζεται

χρήματα γιʼαυτά, με τη βοήθεια της αγαθής Τύχης, να

αποφασίσει η βουλή και ο δήμος, την ετήσια δαπάνη

γιʼ αυτά να την καταβάλλει ο ταμίας του κάθε μηνός,

και τη φροντίδα να την έχει ο αγορανόμος.

Πρόκειται για απόσπασμα από ψήφισμα των Ερυθραίων· παλαιότεροι μελετητές το χρονολογούσαν στον 4ο αι. π.Χ., νεότεροι στον 3ο. Ο δήμος αποφασίζει να επισκευάσει τον ανδριάντα του τυραννοκτόνου Φιλίτου, διότι είχε υποστεί φθορές από ολιγαρχικούς της πόλης, οι οποίοι  όταν βρέθηκαν στην εξουσία θεώρησαν ότι η καθʼ όλου στάση του ανδριάντα-προφανώς το ξίφος που κρατούσε― στρεφόταν εναντίον τους, και γιʼαυτό το αφαίρεσαν

Για την αποκατάσταση του ανδριάντα ο δήμος αποφασίζει τη σύνταξη οικονομοτεχνικής μελέτης και τη δημοπράτηση του έργου.

Τα διαφαινόμενα από το κείμενο πολιτικά γεγονότα δεν είναι γνωστά από άλλες πηγές και η χρονολόγηση της επιγραφής μόνο από το σχήμα των γραμμάτων δεν επιτρέπει την ένταξη των γεγονότων σε ορισμένο ιστορικό πλαίσιο. Η αναγραφή δεν είναι σύγχρονη με τα γεγονότα, που φαίνεται ότι είχαν λάβει χώρα μερικά χρόνια παλαιότερα. Ίσως μπορούν να τοποθετηθούν μετά τη μάχη στην Ιψό (301 π.Χ.), όταν η κατάσταση στην Ιωνία ήταν πολιτικά ασταθής

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτά τα δύο διατάγματα εκδόθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα το ένα από το άλλο, ίσως ακόμη και την ίδια μέρα. ότι και τα δύο ήταν σκαλισμένα από τον ίδιο λιθοξόο  φαίνεται προφανές από την ίδια γραφή. Η διάλεκτος είναι κοινή.

Ο γενικός όρος εικών μια εικόνα οποιουδήποτε είδους όπως «προτομή» ή «πορτραίτο» διακρίνεται από το ανδριάς (άγαλμα).

Καθώς το άγαλμα ήταν κατασκευασμένο από μπρούτζο (βλ. λαμπρό στη γραμμή 22), το διάταγμα ρυθμίζει ότι η επιφάνειά του πρέπει να διατηρείται καθαρή από τη σκουριά. Είναι προφανές ότι το άγαλμα είχε παραμεληθεί, προφανώς κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης των ολιγαρχών, αλλά αβέβαιο αν όντως είχε ριχτεί στις αναταραχές.

Η κατάκτηση της δυτικής Μικράς Ασίας από τον Αλέξανδρο σηματοδότησε μια δραματική καμπή στα πολιτικά των Ερυθρών.  Για τα προηγούμενα πενήντα τέσσερα συνεχόμενα χρόνια (386–332) και για εβδομήντα δύο από τα προηγούμενα ογδόντα χρόνια (412–394 και 386–332), ολιγαρχικοί έλεγχαν αυτήν την πόλη. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 330, ωστόσο, οι δημοκράτες είχαν τον έλεγχο. Αυτό που πολλοί Ερυθραίοι θεωρούσαν πιθανότατα τη φυσική και αμετάβλητη πολιτική τάξη είχε ανατραπεί πλήρως. Έγιναν προσπάθειες των Ερυθραίων δημοκρατών να διατηρήσουν τον έλεγχο της πόλης τους απέναντι στις προσπάθειες των αντιδημοκρατικών αντιπάλων τους να αποκαταστήσουν το προ-Αλεξάνδρου status quo. Με βάση μια ανάλυση των γεγονότων που αναφέρονται στη στήλη του Φιλίτη και των πιθανών ιστορικών πλαισίων τους, υποστηρίζει ότι η δημιουργία και η επακόλουθη χειραγώγηση του αγάλματος του Φιλίτη έπαιξε σημαντικό ρόλο στη θεμελίωση, την αμφισβήτηση και την τελική διασφάλιση της δημοκρατίας που  ιδρύθηκε στις Ερυθρές μετά την κατάκτηση της Δυτικής Μ. Ασίας από τον Μ. Αλέξανδρο . 

Υπάρχει σίγουρα ένα στοιχείο ιδεολογίας με πολιτικά κίνητρα να επισκευαστεί ένα τέτοιο άγαλμα. Ωστόσο, το κόστος της δραστηριότητας έπρεπε προφανώς να ανατεθεί σε κάποιον πλούσιο πλειοδότη, ο οποίος ήταν πρόθυμος να βάλει τα χρήματα. Aπό το δεύτερο διάταγμα, φαίνεται ότι σε αυτό το πρώτο έτος οι ταμίες του μήνα έπρεπε να καλύψουν το κόστος, αλλά φαίνεται να υπάρχει αβεβαιότητα για το αν αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε  επόμενες περιπτώσεις. Υπάρχει, λοιπόν, στην επιγραφή, λίγη πειστική ένδειξη δημοκρατικής στράτευσης επιχορηγούμενης από την κοινότητα. Πρώτον, δεν αναφέρεται δημοκρατία στο κείμενο, αν και πρόκειται για έναν όρο που αντιπροσωπεύεται επιγραφικά αλλού. Αλλά το κίνητρο του διατάγματος εκφράζεται στην προτρεπτική πρόταση του πρώτου διατάγματος, η οποία δηλώνει ότι πρέπει να επιλυθεί "έτσι ώστε να είναι προφανές ότι ο λαός θα προσέχει πολύ και θα θυμάται συνεχώς τους ευεργέτες του ζώντες και νεκρούς…"

Στοιχεία. Data taken:  Πύλη. Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία kαι μεταφράσεις μου από: David A. Teegarden: The Philites stele from Erythrai/ The Philites stele: A. J. Heisserer. University of Oklahoma/ The Discourses of Identity in Hellenistic Erythrai: Institutions, Rhetoric, Honour and Reciprocity.  In:  Polis: The journal for Ancient Greek and Roman Political Thought Author: Petter Liddel

Decree with which Erythraeans  decide to repair the statue of the tyrannicide Philitos which had been damaged by the oligarchs.

From a marble column of 3rd BC. century that the Austrian ambassador A. von Prokesch-Osten donated in 1893 to the Museum of Art History of Vienna, where it is located. It had come to light thirty years ago (1863) probably in Chios.

«It was resolved by the council and the people. Zoilos the son of Chiades proposed: since the members of the oligarchy took away the sword from the statue, which was a portrait of Philites the tyrannicide, thinking that the erection of the statue was a protest against themselves, and in order that it be apparent that the people takes great care and remembers forever its benefactors, both living and dead, with good fortune it was resolved by the council and the people: the current exetastai are to invite bids for the work, having made specification with the municipal architect whereby it shall be completed as it was previously; and the monthly treasurer is to assist these officials. The clerks of the market are to take care that the statue will be free of verdigris and will be crowned always at the festivals of the first of the month and at the other festivals.

 It was resolved by the council and the people. Zoilos the son of Chiades proposed: since in the previous decree it was assigned to the clerk of the market to take care of the portrait, namely the statue of Philites, so that it will be crowned and will be shining, but the clerk of the market reports that funds are needed for this, with good fortune it was resolved by the council and the people: for this year the monthly treasurers are to provide the expenses for this project, and the clerk of the market is to take care of it, but in the future the clerks of the market selling the contracts (are to add the making) of the crowns»

This is an excerpt from a decree of the Erythaeans. older scholars dated it to the 4th c. BC, younger in the 3rd. Demos decides to repair the statue of the tyrannicide Philitos, because it had been damaged by oligarchs of the city, who when they came to power thought that the whole statue's position - obviously the sword he was holding - was aimed at them, that’s why they took it off

For the restoration of the statue, the municipality decides to prepare an economic-technical study and the auction of the project.

The political events that appear from the text are not known from other sources and the dating of the inscription only from the shape of the letters does not allow the inclusion of the events in a certain historical context. The inscription is not contemporary with the events that seem to have taken place a few years ago. Perhaps they can be placed after the battle of Ipsos (301 BC), when the situation in Ionia was politically unstable

There can be no doubt that these two decrees were enacted within a short time of one another, perhaps even on the same day; that both were carved by the same mason seems evident from the identical script. The dialect is koine throughout.

The generic term εικών  an image of any kind such as a " bust " or " portrait ") is distinct from ανδριάς (" statue")

As the statue was made of bronze (λαμπρός, the decree regulates that its surface is to be kept clear of patina. It is obvious that the statue had been neglected, evidently during the rule of the oligarchs, but uncertain whether it had actually been overturned in the disturbances

Alexander's conquest of western Asia Minor marked a dramatic turning point in Erythraian politics. For the previous fifty-four consecutive years (386–332) and for seventy-two of the previous eighty years (412–394 and 386–332), oligarchs controlled that polis. By the end of the 330s, however, the democrats were in control. What many Erythraians likely considered to be the natural and immutable political order had been completely upended. By Erythraian democrats' were made efforts to maintain control of their polis in the face of efforts by their anti-democratic opponents to reinstate the pre-Alexander status quo. Based on an analysis of the events referred to in the Philites stele and their likely historical contexts, it argues that the creation and subsequent manipulation of the statue of Philites played an important role in the foundation, contestation, and ultimate securement of the democracy that was established in Erythrai in the wake of Alexander's conquest of western Asia Minor.

There have been several explanations of the damage and subsequent refurbishment of the statue, but the implication is that restored democrats blamed the neglect of the statue on a previous regime that it branded oligarchic.⁴⁴ Recently Teegarden suggests that ‘the creation and subsequent manipulation of the statue of Philites played an important role in the foundation, contestation, and ultimate securement of the democracy that was established in Erythrai in the wake of Alexander’s conquest of western Asia Minor’.⁴⁵ There is certainly an element of politically-motivated ideology behind the proposal to have such a statue repaired. Notably, though, the costs of the activity had evidently to be contracted out to some wealthy bidder who was willing to put forward the money; from the second decree, it appears that in this first year the treasurers of the month were to cover the costs, but there appears to be uncertainty about whether this could happen on subsequent occasions (lines 22–9). There is, in the inscription, then, little convincing indication of community-sponsored democratic partisanship. For one thing, there is no mention of demokratia in the text, though it is a term which is epigraphically represented at Erythrai elsewhere (I. Erythrai 29 line 12). But the motivation of the decree is expressed in the hortatory clause of the first decree, which states that it is to be resolved ‘so that it is apparent that the people takes great care and constantly remembers its benefactors (euergetai) both living and dead …’ (ὅπως ἂν ὁ δῆµος φαίνηται πολλὴν ἐπιµέλειαν ποιούµενος καὶ µνηµονεύων ἀεὶ τῶν εὐεργετῶν καὶ ζώντων καὶ τετελευτηκότων: lines 6–9).    

Αντίγραφο των αγαλμάτων των τυραννοκτόνων Αρμόδιου και Αριστογείτονα που ήταν τοποθετημένα στην αγορά των Αθηνών όπως αυτό του Φιλίτη στην αγορά των Ερυθρών. Copies of statues of tyrannicides Harmodius and Haristogeiton placed in  Agora of Athens as the statue of Phitites was placed in  agora of Erythrai

                      

Νικόμαχος Ερυθραίος Βουλευτής, Παράδοξος δρομέας Nicomachus Erythraean councillor paradoxical runner

Ένας γνωστός από το σημερινό τουρκικό Ιλντιρί το χωριό που πήρε τη θέση του μέχρι το 22 ελληνικού Λυθριού μου έστειλε δυο φωτογραφίες μιας στήλης που βρίσκεται σήμερα στην είσοδο του χωριού
Δυστυχώς το μεγαλύτερο τμήμα από την χαραγμένη επιγραφή δεν είναι ευκρινές.Το τμήμα που φαίνεται λέει:

AΓΑΘΗ ΤΥΧΗΙ Η ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΕΤΕΊΜΗΣΕΝ
Μ/ΑΥΡ/ ΝΕΙΚΟΜΑΧΟΝ ΕΡΥΘΡΑΙΟΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΚΑΙ ΧΕΙΟΝ ΚΑΙ ΕΦΕΣΙΟΝ ΚΑΙ  ΤΡΑΛΛΙΑΝΟΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΠΟΛΕΙΤΗ (Ν?) ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΗΝ

ΠΑΡΑΔΟΞΟΝ ΔΡΟΜΕΑ ……………………

Επρόκειτο για  στήλη  προς τιμήν ενός  πολίτη βουλευτή και ευεργέτη της πόλης με το όνομα M/ AΥΡ  NEIKOMAXOΣ πιστεύω M(ΑΡΚΟΣ ) ΑΥΡ(ΗΛΙΟΣ)  δηλαδή της ρωμαϊκής περιόδου. Το NEIKOMAXOΣ είναι με Σ και όχι με το  λατινικό γράμμα C  που χρησιμοποιούσαν αργότερα στις επιγραφές (Νεικόμαχος αντί του ορθού  Νικόμαχος)

Ήταν βουλευτής των Ερυθρών, και πολίτης και βουλευτής Χείος( από τη Χίο) και Εφέσιος και Τραλλιανός(από τις Τράλλεις) και άλλων πολλών πόλεων, παράδοξος δρομέας  

Δηλαδή επρόκειτο για Βουλευτή πλην των Ερυθρών και της Χίου της Εφέσου και  των Τράλλεων. 

Επίσης Δρομέας. Τι σημαίνει άραγε το παράδοξος ;

Στη φιλοσοφική έρευνα ο όρος "παράδοξο" χαρακτηρίζει κάθε ιδέα αντίθετη προς τις εκάστοτε κρατούσες αντιλήψεις ή τη κοινή λογική, που όμως ενδεχομένως να περιέχει ως κεντρική έννοια κάποια ορθότητα ή και αλήθεια που δύσκολα όμως γίνεται νοητή από μέτριο νου.

Για την ιστορία του θέματος αξίζει ν’ αναφερθεί πως στην αρχαιότητα σε φιλοσοφικά παράδοξα έρεπαν κυρίως η Ελεατική Σχολή, καθώς κι εκείνη της Στοάς, οι Στωικοί φιλόσοφοι.  Τέτοια δείγματα ήταν για παράδειγμα τα κατά της κίνησης σοφίσματα - παράδοξα του Ζήνωνα κ.α  των οποίων όμως το βαθύτερο νόημα δεν έχει καταστεί μέχρι σήμερα φανερό. Αλλά και οι διάφοροι αφορισμοί των Στωικών το αυτό αναδεικνύουν π.χ. "η οδύνη δεν είναι κακόν αλλά ούτε και η ηδονή καλόν", ή "μόνο ο σοφός είναι πλούσιος και ελεύθερος και Μέγας και Βασιλεύς και ωραίος. Πας αμαθής είναι παράφρων".
Επίσης και τα διδάγματα άλλων φιλοσοφικών σχολών όπως των Κυνικών φιλοσόφων θεωρούνταν παράδοξα.

Προφανώς ο Νικόμαχος ήταν δρομέας αλλά και φιλόσοφος ίσως Στωικός ή Κυνικός .

Ελπίζω σύντομα να μελετηθεί από τους ειδικούς που θα μας δώσουν περισσότερες πληροφορίες.  

A friend from  today’s  Turkish village Ildiri  that took  the place of  until 1922 Greek village Lithri,  sent me two photos of a column located at the entrance of the village.
Unfortunately most of the engraved inscription is not clear. The section shown says:

MAY IT BE WITH GOOD FORTUNE

THE ASSEMBLY AND THE COMMON PEOPLE (OF ERYTHRAI)

HONOURED  M.A NICOMACHUS                                                                                     ERYTHRAEAN AND CHIAN AND EPHESIAN AND TRALLIAN COUNSELLOR  AND CITIZEN OF MANY OTHER CITIES  AND COUNSELLOR PARADOXICAL RUNNER

M/ AYΡ/ (Although the letters are of classical Geek the inscription ia maybe from Roman period and M/ AΥΡ means  logically M(ΑΡΚΟΣ ) ΑΥΡ(ΗΛΙΟΣ) Marcus Aurelius.

NEIKOMAXOΣ(correctly ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ (NICOMACHUS- Who wins in battles ) – ΝΙΚΗ (nike) "victory" and  ΜΑΧΗ ) (mache) "battle".

What means  paradoxical?

In philosophical research the term "paradox" characterizes any idea contrary to the prevailing perceptions or common sense, but may contain as a central concept accuracy or truth but hardly is understood by the average mind.
For the history of the subject is worth mentioning that in ancient philosophical paradoxes inclined  mainly the  Eleatic School, as that of  Stoa, the Stoic philosophers. Such samples were for example the against movement sophism - paradoxes of Zeno and others  whose deeper meaning has not yet become apparent. The various aphorisms of the Stoics too  highlight the same thing eg "The pain is not bad and the  pleasure is not good" or "only the sage is rich and free and Great and King and nice. Everyone who is  uneducated  is insane."
The teachings of other philosophical schools like the Cynics philosophers considered paradoxes too.

Obviously Nikomachos was  a runner but perhaps a Stoic  or Cynical philosopher.
I hope that this stele will be studied by experts who will give us more details

Οι έρωτες και τα πάθη του στρατηγού των Ερυθραίων Διόγνητου και της Ναξίας κόρης Πολυκρίτης. Erotic passions of the Erythraean general Diognetus and the Naxian maiden Polycrite.

Από τον Πλούταρχο και άλλους αρχαίους συγγραφείς μαθαίνουμε για ένα στρατηγό από τις Ερυθρές τον Διόγνητο που είχε λάβει μέρος στην εκστρατεία των Μιλησίων κατά της Νάξου και τον άτυχο έρωτα του με την Πολυκρίτη μια κοπέλα-σκλάβα από το νησί. Για την ιστορία υπάρχουν πολλές παραλλαγές.
Πίσω όμως από τους θρύλους υπάρχουν τα πραγματικά γεγονότα :

Γύρω στο 500 π.Χ οι δημοκρατικοί της Νάξου πήραν την εξουσία από τους ολιγαρχικούς και τους έδιωξαν από το νησί. Αυτοί κατέφυγαν στη Μίλητο και ζήτησαν τη βοήθεια του τυράννου της πόλης Αρισταγόρα. Ο Αρισταγόρας αν και στην αρχή ήταν διστακτικός τελικά ζήτησε τη βοήθεια του Πέρση βασιλιά Ξέρξη. Τελικά κατάφερε να συγκεντρώσει 200 τριήρεις κυρίως Ελληνικές και άγνωστο αριθμό μικρών πλοίων που το 499 απέπλευσαν για τη Νάξο. Μετά από πολιορκία 4 μηνών ο επιτιθέμενος στόλος επέστρεψε άπρακτος.
Οι Νάξιοι που είχαν με κάποιο τρόπο ειδοποιηθεί βρέθηκαν καλά οχυρωμένοι και κατάφεραν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τη πολιορκία. Πολλά λέγονται για τον τρόπο με τον οποίο διέρρευσε το μυστικό της εκστρατείας. Ο Ηρόδοτος υποστηρίζει ότι την προδοσία την διέπραξε ο στόλαρχος του Ξέρξη Μεγαβάτης ενώ οι περισσότεροι σύγχρονοι συγγραφείς αποδίδουν την διαρροή είτε στα Ελληνικά πληρώματα των πλοίων είτε στον ίδιο τον Αρισταγόρα.

Ας δούμε όμως πως ο μύθος κινούμενος παράλληλα με την ιστορική καταγραφή περιέγραψε το γεγονός :
Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος (Πλουτάρχου . Γυναικών αρεταί. Πολυκρίτη )  :

Ναξίοις καὶ Μιλησίοις συνέστη πόλεμος διὰ τὴν Ὑψικρέοντος τοῦ Μιλησίου γυναῖκα Νέαιραν. αὕτη γὰρ ἠράσθη Προμέδοντος Ναξίου καὶ συνεπένευσεν• ὃς ἦν μὲν ξένος τοῦ Ὑψικρέοντος, ἐρασθείσῃ δὲ τῇ Νεαίρᾳ συνῆλθε, καὶ τὸν ἄνδρα φοβουμένην ἀπαγαγὼν εἰς Νάξον ἱκέτιν τῆς Ἑστίας ἐκάθισεν. τῶν δὲ Ναξίων οὐκ ἐκδιδόντων χάριν τοῦ Προμέδοντος, (254C) ἄλλως δὲ ποιουμένων πρόφασιν τὴν ἱκετείαν ὁ πόλεμος συνέστη. τοῖς δὲ Μιλησίοις ἄλλοι τε πολλοὶ καὶ προθυμότατα τῶν Ἰώνων Ἐρυθραῖοι συνεμάχουν, καὶ μῆκος ἔσχε καὶ συμφορὰς ἤνεγκε μεγάλας ὁ πόλεμος•
εἶτ’ ἐπαύσατο δι’ ἀρετὴν γυναικός, ὡς συνέστη διὰ μοχθηρίαν. Διόγνητος γὰρ ὁ τῶν Ἐρυθραίων στρατηγὸς [ἔχων καὶ] πεπιστευμένος ἔρυμα κατὰ τῆς Ναξίων πόλεως εὖ πεφυκὸς καὶ κατεσκευασμένον, ἠλάσατο λείαν τῶν Ναξίων πολλὴν καὶ γυναῖκας ἐλευθέρας καὶ παρθένους ἔλαβεν. ὧν μιᾶς Πολυκρίτης ἐρασθεὶς εἶχεν αὐτὴν οὐχ ὡς αἰχμάλωτον ἀλλ’ ἐν τάξει γαμετῆς γυναικός. ἑορτῆς δὲ τοῖς Μιλησίοις καθηκούσης ἐν τῇ στρατιᾷ καὶ πρὸς πόσιν ἁπάντων καὶ συνουσίας τραπομένων, (254E) ἠρώτησε τὸν Διόγνητον ἡ Πολυκρίτη, μή τι κωλύοι πεμμάτων μερίδας ἀποπέμψαι τοῖς ἀδελφοῖς αὑτῆς. ἐπιτρέψαντος δ’ ἐκείνου καὶ κελεύσαντος, ἐνέβαλε μολίβδινον γραμματίδιον εἰς πλακοῦντα, κελεύσασα φράσαι τὸν κομίζοντα τοῖς ἀδελφοῖς, ὅπως αὐτοὶ μόνοι καταναλώσωσιν ἃ ἔπεμψε.

Οἱ δ’ ἐντυχόντες τῷ μολίβδῳ καὶ τὰ γράμματα τῆς Πολυκρίτης ἀναγνόντες, κελευούσης νυκτὸς ἐπιθέσθαι τοῖς πολεμίοις, ὡς ὑπὸ μέθης διὰ τὴν ἑορτὴν ἐξημελημένων πάντων, προσήγγειλαν τοῖς στρατηγοῖς καὶ παρώρμησαν ἐξελθεῖν μετ’ αὐτῶν. (254E) ἁλόντος δὲ τοῦ χωρίου καὶ πολλῶν διαφθαρέντων, ἐξῃτήσατο τὸν Διόγνητον ἡ Πολυκρίτη παρὰ τῶν πολιτῶν καὶ διέσῳσεν. αὐτὴ δὲ πρὸς ταῖς πύλαις γενομένη καὶ θεασαμένη τοὺς πολίτας ἀπαντῶντας αὐτῇ, μετὰ χαρᾶς καὶ στεφάνων ὑποδεχομένους καὶ θαυμάζοντας, οὐκ ἤνεγκε τὸ μέγεθος τῆς χαρᾶς, ἀλλ’ ἀπέθανεν αὐτοῦ πεσοῦσα παρὰ τὴν πύλην, ὅπου τέθαπται, καὶ καλεῖται βασκάνου τάφος, ὡς βασκάνῳ τινὶ τύχῃ τὴν Πολυκρίτην φθονηθεῖσαν οὐκ ἀπολαῦσαι τῶν τιμῶν.
Οὕτω μὲν οἱ Ναξίων συγγραφεῖς ἱστοροῦσιν• (254F) ὁ δ’ Ἀριστοτέλης φησὶν οὐχ ἁλούσης τῆς Πολυκρίτης, ἄλλως δέ πως ἰδόντα τὸν Διόγνητον ἐρασθῆναι καὶ πάντα διδόναι καὶ ποιεῖν ἕτοιμον εἶναι• τὴν δ’ ὁμολογεῖν ἀφίξεσθαι πρὸς αὐτόν, ἑνὸς μόνου τυχοῦσαν, περὶ οὗ τὸν Διόγνητον, ὥς φησιν ὁ φιλόσοφος, ὅρκον ᾔτησεν• ἐπεὶ δ’ ὤμοσεν, ἠξίου τὸ Δήλιον αὐτῇ δοθῆναι (Δήλιον γὰρ ἐκαλεῖτο τὸ χωρίον), ἄλλως δ’ οὐκ ἂν ἔφη συνελθεῖν. ὁ δὲ καὶ διὰ τὴν ἐπιθυμίαν καὶ διὰ τὸν ὅρκον ἐξέστη καὶ παρέδωκε τῇ Πολυκρίτῃ τὸν τόπον, ἐκείνη δὲ τοῖς πολίταις. ἐκ δὲ τούτου πάλιν εἰς ἴσον καταστάντες, ἐφ’ οἷς ἠβούλοντο πρὸς τοὺς Μιλησίους διελύθησαν.

Μετάφραση από το Αγγλικό κείμενο :

Ένας πόλεμος ξέσπασε ανάμεσα στον Ναξίους και τους Μιλήσιους προς χάριν της Νέαιρας συζύγου του Υψικρεόντος της Μιλήτου. Ο λόγος ήταν επειδή αυτή ερωτεύτηκε τον Προμέδοντα της Νάξου και απέπλευσε μαζί του. Αυτός ήταν φίλος και φιλοξενούμενος του Υψικρεόντος, αλλά ενέδωσε στα ένθερμα διαβήματα της Νέαιρας και στη συνέχεια καθώς αυτή ήταν με το φόβο της συζύγου της, την πήρε μακριά στη Νάξο και την εγκατέστησε σαν ικέτιδα στο ιερό της Εστίας. Όταν οι Νάξιοι ως χάρη στον Προμέδοντα αρνήθηκαν να την εγκαταλείψουν αν και προχώρησαν σε μια άλλη δικαιολογία, τη θέση της ως ικέτριας, προέκυψε ο πόλεμος.

Εκτός από τους πολλούς άλλους που πολέμησαν στο πλευρό των Μιλησίων οι Ερυθρείς ήταν οι πιο ένθερμοι μεταξύ των Ιώνων. Και ο πόλεμος συνεχίστηκε και μετά, και προκάλεσε μεγάλες καταστροφές.
Στη συνέχεια, ήρθε στο τέλος μέσα από τη γενναιότητα μιας γυναίκας, όπως είχε προκύψει από την κακία μιας άλλης γυναίκας.

Ο Διόγνητος ο στρατηγός των Ερυθραίων, που ήταν επιφορτισμένος με τη διοίκηση μιας οχύρωσης που σκοπό είχε να απειλήσει την πόλη των Ναξίων, συγκέντρωσε πολλά λάφυρα από τους Ναξίους και αιχμαλώτισε μερικές ελεύθερες γυναίκες και κορίτσια. Ερωτεύτηκε μια από αυτές, την Πολυκρίτη και την κράτησε, όχι ως αιχμάλωτη, αλλά σαν να ήταν νόμιμη σύζυγός του.

Τώρα, όταν οι Μιλήσιοι γιόρτασαν στο στρατό μια γιορτή και όλοι στράφηκαν στο ποτό και τις κοινωνικές εκδηλώσεις, η Πολυκρίτη ρώτησε τον Διόγνητο αν υπήρχε κάποιος λόγος που δεν θα έπρεπε να στείλει κάποια κομμάτια γλυκού στους αδελφούς της. Και όταν ο ίδιος όχι μόνο έδωσε την άδειά του, αλλά την προέτρεψε να το πράξει, αυτή γλίστρησε στο γλυκό ένα σημείωμα γραμμένο σε ένα φύλλο μολύβδου και πρόσταξε τον κομιστή να πει στους αδελφούς της ότι οι ίδιοι και όχι άλλοι έπρεπε να καταναλώσουν ό, τι είχε στείλει.

Οι αδελφοί της ανακάλυψαν το κομμάτι του μολύβδου και διάβασαν τα λόγια της Πολυκρίτης, που τους συμβούλευε να επιτεθούν τον εχθρό εκείνο το βράδυ , όπως ήταν όλοι σε κατάσταση ξεγνοιασιάς από το ποτό λόγω της εορτής . Τα αδέρφια της, μετέφεραν αυτό το μήνυμα στους στρατηγούς τους και έντονα τους παρότρυναν να ξεκινήσουν. Όταν ο τόπος κατελήφθη και πολλοί σκοτώθηκαν, η Πολυκρίτη ικέτευσε για τη ζωή του Διόγνητου τους πολίτες της, και τον έσωσε .

Όταν και η ίδια έφτασε στις πύλες, και βρέθηκε απέναντι στους πολίτες που ήρθαν να τη συναντήσουν, καλωσορίζοντας της με χαρά και στέφανα εκφράζοντας το θαυμασμό τους γι 'αυτήν, δεν μπόρεσε να αντέξει την μεγάλη χαρά της, αλλά έπεσε κάτω νεκρή δίπλα από την πύλη και εκεί είναι θαμμένη και ο τάφος της ονομάζεται "Βασκάνου τάφος" λόγω του ότι σαν από κάποια φθονερή τύχη η Πολυκρίτη έχασε ακούσια την απόλαυση των τιμών της .

Αυτή είναι η ιστορία που καταγράφουν οι Νάξιοι συγγραφείς. Ο Αριστοτέλης ωστόσο, λέει ότι η Πολυκρίτη δεν πιάστηκε αιχμάλωτη, αλλά ότι ο Διόγνωτος, με κάποιο άλλο τρόπο, την είδε και την ερωτεύτηκε και ήταν έτοιμος να δώσει ή να κάνει οτιδήποτε. Και αυτή συμφώνησε να έρθει σ 'αυτόν, αν θα μπορούσε να λάβει μόνο ένα πράγμα, για το οποίο, όπως ισχυρίζεται ο φιλόσοφος, απαίτησε όρκο από τον Διόγνητο. Και όταν αυτός έδωσε τον απαιτούμενο όρκο, αυτή απαίτησε σε εκπλήρωση του να της δοθεί το Δήλιον ( ο τόπος ονομάστηκε με αυτό το όνομα ), γιατί αλλιώς δεν θα είχε τίποτα να κάνει με αυτόν. Ο ίδιος, λόγω της αγάπης του και του όρκου του, μεταφέρθηκε αρκετά μακριά και παρέδωσε τον τόπο στην Πολυκρίτη και αυτή με τη σειρά της στους πολίτες. Μετά από αυτό, οι Νάξιοι πραγματοποίησαν μία συμφωνία με τους Μιλήσιους με τέτοιους όρους όπως επιθυμούσαν .

Ότι δεν κατάφεραν ο Αρισταγόρας με τον Αρταφέρνη το 499  π.Χ. το κατάφεραν 9 χρόνια αργότερα ο Δάτης με τον Αρταφέρνη. Εξακόσιες τριήρεις απέπλευσαν από τη Σάμο με κατεύθυνση τη Νάξο. Οι Νάξιοι εγκατέλειψαν τη πόλη και κρύφτηκαν στους λόφους. Οι Πέρσες έκαψαν τη πόλη για να τιμωρήσουν τους Νάξιους για την νίκη τους εννιά χρόνια νωρίτερα.

By Plutarch and other ancient writers we learn about Diognetus a general from the city state of Erythrai who had taken part in the campaign of the Milesians against  the island of Naxos and his unlucky love with Polycrite a slave - girl from the island. For this story  there are many variations. But behind the legends are the facts.  :

Around 500 BC, the democrats of Naxos took power from oligarchs and expelled them from the island. They fled to Miletus and sought help from the city's tyrant Aristagoras. Aristagoras although at first was hesitant eventually sought the help of the Persian king Xerxes. Finally he  managed to gather 200 triremes mainly Greek and an  unknown number of small ships that sailed during 499 b. C to Naxos. After a siege of four months the aggressor fleet returned empty handed. The Naxians who  somehow  had been alerted, were  found well entrenched and able to confront the siege. They say that the secret campaign was leaked. Herodotus claims that the treachery was committed by Megabates the admiral of the fleet of Xerxes while most modern writers attribute the leak either to Greek crews or  to Aristagoras .
But let's see how the myth moving alongside the historical record, describes  the event.

As Plutarch (Mulierum virtutes XVII. Polycrite ) says  :    

A war arose between the Naxians and Milesians on account of Neaera the wife of Hypsicreon of Miletus. It was because she fell in love with Promedon of Naxos and sailed away with him. He was a friend and guest of Hypsicreon, but yielded to Neaera's ardent advances, and then, as she was in fear of her husband, he took her away to Naxos, and placed her as a suppliant at the shrine of Hestia.  

When the Naxians, as a favour to Promedon, refused to give her up, though they advanced another excuse, her position as suppliant, the war arose. Besides the many others who fought on the side of the Milesians the Erythraeans were the most zealous among the lonians; and the war dragged on and on, and brought great calamities. Then it came to an end through a woman's bravery, as it had arisen through a woman's badness.

Diognetus, the general of the Erythraeans, entrusted with the command of a stronghold, its natural advantages reinforced by fortification to menace the city of the Naxians, gathered much spoil from the Naxians, and captured some free women and maidens; with one of these, Polycrite, he fell in love and kept her, not as a captive, but in the status of a wedded wife. Now when a festival which the Milesians celebrate came due in the army, and all turned to drinking and social gatherings, Polycrite asked Diognetus if there were any reason why she should not send some bits of pastry to her brothers. And when he not only gave her permission but urged her to do so, she slipped into a cake a note written on a sheet of lead, and bade the bearer tell her brothers that they themselves and no others should consume what she had sent. 

The brothers came upon the piece of lead and read the words of Polycrite, advising them to attack the enemy that night, as they were all in a state of carelessness from drink on account of the festival. Her brothers took this message to their generals and strongly urged them to set forth with themselves. When the place had been taken and many slain, Polycrite begged for the life of Diognetus from her citizens, and saved him. When [p. 537] she herself arrived at the gates, and found herself confronting the citizens who came to meet her, welcoming her with joy and garlands and giving expression to their admiration for her, she could not bear the immensity of her joy, but fell down dead beside the gate; and there she is buried, and her tomb is called the Tomb of Envy, as though by some envious fortune Polycrite was begrudged the enjoyment of her honours.
This is the story which the Naxian writers record. Aristotle,² however, says that Polycrite was not taken captive, but that Diognetus, in some other way, saw her and fell in love with her, and stood ready to give or to do anything; and she agreed to come to him, if she might obtain just one thing, for which, as the philosopher asserts, she required an oath of Diognetus. And when he had given the required oath, she demanded in fulfilment that Delium be given to her (the place was called by this name), otherwise she would have nothing to do with him. He, because of his love and his oath, was carried quite away, and handed over the spot to Polycrite, and she in turn to the citizens. Following this, the Naxians were again put on an equal footing, and effected a reconciliation with the Milesians on such terms as they desired. 

Back to historical events :
During 490 b.C the  leaders of Persian campaign Datis Artaphernes with  600 triremes sailed from Samos to Naxos . The Naxians fled the city and hid in the hills. The Persians burned the city to punish Naxians for  their victory nine years earlier.

 

 

 

Ο Επιθέρσης. Ένας πυγμάχος Ολυμπιονίκης από τις Ερυθρές. Epithersis. A boxer from Erythrai winner in ancient Olympic games

Κοντά στις όχθες του Αλέοντα ποταμού σήμερα Τσάι στην νοτιοανατολική πλευρά των Ερυθρών τοποθετούν οι αρχαιολόγοι το αρχαίο γυμνάσιο και σε αυτήν την περιοχή πιστεύεται ότι ίσως να υπήρχε και το στάδιο της πόλης.

Μετά την Συνθήκη της Απάμειας το 188 π.Χ μεταξύ της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και του Αντιόχου Γ του Μεγάλου, ηγεμόνα της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών,οι ρωμαίοι επικύρωσαν την αυτονομία των Ερυθρών.

Λίγα χρόνια μετά ένας πυγμάχος από τις Ερυθρές ο Επιθέρσης έγινε δυο φορές Ολυμπιονίκης. Το 184 και στην επόμενη Ολυμπιάδα το 180 π.Χ. Η επιτυχία του Επιθέρση δείχνει πως πίσω από την νίκη του βρισκόταν μια αρκετά καλή εκπαίδευση σε αυτό το άθλημα και πως αρκετοί πολίτες των Ερυθρών ασχολούνταν με αυτό καθώς και τα αλλά αθλήματα.

Η πυγμή αναφέρεται στον Όμηρο σαν ένα από τα αγωνίσματα που έγιναν προς τιμήν του Πατρόκλου. Κατά την μυθολογία εφευρέθηκε από τον Απόλλωνα που ήταν και προστάτης της και για αυτό τον λόγο ονομαζόταν και Πύκτης. Ο Απόλλωνας νίκησε και σκότωσε τον Φόρβα ένα πυγμάχο ο οποίος προκαλούσε τους ταξιδιώτες που περνούσαν από τους Δελφούς να ανταγωνιστούν μαζί του. Επίσης νίκησε σε αγώνα πυγμής στην Ολυμπία τον θεό Άρη.
Εφευρέτες κι προστάτες του αθλήματος επίσης θεωρούνταν ο Ηρακλής ο Θησέας και άλλοι Ήρωες. Είναι γνωστό πως και ο Απόλλωνας αλλά και ο Ηρακλής λατρευόταν στις Ερυθρές
Σαν αγώνισμα στους Ολυμπιακούς αγώνες η πυγμαχία εισάγεται κατά την 23η Ολυμπιάδα (688 π.Χ.) και για τους παίδες κατά την 41η (616 π.Χ.). Πρώτος ολυμπιονίκης πυγμάχος ήταν ο Ονόμαστος από την Σμύρνη.
Τα ζεύγη καθοριζόταν με κλήρο. Ο αντίπαλοι αγωνιζόταν μέχρις ότου ο ένας από τους δυο πέσει αναίσθητος ή παραδεχτεί την ήττα του δηλαδή δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός στον αγώνα. Σε παραστάσεις αγγείων βλέπουμε τους αντίπαλους να στέκουν αντιμέτωποι με το αριστερό πόδι μπροστά και λυγισμένο το δεξί. Τα χτυπήματα γινόταν κυρίως στο κεφάλι και το πρόσωπο. Οι πύκτες κατά τον αγώνα φορούσαν στα χέρια τους ιμάντες οι οποίοι ήταν κατά την περιγραφή που κάνει ο Όμηρος λουρίδες από λεπτό δέρμα βοδιού που τύλιγαν στα χέρια τους. Αργότερα στην πρώτη φάλλαγα των δακτύλων πρόσθεταν λουρίδες από σκληρό δέρμα και στο εσωτερικό έβαζαν μαλλί. Από τον 4ο π.Χ. αιώνα έως και τα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ. αντί για τους ιμάντες έβαζαν ένα είδος γαντιού. Ο αθλητής για να αποφύγει την εξόντωση, «αίρει δάκτυλον» (υψώνει το δάχτυλο), κάνει δηλ. την χειρονομία με την οποία αποδέχεται την ήττα

Οι νικητές στην Ολυμπία στεφανωνόταν με ένα στεφάνι από κλαδί αγριελιάς τον κότινο. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη τιμή. Όταν επέστρεφαν στην πατρίδα τους οι Ολυμπιονίκες συνήθως έμπαιναν στην πόλη, ανεβασμένοι πάνω σε καταστόλιστα τέθριππα (άρματα που έσερναν 4 άλογα) διαπερνώντας ένα τμήμα του τείχους, που κατεδαφιζόταν ειδικά για τον σκοπό αυτό. Και αυτό επειδή δεν ήταν δυνατόν ένας τέτοιος άνθρωπος, που θεωρούνταν ημίθεος, να εισέλθει στην πόλη από τις συνήθεις πύλες που χρησιμοποιούσαν οι κοινοί θνητοί.
Στη συνέχεια ο νικητής πρόσφερε θυσία στο θεό προστάτη της πόλης και του αφιέρωνε το στεφάνι του. Ακολουθούσε εορταστικό δείπνο στο οποίο καθόταν όλη η πόλη. Τους συνόδευε η δόξα και ο θαυμασμός για όλη τους τη ζωή. Άλλα προνόμια που έδιναν στους νικητές ήταν η ισόβια σίτισή τους με δημόσια δαπάνη, και η ατέλεια(φορολογική απαλλαγή).

Πόσο υπερήφανους άραγε έκανε τους πολίτες των Ερυθρών ο Επιθέρσης δυο φορές Ολυμπιονίκης στην πυγμαχία.! Φαντάζομαι την υποδοχή του στην πόλη. Αυτός πάνω στο άρμα με τα λευκά άλογα. Τέσσερα σαν τους Ίππους τα νησάκια απέναντι από την πόλη. Το πλήθος να ζητωκραυγάζει. Ο Επιθέρσης να πηγαίνει και να αφιερώνει το στεφάνι του στον θεό προστάτη της πόλης. Στην Αθηνά άραγε ή στον Ηρακλή ;

Τίποτα δεν τον θυμίζει στο σημερινό Ιλντίρ με τα τερατώδη κατασκευάσματα κατά μήκος χιλιομέτρων και τις ψαροταβέρνες του. Την ηχώ από την υποδοχή του χεροδύναμου Έλληνα σβήνουν τα τραγούδια από τις κοντινές ψαροταβέρνες του εύθραυστου διάσημου τραγουδιστή Ζεκί Μουρέν που ένα νησάκι απέναντι φέρει σήμερα το όνομα του.

In the southeastern area of the ancient Erythrai, near the banks of the river Aleon, the archaeologists place the ancient city’s gymnasium and they believe too that in the same region was perhaps the city’s stadium.

After the peace treaty of Apamea in 188 BC (between the Roman republic and Antiochus III the Great, ruler of the Seleucide Empire) the Romans endorsed the autonomy of Erythrai. A few years after an athlete of boxing from Eryhtrai, named Epithersis became twice Olympic champion during the Olympiads of 184 and 180 BC. The success of Epithersis shows that behind his victory was a pretty good training in this sport and that many people of Erythrai were involved in boxing as in other sports.

Pygme (boxing) is mentioned in Homer as one of the events held in honor of Patroclus. According to mythology was invented by God Apollo, who was it’s patron and for this reason was called Boxer. The same say about Hercules, Theseus and other heroes. Both Apollo and Hercules were worshiped in Erythrai. Apollo defeated and killed Phorbas a boxer who was provoking the travelers who were passing through Delphi to compete with him. Also he won god Ares in a boxing match at Olympia.

As a sport, boxing was introduced at the Olympic Games of 23rd Olympiad (688 BC)and for children during the 41st Olympiad(616 BC). First Olympic boxer was Onomastos from Smyrni.
The pairs were determined by lot. The opponents used to fight until one of them to fall unconscious or admit his defeat, meaning that there was no time limit in the race.On vases are depicted the opponents standing face to face with their left leg outstretched and the right bent. The hits were mainly in the head and face. The boxers during the match wore belts on their hands which according to the description given by Homer, were thin ox leather straps wrapped around their hands.
Later they added strips of hardened skin and inside they put wool. From the 4th century to the late 2nd century AD instead of the straps a kind of glove was used. The loser in order to avoid annihilation,was raising his finger, ie making the gesture that accepts his defeat
Τhe winners in Olympia were crowned with a wreath of kotinos a branch of wild olive. This was the greatest honor. When the winners returned to their homeland usually were entering the city, on a decorated tethrippon(four-horse chariot) penetrating a portion of wall demolished specifically for this purpose.This happened because it was not possible such a person, regarded as a demigod,to enter the city from the usual gates used by the common people.
Then they were offering a sacrifice and their wreath to the god protector of the city. A gala dinner followed at which the whole city was invited. Glory and admiration accompanied them for their whole life. Also they were fed for the whole of their life at public expense and for them were tax exemptions.

I wonder how proud made the citizens of Erythrai, Epithersis twice Olympic champion in boxing! I imagine his triumphal entrance in the city on a chariot with white horses.Four horses as the islands Hippi(horses)in the gulf of the city. The crowds cheering. After Epithersis offers his wreath to the patron god of the city. To Athena, to Hercules?

Nothing reminds these in modern days Ildir with the monstrous constructions of touristic industry and fish taverns for tourists. The echo from the triumph of the strong greek fades out by the songs from the nearby taverns of the fragile famous singer Zeki Mouren whose name bears today a near small island.

Όπως αναφέρει ο Παυσανίας (Ελλάδος περιήγησις) :
Οι Ερυθραίοι του είχαν στήσει άγαλμα στην Ολυμπία, έργο του μεγάλου Ρόδιου γλύπτη Πυθοκρίτου. Ένα μέρος του βάθρου του αγάλματος βρέθηκε το 1879, στα νότια του ναού του Ολυμπίου Διός. Πρόκειται για ένα ογκόλιθο από πεντελικό μάρμαρο, με οπή στο πίσω μέρος για να δένει με σφιγκτήρες σε ένα άλλο κομμάτι.

Η επιγραφή λέει :
"Ο λαός των Ερυθρών(αφιέρωσε αυτό το άγαλμα του) Επιθέρση γιού του Μητροδώρου που ήταν δύο φορές νικητής στην πυγμαχία ανδρών στην Ολυμπία και νίκησε σε όλους τους μεγάλους αγώνες. Ο Πυθόκριτος ο γιος του Τιμοχάρη, έκανε (το άγαλμα). "

Η ημερομηνία της επιγραφής μπορεί να προσδιοριστεί από το όνομα του γλύπτη Πυθοκρίτου που τον αναφέρει ο Πλίνιος και που το ονομά του βρέθηκε σε δυο Ροδιακές επιγραφές σε βάθρα αγαλμάτων του. Φαίνεται πως άκμασε στο τέλος του τρίτου ή στην αρχή του δεύτερου αιώνα π.Χ.
Ο Πιθόκριτος ο Ρόδιος θεωρείται και ο δημιουργός του αγάλματος της Νίκης της Σαμοθράκης

As geographer Pausanias(Description of Greece) reffers :
The Eritraeans had erected his statue at Olympia, made by the great Rhodian sculptor Pythokritos.
A part of the pedestal of his statue was found at Olympia during 1879, to the south of the temple of Olympian Zeu . It is a block of Pentelic marble, with holes at the back for clamps by which it was fastened to another block. The inscription, which is carefully cut, is as follows :

" The people of Erythrae (dedicated this statue of) Epitherses, son of Metrodorus, who was twice victorious in the men's boxing-match at Olympia, and won victories at all the great games. Pythocritus, a Rhodian, son of Timocharis, made (the statue)."

The date of the inscription can be determined by the name of the sculptor Pythocritus. The sculptor Pythocritus is mentioned by Pliny and two Rhodian inscriptions from the pedestals of statues by him have come down to us. He seems to have flourished at the end of the third or the beginning of the second century B.C. Pithocritos is considered the creator of the statue of Nike of Samothrace

Ο Πιθόκριτος ο Ρόδιος θεωρείται και ο δημιουργός του αγάλματος της Νίκης της Σαμοθράκης.Pithocritos is considered the creator of the statue of Nike of Samothrace

Ο Έρυθρος, γιός του Ραδάμανθυ και ιδρυτής των Ερυθρών . Erythros, son of Radamanthys and founder of Erythrae

Οι Ερυθρές πήραν το όνομά τους σύμφωνα με τον Παυσανία από τον Έρυθρο γιο του Ραδάμανθυ που εγκαταστάθηκε στην πόλη με Κρήτες εποίκους. Εδώ ο Έρυθρος ατενίζει τις ακτές των Ερυθρών.
The city of Erythrae was named after the hero Erythros son of Radamantys (brother of King Minos of Crete) who came here with Cretan settlers. Here Erythros overlooks the shores of Erythraean cost

Οι αδελφοί Μίνως Ραδάμανθυς και Σαρπηδών. The brothers Minos Radamanthys and Sarpedon

Ο Πλούτωνας ανέθεσε στον Ραδάμανθυ μετά τον θάνατό του, να δικάζει τους νεκρούς στον Άδη.
God of underworld Pluto instructed Radamanthys after his death, to judge the dead in Hades.

Ο Ηρακλείδης από τις Ερυθρές. Heraclides of Erythrae

O Ηρακλείδης ήταν ένας γιατρός από τις Ερυθρές που έζησε στην Αλεξάνδρεια περί το τέλος του 1ου π.Χ. αιώνα . Ο Γαληνός τον αποκαλεί τον πιο διακεκριμένο από τους μαθητές του Χρύσερμου του αρχιάτρου των βασιλικών ιατρών, και αναφέρει μια εργασία του αποτελούμενη από 7 βιβλία τα "Περὶ τῆς Ἡροφιλίου Αἱρέσεως". Επίσης έγραψε σχόλια στο έργο του Ιπποκράτη
Ο Ηρόφιλος ο Χαλκηδόνιος (270 π.Χ.) ήταν σημαντική μορφή της ελληνιστικής ιατρικής. Ενδιαφέρθηκε για καινούργια φάρμακα και ανέπτυξε μία διαγνωστική ιατρική που στηριζόταν στη διάκριση των διάφορων ειδών σφυγμού. Ηγήθηκε μιας από τα δυο σχολές ιατρικής της πρώιμης Αλεξάνδρειας. Ο Ηρακλείδης ήταν από την τελευταία γνωστή γενιά αυτής της σχολής .

Heraclides was a doctor from Erythrae who lived in Alexandria at the end of the first century BC. Galen calls him the most distinguished of the disciples of Chrysermos the head physician of the royal physicians, indicating a work consisting of 7 books on Herophilus heresy. He also wrote comments on the work of Hippocrates.
Ηerophilus of Chalcedon (270 BC) was an important figure of Hellenistic medicine. He was interested in new drugs and developed a predictive medicine based on the separation of different types of pulse. He led one of the two medical schools in early Alexandria. Heraclides was one of the last generation of this famous school.